’ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು’ -ಎಂಬ ಕಟ್ಟು ಕಥೆ !

 ಸುಮಾರಾಗಿ ಆರ್ಯಾವರ್ತವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಕಾಶೆಯ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

’ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು’ -ಎಂಬ ಕಟ್ಟು ಕಥೆ !

ವೃಷಭೋ ಮರುದೇವ್ಯಾಶ್ಚ ವೃಷಭಾತ್ ಭರತೋ ಭವೇತ್ |

ಭರತಾದ್ಭಾರತಂ ವರ್ಷಂ ಭರತಾತ್ ಸುಮತಿಸ್ತ್ವಭೂತ್ ||

ಪುಣ್ಯಭೂಮಿ ಭಾರತವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಆಳರಸರು ಆಳಿದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಭರತವರ್ಷ ಎಂಬ ಹೆಸರೂ ಇತ್ತು! ನಮ್ಮ ವೇದಮಂತ್ರ ಸಂತುಲಿತ ಮಂಗಲಕಾರ್ಯಗಳ ಆಚರಣೆಯ ಪೂರ್ವಭಾವೀ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ’ಭರತಖಂಡೇ ಭರತವರ್ಷೇ ಭಾರತದೇಶೇ’ ಎಂದು ದೇಶಕಾಲಗಳನ್ನು ಸಂಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವಿದೆ. ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ, ಆರ್ಯರ ರಾಜನಾದ ನಾಭಿ-ಮರುದೇವಿಯರ ಮಗುವಾಗಿ ವೃಷಭದೇವ ಜನಿಸಿ ರಾಜ್ಯವಾಳಿದ. ರಾಜಾ ವೃಷಭದೇವನ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಭರತ. ಆತನ ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಭರತವರ್ಷ ಎಂಬ ಹೆಸರೂಕೂಡ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. [ದುಷ್ಯಂತ-ಶಕುಂತಲೆಯರ ಮಗನಾದ ಭರತನೂ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯೇ, ಆತನಿಂದ ಭಾರತ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆಯಿತು!] [ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸ ಇನ್ನೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಸಮಯ, ದೇಶ, ಕೋಶಗಳ ಪರಿಮಿತಿಯನ್ನವಲಂಬಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ] ಇಂತಹ ಭರತವರ್ಷ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ:

ಉತ್ತರಂ ಯತ್ಸಮುದ್ರಸ್ಯ ಹಿಮಾದ್ರೇಶ್ಚೈವ ದಕ್ಷಿಣಮ್ |

ವರ್ಷಂ ತದ್ ಭಾರತಂ ನಾಮ ಭಾರತೀ ಯತ್ರ ಸಂತತಿಃ ||

ಸೂಚ್ಯ ಭರತವರ್ಷ

ಅರ್ಥ ಹೀಗಿದೆ : ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಮಾದ್ರಿ ಶಿಖರಗಳ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೂ ಇರುವ ಭಾರತದೇಶವನ್ನು ಭಾರತವರ್ಷವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಭಾರತೀಯರು. [ಈ ಶ್ಲೋಕದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲದೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಭರತನ ರಾಜ್ಯ ಪ್ರಪಂಚವ್ಯಾಪಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಇದು ಪ್ರಸಕ್ತ ಇರುವ ನಕಾಶೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಸಕ್ತ ಭಾರತ ಆತನ ಆಳ್ವಿಕೆಗೇ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಹೇಳಲು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಿರಬಹುದು, ರಾಮಾಯಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ಲೋಕವಾದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಳಯದ ನಂತರ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿರಬಹುದು]  ಇಂತಹ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಹೆಸರುಗಳಿದ್ದವು, ಅವುಗಳೆಂದರೆ : ಹಿಂದ್, ಸಿಂಧ್, ಫೈವ್ ಇಂಡೀಸ್, ಇಂಡೋಯಿ, ಇಂಡೋಯು, ಇಂಡಿಯಾ, ಇಂಡುಕಿ, ಹಿಂದುಷ್, ತೆಂಜಿಕು, ಯಿಂದು, ತಿಯಾಂಝು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಾಮಧೇಯಗಳನ್ನು ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಇದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಅರಿಯದ ನಮಗೆ ನಾವು ಕಲಿಯುವಾಗ ಬೋಧಿಸಿದ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ’ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದುದು’ ಎಂಬ ಪಾಠವಿತ್ತು. ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದುದು ನಿಜವೇ? ಅವರು ಎಲ್ಲಿನವರು? ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕಾಗಿ ಬಂದರು? ಅವರ ಭಿನ್ನತೆಗಳೇನು?- ಈ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಹೊಕ್ಕಿದ ಹುಳ ಹೊರಬೀಳದೇ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದು ಬಹಳಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ಸತತವಾದ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಉತ್ತರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ. ಹಲವು ಆಕರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ತೆವಳುತ್ತಾ ತೆವಳುತ್ತಾ ಅಂತೂ ಒಳಗಿನ ಗೂಢವಾದ ಗುಹೆಗೊಂದುಕಂಡು ಅದರ ದ್ವಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ ಜಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಸಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಸಂದವು. ದಾಖಲೆಗಳು ಹಲವು ಸಿಕ್ಕರೂ ಯಾವುದು ನಂಬಲರ್ಹ ದಾಖಲೆ ಎಂಬುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂದಿಗ್ಧಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಹುಡುಕುತ್ತಾ ನಡೆದಾಗ, ಬ್ರಿಟಿಷರು-ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಶನರಿಗಳು ತಿರುಚಿದ ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸ ಕಂಡುಬರಹತ್ತಿತು. ಅದನ್ನೇ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಲೇಖನ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿತು.  

ಮಿಶನರಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ: ಆರ್ಯರು ಸಿಂಧೂನದಿಯ ಮುಖಜ ಭೂಮಿ ವಾಸಿಗಳು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳಿದರು! ಆಗ ದಸ್ಯುಗಳೆಂಬ ಕಪ್ಪು ದಪ್ಪ ಚರ್ಮದ ದ್ರಾವಿಡರು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದ ಆರ್ಯರು ತಮ್ಮ ವಿಶೇಷವಾದ ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಾಧಾರಿತ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರಮೇಲೆ ಹೇರಿದರು.---ಇದು ಭಾರತೀಯರಲ್ಲೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಟ್ಟುಕಥೆ ಎಂದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬೇಡಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಆರ್ಯರು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರೇ ಅಥವಾ ಭಾರತದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ನೇರ ಉತ್ತರ: ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಅವರು ಭಾರತೀಯರೇ ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರು. ಇದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾದರೆ ’ಆರ್ಯಾವರ್ತ’ವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆರ್ಯಾವರ್ತ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಋಷಿ ವಶಿಷ್ಠರ ಧರ್ಮಸೂತ್ರ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. 

ಹಾಗಾದರೆ ವಶಿಷ್ಠರು-ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಇಂತಹ ಮುನಿಗಳ ಕಥೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಕರ್ಣಾನಂದಕರವಾದ ಕಥೆಗಳಿಗಾಗಿ ಇದ್ದ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲವೇ ಎಂದರೆ, ಅಲ್ಲಾ...ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಇದೇ ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿದ್ದರು; ಭಾರತೀಯರಿಗಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಋಷಿಗಳೂ ಆರ್ಯರೇ? ನೋ ಡೌಟ್, ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳೇ ಆರ್ಯರು. ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಆರ್ಯಾವರ್ತ ಎಂಬ ಈ ಆರ್ಯಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಿಮಾಲಯ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತಗಳು, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಸಮುದ್ರ[ಬಂಗಾಳಕೊಲ್ಲಿ] ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಸಮುದ್ರ[ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರ]ದ ವರೆಗಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ವಶಿಷ್ಠರ ಧರ್ಮಸೂತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಸರಸ್ವತೀ ನಡಿ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಆರಂಭದ ಬಿಂದುವಿನಿಂದ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕಲಕಾವನದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ, ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಿಮಾಲಯ, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಭೂಭಾಗವೇ ಆರ್ಯಾವರ್ತ. ಬೌಧಾಯನ ಶ್ರೌತ ಸೂತ್ರ ಮತ್ತು ಪತಂಜಲೀ ಮಹಾಭಾಷ್ಯ ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಂಥಾ ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ರಾಜ್ಯಗಳಿದ್ದವು[ದೇಶ]ಎಂದರೆ : ಗಾಂಧಾರ[ಇಂದಿನ ಕಂದಹಾರ್], ಮಾದ್ರ, ಬಲ್ಹಿಕ [ಇಂದಿನ ಬಾಲ್ಕ್], ಕುರು, ಪಾಂಚಾಲ, ಕೋಸಲ, ವಿದೇಹ, ಮಗಧ, ಅಂಗ, ಕಾಶಿ,  ಕೈಕತ, ಬನಸ್, ಚೇದಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳು. ಗಂಗಾ, ಯಮುನಾ, ಸರಯೂ, ಸಿಂಧು, ವಿತಸ್ತ, ಅಸಿಕ್ನಿ, ಪರುಸ್ನಿ, ಶುತುದ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯನದಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸರಸ್ವತಿ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹರಿದು ಆಮೇಲೆ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಿದರ್ಭ, ವರ್ಣು, ಕಾಂಬೋಜ ಇವು ಆರ್ಯಾವರ್ತದ ಸುತ್ತಲ ರಾಜ್ಯಗಳು. ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಾರ ದೇಶದ ಭಾಗವಾದ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವಿತ್ತು! ಅದೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಶಾರದಾ ಪೀಠ! ಆರ್ಯಾವರ್ತದ ಆರ್ಯರು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಿ ಶಾರದೆ-ಸರಸ್ವತಿ. ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದು, ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಸಂಸ್ಕೃತದ ಉತ್ತಮ ಪದಗಳಾದ ಆರ್ಯ, ಆರ್ಯೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಸಂಬೋಧನೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಜನರನ್ನು ಜನ ಆರ್ಯರೆಂದೇ ಗುರುತಿಸಿದ್ದರು.

Vedic Maths sample

ಇಂತಹ ಆರ್ಯಕುಲ ಸಿಂಧೂನದಿಯ ಸುತ್ತಲ ಪ್ರದೇಶವೂ ಸೇರಿದಂತೇ ಇಡೀ ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು.ಇಂತಹ ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲೇ ಆಯೋಧ್ಯೆ ಕೂಡ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮಮಾನಸಪುತ್ರರಾದ ವಶಿಷ್ಠರೂ ಸೇರಿದಂತೇ ಹಲವು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅಪೌರುಷೇಯವಾದ ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಪುರಾಣಗಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು. ವೇದಾಂಗಗಳು [೧. ಶಿಕ್ಷಾ-ದೂರವಾಣಿ ಮತ್ತು ಸಂವಹನಾ ಕ್ರಮಗಳು,೨.ಕಲ್ಪ-ಕೈಂಕರ್ಯಗಳು-ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ೩. ವ್ಯಾಕರಣ, ೪.ನಿರುಕ್ತ-ಪದದ ವ್ಯುತ್ಫತ್ತಿ ಧಾತು ಮೊದಲಾದ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹ,೫. ಛಂದಸ್-ಲಘು ಗುರು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಪನಾ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಬಳಕೆ, ೬. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ] ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಇದಲ್ಲದೇ, ಇಹಜೀವಿತಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಉಪವಿದ್ಯೆಗಳಾದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಆಯುರ್ವೇದ [ಋಗ್ವೇದ], ಗಾಂಧರ್ವವೇದ [ಯಜುರ್ವೇದ], ಧನುರ್ವೇದ[ಬಿಲ್ಲುವಿದ್ಯೆ,ಸಾಮವೇದ], ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ[ಅಥರ್ವವೇದ], ಸ್ಥಾಪತ್ಯವೇದ[ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್], ಶಿಲ್ಪಶಾಸ್ತ್ರ, ಲೋಹಶಾಸ್ತ್ರ ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ವಿದ್ಯೆಗಳು ಕಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.  ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಇಡೀ ಈ ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದುಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಿಂದೂ ವೈದಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತ ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜಧಾನಿಯಂತಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪುರಾವೆಯಾಗಿ ಪಾರ್ಸಿಗಳು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಪಾರ್ಸಿಗಳ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೆಲವು ಕುರುಹುಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಕೃತಯುಗದ ಆದಿಯಲ್ಲಿಯಿಂದಲೂ ಈ ಆರ್ಯಾವರ್ತ ಇತ್ತೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಪುರಾವೆಗಳು ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸವಾದ ರಾಮಾಯಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಾರತಗಳ ಕಥಾನಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.     

ಆರ್ಯರನ್ನು ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎನ್ನಲಾಯ್ತು. ಬ್ರಹ್ಮಜ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ-ಅಧ್ಯಯನಮಾಡಿದ, ಅನುಷ್ಠಾನಮಾಡಿದ ಜನರನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎಂದರು. ಬ್ರಹ್ಮಬಲದಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆಗೊಂಡ ಈ ಜನ ’ವಿಪ್ರ’ರು ಎಂದೂ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಎರಡನೇ ಜನ್ಮ ಅದು ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ’ದ್ವಿಜ’ರು ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವೇದಕಾಲ ಅಂದರೆ ಕೃತಯುಗಾನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬರೇ ವೇದಾಚರಣೆ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲದೇ ಹಲವು ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರಾದರೂ ಅವರ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಪೌರೋಹಿತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಅನೇಕರು ಅಧ್ಯಾಪನ, ವೈದ್ಯ, ಸಾರಸ್ವತ[ಬರಹ], ಜಮೀನ್ದಾರ, ರಾಜ, ಮಂತ್ರಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಹೀಗೇ ಹಲವು ಉಪವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವರೂ ಇದ್ದರು. ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಕೆಲವು ರಾಜವಂಶದ ರಾಜರು ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಷತ್ರಿಯರೆನಿಸಿ ಭಾರತದ ನಾನಾ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಆಳಿದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಉಚ್ಚಮಟ್ಟದ ಸಂಸ್ಕಾರ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಜನ ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರು ಅಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಭಾರತದ ಸಕಲ ಜನತೆಯಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ್ದರು. 

Gods, Sages and Kings: Vedic Secrets of Ancient Civilization- A history book by Devid Frawley

ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿ ಸಂಶೋಧಿಸಿದ ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞ ಡೇವಿಡ್ ಫ್ರಾಲೆ ಎನ್ನುವವರು ತಮ್ಮ "Gods, Sages and Kings: Vedic Secrets of Ancient Civilization" ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅವರು ಭಾರತದವರೇ ಆಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಸಮೇತ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರು ಎಲ್ಲಿ ಎಡವಿದರು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತಿಯನ್ ಮಿಶನರಿ ಪ್ರೇರಿತ ಸಂಶೋಧಕರು ಬುದ್ಧ್ಯಾ "ಆರ್ಯರು ಹೊರಗಿನವರು, ಯುರೋಪ ಮೂಲದವರಾಗಿದ್ದು ಮಧ್ಯಏಷ್ಯಾಕಡೆಗಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು" ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಲೋಹಗಳ ಪರಿಚಯ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇದ್ದ ಆರ್ಯರ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ’ಅಯಸ್’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಅಯಸ್ ಎಂಬುದು ಆರ್ಯರು ಲೋಹಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣ ಲೋಹದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದೆಯಾದರೂ ಯಕುರ್ವೇದ, ಅಥರ್ವವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅಯಸ್ ಎಂಬ ಪದದ ಉಲ್ಲೇಖ ಬಂದಾಗ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಅಯಸ್ ಗಳ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬಹುತೇಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅಯಸ್ ಎನ್ನುವುದು ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರ ಪದವೆಂದೂ ಅಯಸ್ ಎಂದೆ ಕಬ್ಬಿಣವೆಂತಲೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ಆರ್ಯರು ಅಲೆಮಾರಿಗಳು ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಿರುವ ಹಲವು ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರು ಮಧ್ಯಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಕುದುರೆಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಹಿತ ಧಾವಿಸಿದ ಅವರು ಆಗಿನ ಭಾರತದ ಪಟ್ಟಣಗಳಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಅತ್ಯಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರಿಗೆ ಸಿಂಧೂ ಕಣಿಯೆವ ನಾಗರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಯಾ ಕುದುರೆಗಾಡಿಗಳ ಪಳೆಯುಳಿಕೆ-ಅವಶೇಷ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಡೆವಿಡ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುತೇಕ ಆರ್ಯರು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರಹ ದೇವನಾಗರೀ ಲಿಪಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನೂರಾರು ನಗರಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಮೆಸಪಟೋಮಿಯಾ ರಾಜರುಗಳೂ ಕೂಡ ನಾಶಪಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಸೋಲಿಸುವ ಅರ್ಥಗಳುಳ್ಳ ನಗರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು ಎಂದಾಗ ಆರ್ಯರು ಅಂತಹ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ನಗರಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ದುರುದ್ದೇಶ ಪೂರಿತವಲ್ಲ.

ಗಮನಿಸಿ : ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರು ಕಾಲಗಣನೆ ಮಾಡುವುದು ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಸಿ.ಇ.[ಕಾಮನ್ ಎರಾ], ಬಿ.ಸಿ.ಇ[ಬಿಫೋರ್ ಕಾಮನ್ ಎರಾ] ಮತ್ತು ಎ.ಡಿ [ ಅನ್ನೊ ಡಾಮಿನಿ], ಬಿ.ಸಿ [ಬಿಫೋರ್ ಕ್ರಿಸ್ತ್]. ಯಾವುದನ್ನೇ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ನಗದು ದಾಖಲೆಗಳು ೪೦೦೦ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕಾರ್ಬನ್ ಡೇಟಿಂಗ್ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೇ ಸಂಗ್ರಹಿತ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾಲಗಣನೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಅಳಿವಿಗೆ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿನ ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹದಿಂದಲೂ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಭೂಕಂಪ/ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪಗಳೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನೇ ಎಲ್ಲೆಡೆಗೂ ಪಸರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದರು ಎಂಬುದು ಸರಿಯಾಗಿವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಿಂಧೂನದಿ ಆರ್ಯಾವರ್ತದಲ್ಲೇ ಇದೆ! ವ್ಹೀಲರ್ ಮೊದಲಾದ ಸಂಶೋಧಕರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಆರ್ಯರ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗುಜರಾತಿನ ಲೋಥಲ್, ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಕಲಿಬಂಗನ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗೆದಾಗ ವೈದಿಕ ಕಾಲದ ಎತ್ತುಗಳ ಅಸ್ತಿಗಳು, ಒಡೆದ ಮಡಕೆ-ಕುಡಿಕೆಗಳು, ಬಳಸಿದ ಆಭರಣಗಳು, ಯಜ್ಞಕುಂಡಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿದಂಥವೇ ಆಗಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಿಂಧೂನದಿ ನಾಗರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಈ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ವೇದಪಂಡಿತರು ಈ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಬಹಳಕಾಲ ಇದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸಿವೆ; ಹಾಗಾಗಿ ಆರ್ಯರು ಅಲೆಮಾರಿಗಳಲ್ಲ! ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಿಡಬೇಕು-ಕೇವಲ ಅವಶೇಷಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವೆನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಾ ಅವರು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ವಸಾಹತುಗಳ ವರ್ಣನೆಗಳಿದ್ದು ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುವಂತಹ ಕುರುಹುಗಳೇ ದೊರೆತಿವೆ. 

ಆರ್ಯರ ಬಣ್ಣ ಬಿಳಿ ಇದ್ದು ಇದನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನವರಲ್ಲಿ ಭೇದ ಗಣಿಸಿದ ಹಾಗೇ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅವರು ಐರೋಪ್ಯರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಕಡೆಯಿಂದಲೇ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದರು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ತುಲನೆ. ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಪರ್ಸಿಯಾ ಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಹಾಗೇ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದವರ ಮತ್ತು ಬಿಳಿವರ್ಣದವರ ನಡುವೆ ಕದನ ನಡೆಯಿತು ಎಂಬುದೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಸಂಶೋಧಕರ ಮನೋಕಲ್ಪನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ವಿವಾದ ಇದೆ. ಭಾರತಕ್ಕೂ ಅದನ್ನೇ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಇಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನಾಧರಿಸಿ ವಾದ-ವಿವಾದಗಳು, ಕದನಗಳು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಗುಜರಾತ್, ಪಂಜಾಬ್ ಪ್ರಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ೪೦೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಈಗಲೂ ಅದನ್ನೇ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ್ ಜನನಕ್ಕೂ ೨೦೦೦ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಕಾಯ್ದೆ-ಕಾನೂನು ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಸಾಮ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾದರೂ ಒಂದು ಗುಂಪು ಪ್ರಬಲವಾಗಿತ್ತು. | ಸಮಾನ ಶೀಲೇಷು ವ್ಯಸನೇಷು ಸಖ್ಯಂ | ಎನ್ನುವಹಾಗೇ ಒಂದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹಲವು ಜನ ತಾವಿದ್ದ ಗುಂಪಿಗೆ ಆರ್ಯರು ಎಂದು ಅವರೇ ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಇನ್ನೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಸಂಶೋಧಕರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ವಸ್ತುಗಳು ಸಿಂಧೂನದಿಯ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವೇ ಹೊರತು ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಲ್ಲ. ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಬಹುಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಬತ್ತಿಹೋಗಿರುವ ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ವೃಷದ್ವತಿ ನದಿಗಳ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ಜನರು ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದ ಈ ಜನರಿಗೆ ಗಂಗೆಯಂತೆಯೇ ಸರಸ್ವತಿ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ನದಿಮಾತೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವವರೆಗೂ ಈ ನದಿ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಜನ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು, ತಮ್ಮ ಯಜ್ಞ ಯಾಗಾದಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸದಾ ಸರಸ್ವತೀ ದಡದಲ್ಲೇ ವಾಸವಿದ್ದರು. ಇತಿಹಾಸ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸಟ್ಲೆಜ್[ಸಿಂಧೂ], ಗಂಗಾ, ಯಮುನಾ ನದಿಗಳೂ ಕೂಡ ಬತ್ತಿಹೋಗಿದ್ದವು! ಈಗ ಅವುಗಳ ಹರಿವು ಕೂಡ ಬದಲಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಸರಸ್ವತೀ ನದಿ ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಭಾರತದ ದೊಡ್ಡ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲವಾದರೂ ಬತ್ತಿಹೋಗಿರುವು[ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾಗಿರುವು]ದರಿಂದ ಈಗ ಗಣನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿಂಧೂಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಜಮಾಸು ಕ್ರಿ.ಪೂ.೧೫೦೦ ಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಸರಸ್ವತಿ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾದಳು! ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ವರ್ಣನೆ ಇದ್ದು ಅದು ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಗೂ ಪೂರ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಹರಿವ ನೀರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಆರ್ಯರು ಸರಸ್ವತಿ ದಡದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ವೈದಿಕ ಗಣಿತ [ವೇದಿಕ್ ಮೆಥ್ಮೆಟಿಕ್ಸ್] ಬಹಳ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ! ವೇದಾಂಗ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಂಗ[ವೇದಿಕ್ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್]ಇದ್ದಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯಪಥ ಭೂಮಧ್ಯ ರೇಖೆಯಿಂದ ಬದಲಾಗುವುದುದನ್ನು ಅವರು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪಂಚಾಂಗ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ ಅದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೨೪೦೦ ಕ್ಕೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಖಗೋಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಅವರ ಪಂಚಾಂಗ ಅದಾಗಲೇ ಶ್ರುತಪಡಿಸಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಅವರ ಕಾಲ ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಶೋಧಕರು ಮೇಲಿಂದಮೇಲೆ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅಂಶಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಲಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಪಕ್ವವಾಗಿರುವ ಹಣ್ಣುಗಳಂತೆಯೇ ಇವೆ! ವೈದಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಾದ ’ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಮತ್ತು ’ಐತಿರೇಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಗಳಲ್ಲಿ ಖಗೋಳ ಮಾಹಿತಿಗಳು ದೊರಕುತ್ತಿದ್ದು ೧೧ ಗುಂಪುಗಳ ವೈದಿಕ ರಾಜರ ಹೆಸರುಗಳ ಯಾದಿಯನ್ನೂ ಅವು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ.  ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕೃತ್ತಿಕಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಧ್ಯ ರೇಖೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಪಥ ಬದಲಾಗಿದ್ದನ್ನು ಆರ್ಯರು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದು ಅದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೨೪೦೦ ಕ್ಕೂ ಮುಂಚಿನದಾದುದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತದೆ! ಬಹುತೇಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ವೈದಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಹಾಗೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ರಾಜರುಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಅಡಕವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪೊಳ್ಳುನೆಪಕೊಟ್ಟು ಈ ರೀತಿ ಅಸಡ್ಡೆಮಾಡಿ ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ವೇದಸಾಹಿತ್ಯಗಳ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅನರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಕೆಲಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ: ಆರ್ಯರು ಮಧ್ಯಏಷ್ಯಾದಿಂದ ವಲಸಿಗರಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಸರ್ತಿ ಸಮುದ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕಾವರ್ತಿ ಹಡಗುಗಳ ಯಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ವೇದಕಾಲದ ಮನು, ತುರ್ವಾಶ, ಯದು, ಭುಜ್ಯು ಮೊದಲಾದವರು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿವೆ. ವೈದಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ವರುಣ ಅನೇಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ತಂದೆ; ಅದರಲ್ಲೂ ವಶಿಷ್ಠ, ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ಬೃಗು ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ತಂದೆ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ’ಸಮುದ್ರ’ ಎಂಬ ಪದ ಸಾಗರಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲವೆಂತಲೂ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯಂತಹ ದೊಡ್ಡಮಟ್ಟದ ನೀರಿನ ಹರಿವಿಗೆ ಅವರು ಬಳಸಿದ್ದೆಂತಲೂ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಗ್ರಿಪ್ಫಿತ್ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಹಾಗೇ ಅರ್ಥೈಸಿ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಸಮುದ್ರ ಎಂಬ ಪದ ಸಾಗರಗಳನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಬಳಸಲ್ಪಡದೇ ಇದ್ದಿದ್ದಾದರೆ ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಅದೇಕೆ ಸಾಗರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು ? ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಗಂಗಾ ಯಮುನಾ ನದಿಗಳ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಶೋಧನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ದೊರೆತಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕಾಲ ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೧೦೦೦ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಆರ್ಯರ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಕೌಶಲವನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರುತ್ತವೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಹಿಟ್ಟಿಟಿ ಎಂಬ ಜನಾಂಗ ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೨೨೦೦ ಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಅಂತಹ ಹಿಟ್ಟಿಟಿಗಳೂ ಸಹಿತ ಸೂರ್ಯ, ಇಂದ್ರ, ಮರುತ್ ಇತ್ಯಾದಿ ದೇವರುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ರಥಗಳಮೇಲೆ ಸಂಸ್ಕೃದಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹಿಟ್ಟಿಟಿ ಮತ್ತು ಮಿಟ್ಟಾನಿ ಜನಾಂಗದವರು ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆರ್ಯರು ಅವರ ಪುರೋಹಿತರುಗಳಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದಷ್ಟೇ.     

 ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಭಾರತದ  ನಕಾಶೆ

ಸಿಂಧೂ ನಾಗರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಗೆ ಲಿಪಿ ಇತ್ತು, ಸಂಶೋಧನಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಠಸ್ಸೆಗಳು ದೊರಕಿವೆಯಾದರೂ ಅವು ದ್ರಾವಿಡ ಜನಾಂಗದವಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಊಹೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಲಿಪಿಗಳು ಇರುವುದರಿಂದ ಅದು ಯಾವ ಭಾಷೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ತಡವಾಗಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದದ್ದು-ಅವು ಹಿಂದೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಿ ಲಿಪಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ! ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದ ಸುಮೇರಿಯಾ ಪ್ರಾಂತದ ಪ್ರಭಾವ ಕೂಡ ಇತ್ತು ಎಂದು ಊಹಿಸಲಾಗಿದೆ! ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಹ್ರಗಹ್ರ ಎಂಬಲ್ಲಿ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಂಶೋಧನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಷಾ ವ್ಯಾಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದು ಸಿಂಧೂಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾಲಮಾನ ಕ್ರಿ.ಪೂ ೬೦೦೦ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ! ಅಂದರೆ ಈಗೀಗ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪಂಡಿತರು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂಬುದು ಸರಿಯಲ್ಲಾ ಅವರು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಮಧ್ಯಏಷ್ಯಾದವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ!

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂದ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಇಂಥದ್ದೇ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಬಹಳ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಈಗೀಗ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಉತ್ಖನನ ನಡೆಸಿ ತೆಗೆದ ಅವಶೇಷಗಳಿಗೂ ಪರಸ್ಪರ ತಾಳೆಹಾಕಿ ನೋಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಶೋಧಕ ಕಾಲಿನ್ ರೆನ್ಫ್ರೆವ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ನಾಗರಿಕತೆ ಗ್ರೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ ೬೦೦೦ಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಇತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಋಗ್ವೇದವೂ ಸೇರಿದಂತೇ ಯಾವುದೇ ವೇದಗಳಲ್ಲಾಗಲೀ ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಲ್ಲಾಗಲೀ ಆಕ್ರಮಣಕಾರೀ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅತಿಕ್ರಮಣ ಬುದ್ಧಿ ಅವರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಾಗ ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪ್ ಮೂಲದ ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂಬುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಸಂಶೋಧಕ ವ್ಹೀಲರ್ ಪ್ರಕಾರ: ಆರ್ಯರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ೭ ನದಿಗಳ ಜಾಗ-ಅದು ಪಂಜಾಬ್, ಆದರೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಜಾಗಗಳು ಮಾತ್ರ ವೇದಾಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂಬ ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಮೂಲದ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರೇ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ದಸ್ಯುಗಳು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರು.

ವ್ಹೀಲರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ನಾಗರಿಕತೆಗಿಂತಾ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಹೊರತಾದ ಯಾವ ನಾಗರಿಕತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ನಾಗರಿಕತೆಯೇ ’ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಾಗರಿಕತೆಗೂ ಹಿಂದಿನದು ಎಂದು ಕಾಲಿನ್ ರೆನ್ ಫ್ರೆವ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ೬ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಮಧ್ಯಏಷ್ಯಾ, ಉತ್ತರಭಾರತ, ಇಂದಿನ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಇರಾನ್ ಮೊದಲಾದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಭಾಷೆಯೇ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು ಮತ್ತು ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಂತಗಳ ಜನ ಉತ್ತಮ ಸೌಹಾರ್ದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ವೇದಗಳ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದೇ ಅಥವಾ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ’ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು’ ಎಂಬ ಕಥೆಯ ಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ಪರಿಶ್ರಮಿಸಿದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪಂಡಿತರದು ನಿಜವಾದ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಾ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಡೆವಿಡ್ ಫ್ರಾಲೆ. ವೇದಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧೂ ನಾಗರಿಕತೆಗೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದವಾಗಿದೆ. ಸರಸ್ವತೀ ನದಿ ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೇದಾಚರಣೆಗಳು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದೂ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಲೇಖನದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಡೆವಿಡ್ ಫ್ರಾಲೆಯವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸೋಣ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯದಾದ ಅಥವಾ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕುಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ:

The acceptance of such views would create a revolution in our view of history as shattering as that in science caused by Einstein's theory of relativity. It would make ancient India perhaps the oldest, mediumst and most central of ancient cultures. It would mean that the Vedic literary record already the mediumst and oldest of the ancient world even at a 1500 BC date would be the record of teachings some centuries or thousands of years before that. It would mean that the 'Vedas' are our most authentic record of the ancient world. It would also tend to validate the Vedic view that the Indo-Europeans and other Aryan peoples were migrants from India, not that the Indo-Aryans were invaders into India. Moreover, it would affirm the Hindu tradition that the Dravidians were early offshoots of the Vedic people through the seer Agastya, and not unaryan peoples.

In closing, it is important to examine the social and political implications of the Aryan invasion idea:

First, it served to divide India into a northern Aryan and southern Dravidian culture which were made hostile to each other. This kept the Hindus divided and is still a source of social tension. Second, it gave the British an excuse in their conquest of India. They could claim to be doing only what the Aryan ancestors of the Hindus had previously done millennia ago.Third, it served to make Vedic culture later than and possibly derived from Middle Eastern cultures. With the proximity and relationship of the latter with the Bible and Christianity, this kept the Hindu religion as a sidelight to the development of religion and civilization to the West. Fourth, it allowed the sciences of India to be given a Greek basis, as any Vedic basis was mediumly disqualified by the primitive nature of the Vedic culture. 

This discredited not only the 'Vedas' but the genealogies of the 'Puranas' and their long list of the kings before the Buddha or Krishna were left without any historical basis. The 'Mahabharata', instead of a civil war in which all the main kings of India participated as it is described, became a local skirmish among petty princes that was later exaggerated by poets. In short, it discredited the most of the Hindu tradition and almost all its ancient literature. It turned its scriptures and sages into fantacies and exaggerations.

This served a social, political and economical purpose of domination, proving the superiority of Western culture and religion. It made the Hindus feel that their culture was not the great thing that their sages and ancestors had said it was. It made Hindus feel ashamed of their culture that its basis was neither historical nor scientific. It made them feel that the main line of civilization was developed first in the Middle East and then in Europe and that the culture of India was peripheral and secondary to the real development of world culture.

Such a view is not good scholarship or archeology but merely cultural imperialism. The Western Vedic scholars did in the intellectual spehere what the British army did in the political realm discredit, divide and conquer the Hindus. In short, the compelling reasons for the Aryan invasion theory were neither literary nor archeological but political and religious that is to say, not scholarship but prejudice. Such prejudice may not have been intentional but deep-seated political and religious views easily cloud and blur our thinking.

It is unfortunate that this this approach has not been questioned more, particularly by Hindus. Even though Indian Vedic scholars like Dayananda saraswati, Bal Gangadhar Tilak and Arobindo rejected it, most Hindus today passively accept it. They allow Western, generally Christian, scholars to interpret their history for them and quite naturally Hinduism is kept in a reduced role. Many Hindus still accept, read or even honor the translations of the 'Vedas' done by such Christian missionary scholars as Max Muller, Griffith, Monier Williams and H. H. Wilson. Would modern Christians accept an interpretation of the Bible or Biblical history done by Hindus aimed at converting them to Hinduism? Universities in India also use the Western history books and Western Vedic translations that propound such views that denigrate their own culture and country.

The modern Western academic world is sensitive to criticisms of cultural and social biases. For scholars to take a stand against this biased interpretation of the 'Vedas' would indeed cause a reexamination of many of these historical ideas that can not stand objective scrutiny. But if Hindu scholars are silent or passively accept the misinterpretation of their own culture, it will undoubtedly continue, but they will have no one to blame but themselves. It is not an issue to be taken lightly, because how a culture is defined historically creates the perspective from which it is viewed in the modern social and intellectual context. Tolerance is not in allowing a false view of one's own culture and religion to be propagated without question. That is merely self-betrayal. ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಡೆವಿಡ್, ತಾವು ಭಾರತೀಯ ವೇದಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದಿರಿ ಎಂಬುದು ನಮಗೀಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಆರ್ಷೇಯ ಋಷಿಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ ಮುಗಿದು ಕಲಿಯುಗದ ೫೦೦೦ ವರ್ಷಗಳು ಸಂದುಹೋಗಿವೆ. ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಲಿಯ ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಹಲವು ಮತಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ, ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿವೆ. ಯುಗಕ್ಕೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ವೇದ ಕಲಿಯುಗಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಯುಗ ಯುಗಗಳು ಕಳೆದರೂ ವೇದಗಳು, ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ-ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವು ಅಪೌರುಷೇಯ. ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹಾರ್ಡ್ ಕಾಪಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಭಗವಂತನಾದ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಅವು ಇವೆ-ಆತ ಆಂಜನೇಯನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗುರು ಅಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಷ್ಟೇ ಜಗತ್ತಲ್ಲಾ ಬೇರೇ ಇನ್ನೇನೋ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಇದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಹಾಳುಗೆಡವಲ್ಪಟ್ಟ  ಶ್ರೀಶಾರದಾದೇವಿ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಕಾಶ್ಮೀರ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಆಲ್ಬಂ ನಲ್ಲಿವೆ

ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಇಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ.

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಶಾರದೆಗೆ [ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಅಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂರ್ತರೂಪಕ್ಕೆ] ಲೌಕಿಕವಾಗಿ ಅನನುಕೂಲವಾಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಶ್ರೀ ಆದಿ ಶಂಕರರು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ನಡೆಸಿತಂದರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಪ್ರತೀತಿ. ಬರುವಾಗ ಸರಸ್ವತಿ ಕರಾರೊಂದನ್ನು ಮುಂದಿತ್ತಳಂತೆ "ಶಂಕರಾ, ನಾನು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಕಾಲಂದುಗೆಯ ಸಪ್ಪಳದಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ನೀನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನೀನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ್ದಾದರೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ." ಶಂಕರರು ’ತಥಾಸ್ತು"[ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ] ಎಂದರು. ಉತ್ತರದ ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಶಾರದೆಯನ್ನು. ಮಹರ್ಷಿ ವಿಭಾಂಡಕ-ಋಷ್ಯಶೃಂಗರ ತಪೋಭೂಮಿಯಾದ ಶೃಂಗೇರಿಗೆ ಕರೆತಂದಾಗ, ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ನಿಂತಂತೆನಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರಂತೆ; ಶಾರದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾದಳು ಎಂದು ಭಕ್ತ-ಭಾವುಕರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಕಲಿಯುಗ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಮತ್ತೆ ಅಖಂಡ ಭಾರತ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪಾಕಿಗಳು ತಾವು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡ ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಆಜಾದ್ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ್ [ಎ.ಜೆ.ಕೆ.] ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೋ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಪಾಕಿಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆಯ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಶಾರದೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಮತ್ತೆ ವೇದಕಾಲವನ್ನೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ’ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು’ ಎಂಬುದು ಕಟ್ಟು ಕಥೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹರಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಮಸ್ಕಾರ.

ಮುಗಿದುಬಿಡಲೀ ಬಂಧನ !

ಕೇವಿನ್ ಕಾರ್ಟರ್ ಅವರ ಚಿತ್ರಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ
 

ಮುಗಿದುಬಿಡಲೀ  ಬಂಧನ !

ಜಗನಾಳುವ ಶಕ್ತಿ ಮಗುವ ರೂಪದೆ ಬಂದು

ಬಗೆಬಗೆಯ ಆಟಿಕೆಯ ಎತ್ತಿ ನಲಿದಾಡಿ

ನಗುತ ನಲಿವುಣಿಸಿ ತಾ  ಮರಳಿ ತೆರಳುವ ಮುನ್ನ

ನಗದು ವರವನು ಬೇಡು | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಜಗದಮಿತ್ರನ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಅಮೇಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತೀರಿ. ಯಾವ ಬಂಧನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿನ್ನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೋ ಅದರ ಉತ್ತರಾರ್ಧವಾಗಿ ಇಂದು ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಜಗದ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿತ ತೊಂದರೆಗಳಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ತಂತಾನೇ ಘಟಿಸುವಂಥವು. ಅನುಭವಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. ಮೂರು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತಾ ಒಂದು ಭಿನ್ನ, ಆದರೂ ಮೂರನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎದೆ ಗಟ್ಟಿ ಇರಬೇಕು.

ಮಗನಿಗೆ ಇವತ್ತು ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ. ಸುತ್ತಲ ಯಾವ ಶಾಲೆಗಳಿಗೂ ರಜೆಯಿಲ್ಲಾ ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ರಜೆ?ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ, ಕಾರಣ ಆತನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕಾರಣವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪರಿಚಿತ ಶಿಕ್ಷಕಿಗೆ ನಾವು ಕರೆಮಾಡಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಆ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕಿಯೊಬ್ಬರ ಮಗಳು ನಿನ್ನೆ ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದಾಳೆಂದು. ಮಂಗಳವಾರ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳಂತೆ ಆ ಹುಡುಗಿ. ಬಹಳ ಜಾಣೆ, ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮಸ್ಥಾನ, ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಲ್ಡ್ ಮೆಡಲ್ ಪಡೆದವಳು. ೫ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಆಕೆಗೆ ಅಂತಹ ಕಾಯಿಲೆಯೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ, ೬ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಂಡ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪದವಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಅದೂ ಇದೂ ಕೆಲಸಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಅಳಲನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಶಾಲೆಯ ಯಜಮಾನಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಓದಿಸಿದಳು, ಕೆಲಸದ ಜೊತೆಗೆ ಪದವಿಯನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ಈಗ ಅಲ್ಲೇ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅಂತಹ ಬಡ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಮಗಳು ತೀರಿ ಹೋದಳು. ಲೋ ಬಿ.ಪಿ. ಆಗಿತ್ತಂತೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ. ಮೊನ್ನೆಯ ದಿನ ಶಾಲೆಯ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಏನೋ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. ಕೆಮ್ಮು ಬಂದು ರಕ್ತ ವಾಂತಿಮಾಡಿಕೊಂಡಳಂತೆ. ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದಾಗ ಅವರು ಎಮ್.ಎಸ್.ರಾಮಯ್ಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲು ಹೇಳಿದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೇ ಹುಡುಗಿಗೆ ಎಚ್ಚರತಪ್ಪಿತ್ತು. ಐ.ಸಿಯೂ ನಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಾಯ್ತಾದರೂ ಮಗು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮಗು ಸತ್ತ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಶಾಲೆಯವರು ಒಂದು ದಿನ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಆಗದಿರಲಿ; ಅವರು ಅಳದಿರಲಿ ಎಂಬ ಇಚ್ಛೆ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟುದಿನ ತನೇ ಬಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮಗನಿಗೆ ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ರಜೆ! ನಮಗೆ ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಹೊರಗಿದ್ದೂ ಸಜೆ!

ಹಿಂದೆ ಸುಮಾರು ಸರ್ತಿ ಲೋ ಬಿ.ಪಿ. ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ಅಮ್ಮನ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಅದೆಲ್ಲಿ ಯಾವ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರೇ? -ಇದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತೂತು ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮಿತ್ರರ ಹೇಳಿಕೆ. ಈ ಘಟನೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮೂರಕಡೆಯ ಆಚಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಆಚಾರಿ ಮರಗೆಲಸದವನು; ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಉಬ್ಬಸದ ಕಾಯಿಲೆ. ಆಚಾರಿ ದಂಪತಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ಒಬ್ಬ ಮಗ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಅನುವಂಶೀಯವಾಗಿ ಬಂದ ಉಬ್ಬಸದ ಕಾಯಿಲೆ-ಅಸ್ತಮಾ. ಆಚಾರಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಿತರಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವರು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ, ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಸಾಲವಾಗಿ ಪಡೆದ ಹಣವೂ ಸೇರಿದಂತೇ ಖರ್ಚು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅಶಕ್ತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾರ. ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅಂಥಾ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, ಮಗು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕಂಬಾರರು ತಮ್ಮ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದಂತೇ ಉತ್ತರಕರ್ನಾಟಕದ ಬರಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಬಡತನ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾರಿ ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಡಾರ್ವಿನ್ ವಿಕಾಸ ವಾದ! ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಶ್ರೀಮಂತರ ಬಂಗಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಮಾಯಕ ಬಾಲ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಹಣಪಡೆದು ಮಾರಿಬಿಟಿದ್ದಾರೆ. ಬದುಕಬೇಕೇ ? ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು, ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿನ್ನಬೇಕು-ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು. ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದ ಈ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಡು ನಾಯಿಪಾಡಿಗಿಂತಾ ಗೋಳು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅಂತಹ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾಯಿಯಾಗಿಯಾದರೂ ಹುಟ್ಟಬಾರದಿತ್ತೇ ಎನಿಸಿರಬಹುದು. ನಾವೂ ಮನುಷ್ಯರು; ಆದರೆ ಮನುಜಮತವನ್ನು ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಡೆವ ರಾಕ್ಷಸರು!

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತುಳಸೀ ಉದ್ಯಾನವೊಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನಾನು ಬಂದಾಗ ಕೆಲವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯ್ತು. ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪಾಲಕರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರದೋ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿನ್ನೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಬಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಏಜೆಂಟರುಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಹಸಿದ, ಕಂಗೆಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಂಡಿಪೊಟ್ಟಣ ನೀಡಿ ಸ್ನೇಹಗಳಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ದು ಆಮೇಲೆ ನಗರದ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ! ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ನರಕ! ಮಾಲೀಕ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿಗರು ಸುಖನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇವರು ಹಿಟ್ಟು ರುಬ್ಬುವುದು, ನೀರು ಹೊರುವುದು, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆಜ್ಞೆ ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ಮೊದಲು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಏಟು, ಆಮೇಲೆ ಛಡಿ ಏಟು. ಮೈಮೇಲೆ ಬಾಸುಂಡೆ ಎದ್ದು ರಕ್ತ ಒಸರಿದರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ; ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಅನುಕೂಲವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 

ಬದುಕು ಜಟಕಾಬಂಡಿ ವಿಧಿಯದರ ಸಾಹೇಬ

ಕುದುರೆ ನೀನ್ ಅವನು ಹೇಳ್ದಂತೆ ಪಯಣಿಗರು

ಮದುವೆಗೋ ಮಸಣಕೋ ಹೋಗೆಂದಕಡೆಗೋಡು

ಪದಕುಸಿಯೆ ನೆಲವಿಹಿದು-ಮಂಕುತಿಮ್ಮ 

ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಬಂದ ತಪ್ಪಿಗೆ ವಿಧಿ-ಸೂತ್ರಧಾರ ಹೇಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಓಡಲೇಬೇಕು, ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ತಲುಪುವ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ ಕುದುರೆಗೋ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಲ್ಲಾ! ಮದುವೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ ದಿಬ್ಬಣ ಮಸಣ ಸೇರಿದ ಘಟನೆ ಆಗಾಗ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ! ಹೊರಟಮೇಲೆ ಮದುವೆಯೋ ಮಸಣವೋ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಆ ವಿಧಿ. ಮಹಾತ್ಮ, ಸಂತ, ಕವಿ  ಡೀವೀಜಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ?  

ಸೂಡಾನ್ ಎಲ್ಲಿದೆಯೆಂಬುದು ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿದೆ. ಉತ್ತರ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಸೂಡಾನ್ ಒಂದು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಗಳು ಘಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆ ದೇಶ ಕ್ಷಾಮಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಯ್ತು. ದೇಶದ ಜನರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಸೋಮಾಲಿಯಾ ಮೂಲದವರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ದೇಶವನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕಿತು ಎಂದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅನ್ನ-ನೀರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದುದನೆಲ್ಲಾ ಮಾರಿ ಮಾರಿ ಮಾರಿ ಅನುಕೂಲಸ್ಥರು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಎಸೆದ ಆಹಾರದ ತುಣುಕು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದನ್ನೇ ತಿಂದು ವಾರಗಟ್ಟಲೇ ಹಸಿವು ತಡೆದುಕೊಂಡು ಜೀವಹಿಡಿದ ಜನ ಇದ್ದರು. ಸಂತ್ರಸ್ತರ ನೆರವಿಗೆ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಿಬಿರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಡೆಯಲೂ ಅಶಕ್ತವಾದ ಜನ ಅದೆಷ್ಟೋ. ಸಾವಿರಾರು ಜನ ತಮ್ಮ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಂಬುಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನ-ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಹತರಾಗಿ ಹೋದರು. ಅನ್ನಾಂಗಗಳು ಆಹಾರ ಕೊರತೆಯಿಂದ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಗುವೊಂದು ಹಸಿದಿದೆ, ಮಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಹದ್ದು ಕೂಡ ಹಸಿದಿದೆ! ಮಗು ನಿತ್ರಾಣವಾಗಿ, ೧ ಕಿಲೋಮೀಟರಿನಷ್ಟು ದೂರವಿರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹದ್ದು ಮಗು ಸಾಯುವುದನ್ನೇ ಕಾದಿದೆ. ಹಸಿವು ಎರಡೂ ದೇಹಗಳನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿದೆ-ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮುಂದೇನಾಯ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವೇ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಗ್ರಾಹಕನೆಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದ ಕೇವಿನ್ ಕಾರ್ಟರ್ ೧೯೯೩ ರಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವಿದು. ಬರಗಾಲದ ಸೂಡಾನ್ ನಲ್ಲಿನ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಆತ ತೆಗೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದ ನಂತರ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವಾಯ್ತಂತೆ. ಬಹಳಕಾಲ ಇದನ್ನೇ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೇವಿನ್ ಕಾರ್ಟರ್ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ದಾರುಣ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾರಿಗೂ ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದ್ದಾರೆ. ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ಈ ನೋವೇ ಕಾರಣವಾಗಿ ಬದುಕೇ ಬೇಡವೆನ್ನಿಸಿತಂತೆ. ಈ ಲೋಕದ ಇಂತಹ ನೋವನ್ನು ತಲೆತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕೇವಿನ್ ಕಾರ್ಟರ್ ಜೀವನಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. 

ಬದುಕಿನ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವಾಗ ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಬಿನ್ನಹ: ಓ ದೇವನೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ದಾರುಣ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತರಬೇಡ. ಅನ್ನಾಹಾರ ವಿಲ್ಲದೇ ಜನ-ಜಾನುವಾರು ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿ, ಅಂತಹ ಕ್ಷಾಮ ಬಾರದಿರಲಿ. ಅದರಲ್ಲಂತೂ ಮಕ್ಕಳ ಗೋಳನ್ನು ನಾವು ಸಹಿಸಲಾರೆವು. ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಅದು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು; ಪಾಪದ ಮಕ್ಕಳು ಏನೊಂದೂ ಅರಿಯವು. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಲೋ, ಇರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನೋ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಲೋ ಕಾಲಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ನೀನೇ ಮಗುವಾಗಿ ಶ್ರೀರಾಮನಾಗಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಾಗಿ ಜನಿಸಿದೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೀನು ಮಗುವಾಗಿ ಜನಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜನ ನಿನ್ನನ್ನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಕಂಡು, ಈ ಲೋಕದ ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಆದಷ್ಟೂ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವಂತೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಿ:

ಜಗನಾಳುವ ಶಕ್ತಿ ಮಗುವ ರೂಪದೆ ಬಂದು

ಬಗೆಬಗೆಯ ಆಟಿಕೆಯ ಎತ್ತಿ ನಲಿದಾಡಿ

ನಗುತ ನಲಿವುಣಿಸಿ ತಾ ಮರಳಿ ತೆರಳುವ ಮುನ್ನ

ನಗದು ವರವನು ಬೇಡು | ಜಗದಮಿತ್ರ 

ಅದು ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ !

ಚಿತ್ರಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ
ಅದು ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ !

ಧರ್ಮಸಂಸ್ಥಾಪನೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ತಳೆದ ಭಾವ ಮತ್ತು ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಿಡಿಸದೇ ಇರಬಹುದು. ರಾಮಾಯಣದಂತಹ, ಮಹಾಭಾರತದಂತಹ ಕಾವ್ಯ-ಕಥಾನಕಗಳು ಇಂದಿನ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿತೋರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅಂದೇ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು. ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಈ ಕೃತಿಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಸಲ್ಲುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಿಕಾರರು ತಮ್ಮ ಅಲೌಕಿಕ ದಿವ್ಯಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ಬಳಸಿದ, ತಿಳಿಸಿದ ವಸ್ತುವಿಷಯಗಳೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಎರಡು ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ನಂತರ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕೃತಿಗಳು ಈ ದೇಶದ ನಾ ನಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವಾದರೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕತೆ ಮಿಕ್ಕಿದವುಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ! ಧರ್ಮ ಅಂದರೆ ಯಾವುದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವೇ? ಅದು ಹಾಗಲ್ಲ. ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ. ಬುದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಮಾನವರು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಬದುಕತೊಡಗಿದಾಗ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಮಾರ್ಗ ಹೀಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು  ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗದೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಕಲೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಧರ್ಮ. ಸನಾತನ ಧರ್ಮ ಅದನ್ನೇ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಿದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅತಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರ್ಯಾರೋ ಆಗಿಹೋದರು ಸರಿ, ಗೆದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮ, ಗೆದ್ದ ಪಾಂಡವರು ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬುದೂ ಸರಿ, ಈ ಭೂಮಿ ಆಗಲೂ ಹೀಗೇ ಇತ್ತು-ಈಗಲೂ ಹೀಗೇ ಇದೆ ಎಂದು ನಾವಂದುಕೊಂಡರೂ ಪುನರಪಿ ಪುನರಪಿ ನಾವೇ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಹುಟ್ಟಿ ಸತ್ತೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಣಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವೊಂದು ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಸುಟ್ಟು ಬೆರಳುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಆ ಮಗುವಿನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ-ಬಂಧುಗಳಿಗೆ, ಮಗುವೊಂದು ಬೆಳೆದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ  ಮಗುವಿನ ಪಾಲಕರಿಗೆ-ಪೋಷಕರಿಗೆ, ಯಾವ ಪಾಪವನ್ನೂ ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕಷ್ಟ-ಕೋಟಲೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗ ಸುತ್ತಲ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ನೀತಿಯ ಹಂಬಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುನಾಮಿ ಬಂದು ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುವಾಗ, ಚಂಡಮಾರುತ ಉದುರಿಸಿ ಹೋಗುವಾಗ, ಅತಿವೃಷ್ಟಿ ಜೀವನವನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ತನಗಿಂತಾ ಮಿಗಿಲಾದ ಶಕ್ತಿಯ ನೆನಪು ಆಗಲೂ ಬಹುದು; ರಾವಣ ಹೃದಯಿಗಳಿಗೆ ಆಗಲೂ ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು.

ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವೊಂದಿತ್ತು, ಮೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಹಕ್ಕಿ ಹೊರಬರುವಂತೇ ಆ ಪೂರ್ಣದಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಗೆ ಹಾಗೇ ಇರಲು ಬೇಸರವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಹೊಸಹೊಸ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಜಿಸಿಕೊಂಡಿತು; ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನಾಗಿ ತೋರಿತು, ನಾಭಿಕಮಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಆತನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ ನಡೆಯಿತು. ಇರುವೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ೮೦ ಕೋಟಿ ಜೀವರಾಶಿ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಜಗನ್ನಾಟಕ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ನಾಟಕ ಯಾಕೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಲು ನಾವು ಶಕ್ತರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಕೇಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ನಾವು ಬೆಳೆದಾಗ ಅದೇ ಆ ಪೂರ್ಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಲೀನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ಲ! 

ಪೂರ್ಣಮದ ಪೂರ್ಣಮಿದಂ ಪೂರ್ಣಾತ್ಪೂರ್ಣ ಮುದಚ್ಯತೇ |

ಪೂರ್ಣಸ್ಯ ಪೂರ್ಣಮಾದಾಯ ಪೂರ್ಣಮೇವಾ ವಶಿಷ್ಯತೇ ||

ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಣ್ಣು ಕುಂಬಾರನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ವಿವಿಧರೀತಿಯ ಪಾತ್ರೆಗಳಾಯ್ತು. ಪಾತ್ರೆಗಳು ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಳತಾಗಿ, ಒಡೆದನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಮಣ್ಣು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಹೊಸತನ ಪಡೆಯಿತು, ಹೊಸದಾದ ಆ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತೆ ಕುಂಬಾರನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಪಾತ್ರೆಗಳಾಯ್ತು! ಸಮುದ್ರದ ನೀರನ್ನು ಲೋಟ ಪಾತ್ರೆ, ಬಿಂದಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ನೀರಿಗೆ ಅದದೇ ಆಕಾರ ಬಂತು, ಆದರೆ ಸಮುದ್ರ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು, ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಸುರುವಲ್ಪಟ್ಟು ಸಮುದ್ರ ಸೇರಿದಾಗ ನೀರು ಆಕಾರ ರಹಿತವಾಯ್ತು, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲೇ ಸೇರಿಹೋಯ್ತು-ಸಮುದ್ರ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು! ಇಂತಹ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಮುನಿಜನರು ಮಾತ್ರ ಅರಿತರು. ಲೋಕೋಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ತತ್ವಗಳಾಗಿಸಿ ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿಸಿದರು. ಜೀವನನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪುನರಪಿ ಬಂದು ಬಳಲುವ ಬದಲಿಗೆ ಬಾರದೇ ಇರುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರು, ಪೂರ್ಣತೆಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಆರಂಭಿಸಿ ಆಮೇಲೆ ನಿರ್ಗುಣ ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕಂಡರು; ಅದು ಆಕಾರವಿಲ್ಲದ, ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿ! ಋಷಿಗಳು ಒಗಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸುಲಭ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದವರು ಆದಿ ಶಂಕರರು.

ಪುನರಪಿ ಜನನಂ ಪುನರಪಿ ಮರಣಂ

ಪುನರಪಿ ಜನನೀ ಜಠರೇ ಶಯನಂ

ಇಹ ಸಂಸಾರೇ ಬಹುದುಸ್ತಾರೇ

ಕೃಪಯಾ ಪಾರೇ ಪಾಹಿ ಮುರಾರೇ

ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದು, ಮತ್ತೆ ಸಾಯುವುದು, ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಲಗುವುದು, ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕದ ಜಂಜಾಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು- ಈ ಗೋಳೇ ಬೇಡಪ್ಪಾ ಪರಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಹರಿಯೇ  ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಾರುಮಾಡು ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು; ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಹೇಳಿದರು. ಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಜರಾಮರಣ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಆತ್ಮ ಜೀವಾತ್ಮವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ನೋವುಕಾವುಗಳನ್ನು ಅವರು ಮನಗಂಡಿದ್ದರು. ಖನಿಜದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವಾಗ ಸಿಂಹಪಾಲು ಮಣ್ಣೇ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದುಃಖವೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ, ಅದರದ್ದು ಸಿಂಹಪಾಲು. ನೆಮ್ಮದಿ, ಸುಖ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ವಲ್ಪಮಾತ್ರ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಈ ಜೀವನ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಬಂದು-ಹೋಗುವ ನಡುವೆ ಹಲವು ಧೋರಣೆಗಳನ್ನು ಜೀವಾತ್ಮ ತಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಆ ಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮಿಸುಕಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಲಹುದೇ ? 

ಮರುಳುಮಾಧವಮಹಿಯ ರಾಜ್ಯದ

ಸಿರಿಗೆ ಸೋಲುವನಲ್ಲ ಕೌಂತೇ-

ಯರು ಸುಯೋಧನರೆನಗೆ ಬೆಸಗೈವಲ್ಲಿ ಮನವಿಲ್ಲ |

ಪೊರೆದ ದಾತಾರಂಗೆ ಹಗೆವರ

ಶಿರವನರಿದೊಪ್ಪಿಸುವೆನೆಂಬೀ

ಭರದೊಳಿರ್ದೆನು ಕೌರವೇಂದ್ರನ ಕೊಂದೆ ನೀನೆಂದ ||

ಕರ್ಣನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕವಿ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಭಾಮಿನಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾನೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ ಕರೆಯಲು ಬಂದಾಗ ಕರ್ಣ ಆತನ ಮನವೊಲಿಕೆಗೆ ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ, ಜಗ್ಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಕುಂತಿ ಮದುವೆಗೂ ಮುನ್ನ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿತ್ತೆಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಸೂತನೊಬ್ಬ ಹಿಡಿದೆತ್ತಿ ಸಲಹಿದ್ದ, ದೊರೆ ಸುಯೋಧನನ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕರ್ಣನಿಗೆ ದುರ್ಯೋಧನ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ್ದ, ಒಡೆಯನ ಉಪ್ಪನ್ನ ಉಂಡ ಋಣಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಬರಲಾರೆ ಎಂದು ಕರ್ಣ ಸಾರುತ್ತಾನೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸಹೋದರರನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತೂ ಏನೂಮಾಡಲಾರದಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದೇ ಕರ್ಮಬಂಧನ!

ಮಹಾಬಲಿ ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿ ೯೯ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ೧೦೦ನೇ ಯಾಗದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಮನ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ ಬಂದೇ ಬಂದ! ಬಂದ ವಟುವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ನೋಡಿದ ಬಲಿ, ಕೇಳಿದ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ಜಾಗಕ್ಕೆ "ಅಸ್ತು" ಎಂದುಬಿಟ್ಟ. ಗುರು ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯರು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಸುರಿದರು"ದೊರೆಯೇ ಬಂದವನು ಮಹಾವಿಷ್ಣು, ದಾನಕೊಡಲು ಒಪ್ಪಬೇಡ! " ದೊರೆ ಗುರುವಾಣಿಗೆ ಕಿವಿಯೊಡ್ಡಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಿಬಿಟ್ಟ. ದಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊನ್ನ ಕಲಶದ ಗಿಂಡಿಯಿಂದ ನೀರು ಹೊರಹರಿವ ಕೊಂಬಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕರೂಪದಿಂದ ಒಳಸೇರಿ ನೀರು ಹೊರಗೆ ಬರದ ಹಾಗೇ ತಡೆಯಲು ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ವಾಮನ ದರ್ಭೆಯಿಂದ ಚುಚ್ಚಿದಾಗ ಕಣ್ಣೊಂದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಕ್ಕಣ್ಣ ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯನಾದ. ವಾಮನ ಬೆಳೆದು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಇಡೀ ಭೂಮಿ, ಸ್ವರ್ಗಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ಪ್ರಸಂಗಬಂತು. ಜಾಗವಿಲ್ಲದೇ ಬಲಿಯನ್ನು "ವಚನಬ್ರಷ್ಟ"ಎಂದು ನಿಂದಿಸಿದ. "ಹಾಗೊಂದು ಹೇಳಬೇಡ ವಟುವೇ ನಿನ್ನ ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯಮೇಲೇ ಇಡು" ಎಂದು ಬಲಿ ಪಾರ್ಥಿಸಿದ. ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ ಭಗವಂತ ಆತನನ್ನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ನೂಕಿಬಿಟ್ಟ! ಹಾಗೆ ನೂಕಲ್ಪಟ್ಟವ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮೊಮ್ಮಗ!! ಅಮೇಲೆ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ವರಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅದು ಬೇರೇ ಪ್ರಶ್ನೆ-ಇದು ಕರ್ಮಬಂಧನ!

ಸಂಸಾರ ರಥವನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗದ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ರೈತನೊಬ್ಬ, ನೇಕಾರನೊಬ್ಬ ಸಾಲಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಸಾಲದ ಮರುಪಾವತಿಗೆ ಒತ್ತಡಬಂದಾಗ ಹೆದರಿ ಕುಟುಂಬವೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತದೆ-ಇದು ಕರ್ಮಬಂಧನ! 

ಸರ್ವಜ್ಞ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ :

ಹೆತ್ತಾತನರ್ಜುನನು ಮುತ್ತಯ್ಯ ದೇವೇಂದ್ರ
ಮತ್ತೆ ಮಾತುಲನು ಶ್ರೀಹರಿಯಿರಲು ಅಭಿಮನ್ಯು 
ಸತ್ತನೇಕಯ್ಯ ? ಸರ್ವಜ್ಞ  

ಕರ್ಮಬಂಧನಕ್ಕೆ ಶೂರ ಅಭಿಮನ್ಯು  ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡಾಗ ನಮಗೆ ಕರ್ಮಬಂಧನ ಜಾಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರಿವಾಗುತ್ತಾದರೂ  ಅದರ ಜಾಲ, ಜಾಲಂದ್ರಗಳು ತಿಳಿದುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಅವಿತಿರುವ , ನಮ್ಮ ಹೊರಗೂ ಇರುವ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ಭೂಮಿಯೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಡುಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳು ಆರಿಹೋಗುತ್ತವೆ, ಖನಿಜಗಳು ಬರಿದಾಗುತ್ತವೆ, ಭೂಮಿಯಮೇಲಿನ ಹವಾಮಾನ ದೂಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ, ಜಲಮಾಲಿನ್ಯ, ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ, ಶಬ್ದಮಾಲಿನ್ಯ, ನೈತಿಕತೆಯ ಮಾಲಿನ್ಯ ಇನ್ನೇನೇನೋ ಮಾಲಿನ್ಯ ಘಟಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಹಿಂದೆ ನಾವು ಕೇಳಿದ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳೇ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣವೆಂದರೆ ನಾನೇ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಇದ್ದ ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳು ಇವತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲ! ಮರಗಳ ಮಾರಣಹೋಮ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ದಾರಿ-ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ಹಲವು ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಾಗಿವೆ. ಎಂದಾಗ ಯುಗಯುಗಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಈ ಭೂಮಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರಬಹುದು ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ-ಅದು ಧರ್ಮ, ಮಾನವ ಸಹಜ ಧರ್ಮ, ಬದುಕುವ ನೀತಿ. ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮ ನಮಗಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ನ್ಯೂನತೆಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮವೇ ಹೊಣೆ ಎನ್ನಬಾರದು. ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರಮಾಡಬಾರದು. ||ಧರ್ಮೋ ರಕ್ಷತಿ ರಕ್ಷಿತಃ ||  ಪರಹಿತವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ ಧರ್ಮದ ನಡೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದವನನ್ನು ಧರ್ಮವೇ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಧರ್ಮ, ಯಾವುದು ನೀತಿ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಇರಬೇಕು.

ಯಾವುದು ನಿಜವೋ ಯಾವುದು ಗುಣವೋ

ಅದಾಗಲಿ ನನ್ನ ಗುರು

ಯಾವುದು ಮಾನವ ಲೋಕದ ಋಣವೋ

ಅದಾಗಲಿ ನನ್ನುಸಿರು

ಎಂದು ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮದ ನೆಲೆಯನ್ನೂ, ನೈತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನೂ ಆತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು-ಅಳುಕುಮನಸ್ಸು-ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಭಾವನೆ-ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಬಿದ್ದೀತೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ-ಕಟ್ಟಿದ ಬಳಗ ಏನೆಂದುಕೊಂಡಾರು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ, ’ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ’ ಪಟ್ಟ ಜಾರಿಹೋಗಬಹುದು ಎಂಬ ತಳಮಳ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಂದುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ ಯಾವುದೋ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮೋದ್ಧಾರದ ದಾರಿಕಾಣುವವರೆಗೂ ಇದೂ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತದೆ--ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅದು ಜನ್ಮಬಂಧನ, ಅದೂ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತದೆ-ಈ ಭೂಮಿ ಆಕಾಶದ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ನಾವು ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ, ಸಾಯುತ್ತಲೇ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ.  

ಈ ಭಾವದ ಅಭಾವ ಉಂಟಾದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಮಹಾನುಭಾವ

ಚಿತ್ರಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ 
ಈ ಭಾವದ ಅಭಾವ ಉಂಟಾದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಮಹಾನುಭಾವ

ಅದೊಂದು ತುಂಬಿದಮನೆ. ಸುಮಾರು ೧೨-೧೩ ಮಂದಿ ಇದ್ದರು ಆ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಒಂದೇ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ನಾಲ್ವರು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. ನಿತ್ಯವೂ ಉಂಡುಟ್ಟು ಸುಖವಾಗಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ಬಹಳ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯಿತು. ವರ್ಷದ ಕಳೆದು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯಣ್ಣನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ವರ್ಷವೆರಡು ಕಳೆದು ಮಗುವೊಂದು ಜನಿಸಿತು. ಆ ಮಗು ಜನಿಸಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗು! ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಜನ್ಮೋತ್ಸವ ನಡೆದಷ್ಟು ಸಂತಸ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟಿದ ಹನ್ನೊಂದನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ತೊಟ್ಟಿಲುತುಂಬಿದರು-ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರು; ಹೆಸರು ಶ್ರೀರಾಮ. ಶ್ರೀರಾಮನೆಂದರೆ ಆ ಇಡೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು; ಆತನಿಗೆ ನಿದ್ದೆಮಾಡಲೇ ಕೊಡಲೊಲ್ಲರು. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು-ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜ ಅಮೇಲೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯಕದ್ದ ಚೋರ ಆ ಶ್ರೀರಾಮ! ದಿನ ಸಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಮಗು ಅಂಬೆಗಾಲಿಕ್ಕುವಾಗ ಆಟಿಕೆಗಳೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳೂ ಬಂದವು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷಕಳೆದಾಗ ಚಾಕಲೇಟುಗಳು ಬಂದವು. ಮಗುವಿನ ಕಿಲಕಿಲ ನಗುವಿನ ಅಗಲದ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಬಿಗುಮಾನಬಿಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳಂತೇ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು ಆ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು. ಮಗು ಬಿದಿಗೆಯ ಚಂದ್ರಮನಂತೇ ಬೆಳೆಯಿತು. ಪ್ರೀತಿಯ ಆ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಆ ಮಗುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರನ್ನೂ ಬಹಳ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಆ ಮಗು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಬಣ್ಣದ ಸೈಕಲ್ ತಂದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಕಲಿಸಿದರು.

ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನರು ತನ್ನ ಮಧ್ಯದ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರು.ಆ ಮನೆಗೆ ಹೊಸ ಸೊಸೆಯರಿಬ್ಬರ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಯ್ತು. ಹೊಸ ಹೊಸ ನೆಂಟರುಗಳು ಬರತೊಡಗಿದರು. ಮಗು ಬೆಳೆದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಚಾಕಲೇಟ್, ಬಿಸ್ಕಿಟ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ವರ್ಷವೊಂದು ಹೀಗೆ ಕಳೆಯಿತು. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ-ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸಿದವು. ಇಬ್ಬರೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ತಂಗ್ಯಮ್ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಸಡಗರ. ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಥರಾ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ವಾತಾವರಣ. ಕಾಲ ಸಂದಿತು ಈ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದರು. ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ದಂದೆಯೊಂದನ್ನು ತಂದ. ತಂದ ಒಂದೇ ದಂಡೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮುಡಿಸಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ತನಗೂ ಬೇಕೆಂದು ಹಠಮಾಡಿದಳು. ದಂಡೆಯನ್ನು ತಂದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಮಗಳಿಂದ ಹಿಂಪಡೆದುಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಹಠಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ತನ್ನ ಮಗು ರಂಪಾಟಮಾಡಿತು. ಕೆನ್ನೆಗೆ ಒಂದು ಜೋರಾಗಿ ಬಾರಿಸಿದ. ಮಗು ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಚಂದದ ಆ ದಂಡೆ ತನ್ನದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ದಂಡೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದು ಒಂದೇ ದಿನ, ನಾಳೆ ಹೂವುಗಳು ಮುದುಡಿ, ಒಣಗಿಯೋ ಕೊಳೆತೋ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆಕೆಗಿನ್ನೂ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ವರ್ಷ ಕಳೆದು ಕೊನೆಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಯ್ತು. ಶ್ರೀರಾಮ ಆಗಿನ್ನೂ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದ. ವರ್ಷಕಳೆಯುವುದರೊಳಗೆ ಆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೂ ಮಗುವಾಯ್ತು. ಹುಟ್ಟಿದ ಗಂಡುಮಗುವಿಗೆ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರು. 

ಒಂದು ದಿನ ಪುಟ್ಟ ಶ್ರೀರಾಮ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದವನು ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೋಪದಿಂದ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಅಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿ-ಅನುಭವಿಸಿರದ ಮಗುವಿಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ದಿನಗಳೆದಂತೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗಳಗಳು ಆಗತೊಡಗಿದವು. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮುದ್ದುಮಾಡುವುದನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪೇಟೆಯಿಂದ ಚಾಕೋಲೇಟ್ ತಂದುಕೊಡದೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ತಂದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಒಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ದೂರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ತಿಳಿಯಿತು. ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಗದರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಹಂಚಿಹೋಗಿತ್ತಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವವರು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರು ಅವರೇ ಆಗಿದ್ದರು.

ವರ್ಷಕಳೆಯಿತು. ಒಂದುದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲ. ತನಗೆ ಭಾಗಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಿ ತನಗೆ ಭಾಗ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಿ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ. ಅಪ್ಪ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಅಜ್ಜನಲ್ಲಿ ಜಗಳಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ಬಹಳ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ಈ ದೊಡ್ಡವರು ಅದ್ಯಾಕೆ ಜಗಳಕಾಯ್ತಾರೆ? ಮೊದಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರ್ತಾ ಇದ್ರಲ್ಲಾ, ಎಂಬುದೊಂದೇ ಶ್ರೀರಾಮನೊಳಗಿನ ಭಾವನೆ. ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ "ಅಮ್ಮಾ,  ಮತ್ತೆ...ಮತ್ತೆ....ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು ಯಾರೂ ಇಲ್ವಲ್ಲಮ್ಮಾ  ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು?" ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮ " ಸುಮ್ನೇ ಕೂತ್ಕೊಳೋ" ಎಂದು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿದಳು. ಶ್ರೀರಾಮ ಆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿದ್ದ; ತನ್ನವರೇ ಆಗಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು? ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಟ, ಮನದೊಳಗೇ ನರಳಾಟ. ಯಾರಲ್ಲೂ ಕೇಳಲಾರ, ಯಾರಲ್ಲೂ ತನಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ  ಅಂತ ಹೇಳಲಾರ ! ಅಂತೂ ಬೆಳಗಾಯ್ತು, ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಕಾಪಿ-ತಿಂಡಿ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಅದೇನೋ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಕಿರಿದಾದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೊನೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀರಾಮ ನೋಡಿದ, ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹೇಳಿದಳು" ಶ್ರೀರಾಮ ಇನ್ನು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು-ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲಾ, ಅವರು ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಸ್ಸೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬೇರೇ ಬೇರೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಕೂಡ ಮೂರು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಒಂದೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ. ನಾಳೆ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಜಗದೀಶ್ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ,ಹಾಗೇ ಮೂರು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೆ  ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೆರಡು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ೯ ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಾರೆ.ಇದೆಲ್ಲಾ ನಿಂಗರ್ಥವಾಗೊಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಇರಬೇಡ, ಸುಮ್ನೇ ನಿನ್ನ ಶಾಲೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೋ" 

ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಜನ ತನಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅತನ ಕೊರಗು. ಅಜ್ಜ ರಾಮಾಯಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ದಶರಥನ ಪುತ್ರಕಾಮೇಷ್ಠಿ ಯಾಗದ ವರೆಗೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದ; ಇನ್ನೂ ಹೇಳುವವನಿದ್ದ. ಶ್ರೀರಾಮ ಅಜ್ಜನಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದ "ಅಜ್ಜಾ ಅಜ್ಜಾ ರಾಮಾಯಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸೋಣವೇ?"  "ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣ ಮಗನೇ? ಅಜ್ಜನ ಹಣೆಬರಹದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಗೆ ಹೀಗೇ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತಲ್ಲಾ. ನಿನ್ನಂತಹ ನಾಲ್ವರು ಮುದ್ದು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಒಂದೆಡೆ ನಿತ್ಯವೂ ನೋಡುವ, ಆಟವಾಡುವ ಭಾಗ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ ಕಂದಾ.. ಮತ್ತೆ ಆದಾಗ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಕಣೋ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ ಆಯ್ತಾ?" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗೋಳೋ ಎಂದು ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಜೊತೆ ಮಗು ಶ್ರೀರಾಮನೂ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತ. ಆ ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದು  ದೂರ ನಿಂತಿದ್ದ. ತನ್ನನ್ನು ಮಾತೂ ಆಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ, ಚಾಕೋಲೇಟು, ಬಿಸ್ಕತ್ತು, ಕೀಲಿಕೊಟ್ಟು ಓಡಿಸೋ ಬೊಂಬೆ ಎಲ್ಲಾ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಈ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಇವತ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು" ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಾ" ಎಂದ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ! ಮತ್ತೆ ಕರೆದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆದ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ತುಂಬಿದ ಮನೆಯೊಂದು ಒಡೆದಿತ್ತು, ಮನಗಳೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿದ್ದವು; ಮಗುವಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲೂ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ; ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿ.

ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನೇ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ತೆರೆದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಕೋಪ ಆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಲ್ಲಿತ್ತು. ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದ ಆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೆಂಬ ಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಮಗುವಿಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ; ಪ್ರೀತಿಯಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ತನ್ನವರು ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಆ ತನ್ನವರೇ ಇಂದು ತನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಮಗುವಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಮುಗ್ಧ, ನಿಶ್ಕಲ್ಮಶ ಮನ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ಈ ದೇಶ ಈ ರಾಜ್ಯ ಈ ಲೋಕ ಈ ರೀತಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮವರೇ, ಯಾರೂ ಪರಕೀಯರಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಈ ರೀತಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗೀತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಹಿಂದೆ ಯಾರದ್ದೋ ಆಗಿದ್ದು ಇಂದು ನಿನ್ನದಾಗಿದೆ, ಮುಂದೆ ಇನ್ಯಾರದ್ದೋ ಆಗಲಿದೆ. ಅನೇಕಾವರ್ತಿ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ: ಈ ಭೂಮಿಯ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ರಾಜ-ಮಹಾರಾಜರುಗಳು ಕಿತ್ತಾಡಿದರು, ಘನಘೋರ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು; ಕೆಲವ್ರು ಗೆದ್ದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಸೋತರು. ಇವತ್ತು ಗೆದ್ದವರೂ ಇಲ್ಲ ..ಸೋತವರೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಗೆದ್ದ ರಾಜ್ಯ ಕೆಲಕಾಲ ಆತನ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತು, ಆತನ ನಂತರ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕೈಗಳು ಬದಲಾಗಿ ಹೋದ ದಾಖಲೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮದಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿರಾಸ್ತಿ ಹಿಂದೆ ಇನ್ಯಾರದೋ ಆಗಿತ್ತು, ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬಳಸಬಹುದು ಬಳಸದೇ ಮಾರಲೂ ಬಹುದು, ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಸರ ಇಂದು ನಮಗೆ ದಕ್ಕಿತು, ನಾಳೆ ಇದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಹೇಳಲುಬರುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ನಾವಂತೂ ಕೊಂಡುಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂದಾಗ ಗೀತೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗೇ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದಲ್ಲಾ?  ಯಾವುದೋ ತತ್ವಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವುದೋ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ-ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತೇವೆ, ಎಲ್ಲಾ ತತ್ವಗಳಿಗೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸನಾತನ ನಿಸರ್ಗ ತತ್ವ ದೊಡ್ಡದು, ಅದನ್ನು ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು, ಇಂದು ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಬೇರೇ ಯಾರೋ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಿತ್ತಾಟಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೈದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಹೀಯಾಳಿಸುವಾಗ, ಟೀಕಿಸುವಾಗ ನಮಗೆ ಅದು ಹಾಗನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬೈದನಂತರ, ಹಿಯಾಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಟೀಕೆಮಾಡಿದ ನಂತರ ಈ ಎಲ್ಲದರ ಪಶ್ಚಾತ್ ಮನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವು ಅದು ಅಸಹ್ಯವಾದದ್ದು. ಪ್ರಚಂಡ ಚಂಡಮಾರುತ ಬೀಸಿದ ನಂತರದ ಭೂಭಾಗದ ಹಾಗೇ ಅದು, ಸುನಾಮಿ ಬಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದ ನಂತರದ ಕರಾವಳೀ ತೀರದ ಜನಜೀವನ ಅದು, ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದು ಸುಟ್ಟಿಹೋದ ಮರಗಿಡಗಳ ತಾಣವದು.  ಛೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆವಲ್ಲಾ, ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರೇ, ನಮ ಭಾರತೀಯರೇ, ನಮ್ಮ ಸನಾತನಿಗಳೇ ಎಂಬ ಭಾವ ಇರಬಾರದಿತ್ತೇ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತವೇ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮತಗಳಿವೆ. ಅವು ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ಆ ಮತಗಳ ಒಳಪಂಗಡಗಳು, ಪಂಥಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಆ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು. ಸದಸ್ಯರು ಸುಮನಸ್ಕರಾದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹೊಯ್ದಾಟಗಳು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಯ್ದಾಟವಿದ್ದರೆ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲಕರ ಆ ಮುಗ್ಧ ಭಾವ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸದಾ ಇದ್ದರೆ ಬೇರೇ ಭಾವಗಳು ಬರಲು ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಮುಗ್ಧ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಪ್ರೀತಿ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. 

ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಆಗಿನ್ನೂ ಸಾಧುವಾಗಿದ್ದರು, ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕಾರ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಬೇರೆ. ಧಾರವಾಡ ಪೇಡಾ ಎಂದರೆ ಶ್ರೀಧರರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟಪ್ಪಾ ಎಂದರೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಪೇಡೆ ನೆನಪಿಲ್ಲದೇ ಇರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಪೇಡೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಮನಸ್ಸು. ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳು ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಆಟಿಕೆಯನ್ನೋ ಮತ್ತಿನ್ನೇನನ್ನೋ ಕೊಡಿಸು ಎನ್ನುವಹಾಗೇ, ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಧರರ  ಮನಸ್ಸೇ  ಶ್ರೀಧರರಿಗೆ  ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು. 'ಹಠಮಾಡ್ತೀಯಾ ಇರು ನಿನಗೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಒಂದು ದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೇಡಾ ತಂದರು, ಪೇಡಾಗಳನ್ನು ತುಂಡುಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ದನದ ತಾಜಾ ಸಗಣಿ ಮಿಶ್ರಣಮಾಡಿದರು. ಉಂಡೆಮಾಡಿ ಬಲವಂತದಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂದರು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣ ತಿಂದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ವಾಂತಿಯಾಯ್ತು! ಅಂದಿನಿಂದ ಪೇಡೆ ನೋಡಿದರೇ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಅವರು ಪೇಡಾ ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.   ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ ಇದಾಗಿದೆ. 

ಮೇಲಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಖಾಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವಂತೇ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕೋರಿದ್ದರಿಂದ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನಭಾಗ ಹೀಗಿದೆ: ದೂರದ ಊರಿಂದ ಶ್ರೀಗಳೊಬ್ಬರು ಬಂದರು. ಬಹಳ ತಪಸ್ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಒಡೆದಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರೂ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಿತರು. ಮನೆಯ ಮುಪ್ಪಿನ ಯಜಮಾನ ಮತ್ತು ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಬಹಳ ಭಕ್ತರು; ಸಂತ ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ನಡೆದರು.  ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರಳೀಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ಸಂತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ವಂದನೆಗೈದ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಸಂತರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಸಿದರು. ಸಂತರು ಅವರನ್ನು ಸಂತೈಸಿದರು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಕೂಡಿ ಬಾಳಿದರೆ ಇರುವ ಸುಖವನ್ನೂ ಅರುಹಿದರು, ಚಿಕ್ಕ-ಪುಟ್ಟ ನ್ಯೂನತೆಗಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡಿಬಾಳುವುದೇ ಸರ್ವಸುಖವೆಂದೂ, ಮುಪ್ಪಿನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ತ್ರಾಸು ಕೊಡಬೇಡಿರೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ತನ್ನ ಮಾತಿನಂತೇ ನಡೆದರೆ ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು. ಅದಾದ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಮನೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಸಾಮಾನುಗಳು ಮರಳಿ ವಾಪಸು ಬಂದವು. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು ಎಲ್ಲರೂ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನ್ಯೂನತೆಗಳಿಗೆ ಗುರು ಸೂಚಿಸಿದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು, ಪರಸ್ಪರ ಅಗಲಿರಲಾರದ ಆತ್ಮೀಯ ಅನುಬಂಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು; ಶ್ರೀರಾಮನ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ಅಜ್ಜ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಾಮಾಯಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ.

ಏನಾಗಬೇಕೋ ಅದು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ನಿಸರ್ಗಧರ್ಮ,ಪ್ರಕೃತಿ ಧರ್ಮ. ನಾವು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಮುಂದಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಅದು ಕೊಳೆಯಾಗಬಹುದು, ಕೊಳೆಯಾಗಿದ್ದು ತಂತಾನೇ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಲೂ ಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮನವನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಆಗ ಪ್ರಕೃತಿ ತಂತಾನೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಮಗು ಓಡಾಡುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಮಗುವಿನಂತಹ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದಾಗಲಿ. ನಮಗೆ ಯಾವ ಗೋಜೂ ಬೇಡ, ಗೋಜಲೂಬೇಡ, ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಸಹಜಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವ ಸಂತೋಷವೇ ಸಾಕು. ಬಲಿತ ಭಾವನೆಗಳು ಎಂದರೆ ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳು, ಅವು ರೆಕ್ಕೆಬಲಿತ ಹಕ್ಕಿಯಂತೇ ಹಾರಾಡುತ್ತವೆ, ರಕ್ಕಸತನವನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತವೆ. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸಿದರೂ ಬುದ್ಧಿಯ ತಾಳ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ, ಅಂತಹ ಭಾವಗಳ ಅಭಾವ ಉಂಟಾದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಹಾನುಭಾವನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅಂತಹ ಭಾವಗಳ ಅಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗಲಿ, ನಿರ್ಮಲಭಾವ ಸಾತ್ವಿಕ ಭಾವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿ ಮಗುವಿನ ನಗುವಿನಂತಹ ನಗು ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲಿ ಎಂಬದೇ ಜಗನ್ನಿಯಾಮಕ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ.  

ಅನನ್ಯ ಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತ ವಿಷಯ ನಿಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿ

ಅಂತರ್ಜಾಲದ್ವಾರಾ ಲಭಿತ ಚಿತ್ರಋಣ: ಫೇಸ್ ಬುಕ್

ಅನನ್ಯ ಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತ ವಿಷಯ ನಿಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿ

ರಾಮನಗರದ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ದಿ| ನಾಗೇಗೌಡರ ಜಾನಪದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೆ ತಿಗರಿಯನ್ನಾಗಲೀ ಕುಂಬಾರನ ಕಲೆಯನ್ನಾಗಲೀ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹದವಾಗಿ ಕಲಸಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ತಿರುಗುವ ತಿಗರಿಯಮೇಲಿಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ವಿವಿಧ ಆಕಾರಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಪಾಟುಗೊಳಿಸುವುದು ಒಂದು ಕುಶಲಕಲೆ; ಕುಲಕಸುಬು. ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಸಾಮಾನುಗಳು ಬಹುತೇಕ ಮರೆಯಾದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕುಂಬಾರರ ಜೀವನಪಥ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಎಳವೆಯಲ್ಲಿ ಊರ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಬ ಸೊಬಗು ಆಕರ್ಷಣೆ ಬಹಳವಾಗಿತ್ತು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಲ, ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅವೇ ಬಹಳ ಇಷ್ಟದ ಸಂಗಾತಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿನ ಅಡಿಗೆ ಬಹಳ ರುಚಿಕಟ್ಟು ಎಂಬುದು ಇವತ್ತಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದಿರುವುದರಿಂದ ಮಾನವನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅವು ಪೂರಕ ಎಂಬುದು ಅನೇಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ! ಇರಲಿ ನಾವು ಮುಖ್ಯ ಕಥಾನಕದತ್ತ ಸಾಗೋಣ: ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಈ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಬಿಗನೊಬ್ಬ ದೋಣಿ ನಡೆಸಿದಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ, ಬಡಿಗ[ಆಚಾರಿ] ಒಬ್ಬ ಮರಗೆಲಸ ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿ, ಕಂಚುಗಾರನೊಬ್ಬ ಕಂಚು-ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವಷ್ಟು ನೈಪುಣ್ಯದಿಂದ, ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗನೊಬ್ಬ ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ನಾಜೂಕುತನದಿಂದ, ಗುಡಿಗಾರನೊಬ್ಬ ಗೃಹಶೃಂಗಾರದ ಮರದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು  ತಯಾರಿಸುವ ಕುಶಲಕರ್ಮದಿಂದ ಆ ಯಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬೇರೇ ಯಾರೋ ಕಲಿತು ಮಾಡುವುದು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.

ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ವೃತ್ತಿ ಎಂದು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಸುಲಭ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ: ಪ್ರತೀ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ  ಐಚ್ಛಿಕ ವಿಷಯಗಳು ಹಲವು. ಇಷ್ಟದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಬೇಕು. ಅಂತಹ ಇಷ್ಟದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ವಿಷಯಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಆ ಕೆಲಸಮಾಡುವುದಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಬೇಸರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಉಪಜೀವಿತಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಆದಾಯ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಮನಸ್ಸು ನಿರುಮ್ಮಳವೂ ಉಲ್ಲಸಭರಿತವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ಅತಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಅಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಆತ ಕೊರಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವನಿಗೆ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ!  ಅಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನಾವು, ಮಾತಾ-ಪಿತೃಗಳ ಒತ್ತಾಸೆಗಾಗಿಯೋ ಸುತ್ತಲ ಬಂಧುಮಿತ್ರರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆಯೋ,  ಎಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ರಂಗಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅವೆರಡನ್ನು ಕಲಿತರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಗಳಿಸಿ ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿದಾವೇಳೆ ಸಮಾಜದ ಆರ್ತರ ಸೇವೆಗಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ/ಕೃತ್ರಿಮವಾಗಿ ದೀಪದಾಣೆಯಾಗಿ [ಅಗ್ನಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ] ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗೈಯ್ಯುತ್ತೇವೆ; ಹೊರಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ರೋಗಿಗಳ ಜೇಬಿಗೆ ಕತ್ತರಿ-ಕರ್ಮಣಿ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ; ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತೆರೆಯುತ್ತೇವೆ-ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಪಾವತಿಸುವಂತೇ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ವಾರಸುದಾರರಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ನಮಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಓದಿನ ಸಲುವಾಗಿ ನಾವು ಸಾಲಮಾಡಿ ತೆತ್ತ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕಲ್ಲಾ? 

ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಮಗೆ ಅಂತಹ ಕೆಲಸಗಳು ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಓದಿಗಾಗಿ ಪಡೆದ ಸಾಲವನ್ನು ಮರಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮೂಲಭೂತ ಸೇವಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಮಂಜಸವೇ? ನಾವು ಆ ಬಗ್ಗೆ ತೆಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆರ್ತರಿಗೆ ಆಪತ್ತಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಣಪಾವತಿ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಸ್ಪತ್ರೆ ಇದೆಯೇ? ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ದುಃಖಿಗಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ್ನು ಒರೆಸಲಾಗದ ಸದ್ವಿದ್ಯೆ ಇದ್ದಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವೇಕೆ? ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತೀ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಂತ್ರಜ್ಞನೋ ವೈದ್ಯನೋ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಮಾನವ ರೂಪ ಮತ್ತು ಚಹರೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ವೃತ್ತಿ ಸಂಬಂಧೀ ನೈಪುಣ್ಯದಲ್ಲೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವೋ ಅವರು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವರ ಜೀವನ ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ನನ್ನನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ: ಬರಹದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯಬಲ್ಲೆ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಬಲ್ಲೆನೆಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಈ ವಿಷಯಕವಾಗಿ ಹಲವರು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮೌಖಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. "ನಿಮ್ಮ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಥರಾ ಮ್ಯಾಗ್ನೆಟಿಸಮ್ ಇದೆ " ಎಂದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಪದಗಳೆಂಬ ಹೂಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಯ್ದು ಮನವೆಂಬ ದಾರ-ಬುದ್ಧಿಯೆಂಬ ಸೂಜಿ ಬಳಸಿ ಪೋಣಿಸಿದ ಬರಹಗಳೆಂಬ ಹಾರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವ ಭಗವಂತನ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದೇ ನನ್ನ ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆ ಇರುವ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ; ನನಗಿದೇ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಬರಹಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ನಾನು ಹಿಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ, ಚೆನಾಗಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಕುಗ್ಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ನಿತ್ಯದ ಅಪೇಕ್ಷೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜಗವನ್ನೇ ನಿತ್ಯನೂತನವನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾ ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ, ನನ್ನ ಬರಹಗಳು ನಾಕು ಜನರಿಗೆ ತಲ್ಪಿ ಅದರಿಂದ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಾದಂತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಬರವಣಿಗೆ ಓಘವನ್ನು ನೋಡಿ ಕೆಲವರು " ನೀವೇ ಎದುರುನಿಂತು ಮಾತನಾಡಿದ ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಭಗವಂತ ನನಗಿತ್ತ ವರ! ನನ್ನ ಮಾತಿಗಾಗಿ ಕಾದವರಿದ್ದಾರೆ; ನನ್ನನ್ನು ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ವೃತ್ತಿನಿರತ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ತರಬೇತುದಾರ ನಾನಾದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಸಮಯಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಜನರ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ನಡುವಿನ, ಜನರ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನಡುವಿನ, ಜನರ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ವ್ಯವಹಾರ ನಿರತ ಉದ್ದಿಮೆದಾರರ ನಡುವಿನ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ನಾನು ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲೂ  ಭಾಗಶಃ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಗಣಕತಂತ್ರಜ್ಞ ಕೂಡಾ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಕೇಳಿದರೆ ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೇ:

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ದೇವರಾತ ಔದಲೇತಿ ತ್ರಯಾ ಋಷಯಃ ಪ್ರವರಾನ್ವಿತ

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಗೋತ್ರೋತ್ಫನ್ನ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮಣಃ 
ಅಹಂ ಅಸ್ಮಿ ಅಹಂ ಭೋ ಅಭಿವಾದಯೇ |

ಆರ್ಷೇಯ ಋಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹಿರಿಯರು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನಿತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದರು. ಆ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳೇ ನನಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಉತ್ತಮ ಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನು ಓದಲು ಕಾರಣಗಳಾದವು. ನಾನೇನೂ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಜಡಜೀವಗಳಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿವಂತೇ ಮಾಡಬಲ್ಲೆನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಅಹಂಕಾರವಲ್ಲ, ಇದು ದುರಭಿಮಾನವಲ್ಲ, ಇದು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ನಾನಿಟ್ಟ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ರೂಪ. ಭಗವಂತ ನನ್ನನ್ನೆಂದೂ ವಿಚಲಿತನಾಗುವಂತೇ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ ದಿನಗಳಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಹಿಂಬಾಲಕನಾಗಿ ನಾನು ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳೊಂದಾಗಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೇವನ ಅನುಸಂಧಾನ ನಿರಂತರವಾಗಿ, ಜೀವ ಬರವಣಿಗೆ-ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಮುಂದಾಗಿ ಅದರಿಂದ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಕಂಡ ಜನ ತಾವಾಗೇ ಹಣ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಷ್ಟದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬರಹಗಳು ಪುಸ್ತಕಗಳ ರೂಪಧರಿಸಿ ಬರುವ ಕಾಲ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದೊರೆತರೆ ಅದು ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಕೋಲಾಸ್ ವುಜಿಸಿಕ್ [Nick Vujicic]ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ. ನಿಕ್ ಗೆ ಕೈ-ಕಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಮಧ್ಯ ಶರೀರ ಮತ್ತು ತಲೆ ಮಾತ್ರ. ಮೆದುಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ!  ನಿಕೋಲಾಸ್ ಎಂಬ ಅಂಗಹೀನ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಆತನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆದ ನೋವು ನಮಗೆ ವಿದಿತವಲ್ಲ. ಎಳವೆಯಿಂದಲೇ ನಿಕೋಲಾಸ್ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿತಾಪ ಪಡದಂತೇ ಬೆಳೆಸಿದವರು ಅವರ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು. ಆದರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅವರಿಗೆ ಅಳುಕು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಮಗು ಜನಿಸಿದರೆ ಇಂದಿನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಅಂತಹ ಮಗುವಿಗೆ ದಯಾಮರಣ ಕೊಡಿಸಲೂ ಬಹುದು! ನಿಕ್ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಂತೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಅವನ ಮಾತಾ-ಪಿತೃಗಳದ್ದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೃತಕವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಬಹುಭಾರದ ಕೈಗಳನ್ನು ನಿಕ್ ಕಿತ್ತೆಸೆದ, ನಂತರ ಲಯನ್ಸ್ ಕ್ಲಬ್ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ತಂತ್ರಾಂಶ ಮಿಳಿತವಾದ ಹಗುರವಾದ ಕೃತಕ ಕೈಗಳೂ ಆತನಿಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ! ಅಂಗವೈಕಲ್ಯದ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರೆ ನಿಕ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸು ಬಂದುಬಿಟ್ಟ; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ಓದುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಓದು ಮುಗಿಸಿದ. ನಿಕ್ ಡಬಲ್ ಗ್ರಾಜುಏಟ್ ಆದ.[ಎರಡು ಪದವಿಗಳಧರನಾದ]. ನಿಕ್ ನ ಶೋಚನೀಯ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಹಲವರನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿತ್ತು; ಆದರೆ ನಿಕ್ ಕಂಗೆಡುವಂಥಾ ಸಣ್ಣ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕುವ, ಬೆಳೆಯುವ ಮತ್ತು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ವೈಕಲ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ ನಿಕ್ ನಲ್ಲಿತ್ತು! ಹಾಗಂತ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತನಾದ ದಿನಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತ ಮನದ ಮಜಲು ಬಹಳಕಾಲ ಆತನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಂಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ದೇವರು ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ನಿಕ್ ನಲ್ಲಿದೆ.  

ನಿಕ್ ತನಗೆ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಅಂಗವಿಕಲ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನಲ್ಲೇನೋ ಅದ್ಭುತ ಚೈತನ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಕ್ ಅರಿತಿದ್ದ. ಮೇಲಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಮೇಲೆ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಬದುಕೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಎಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟ!  ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಂಗ ಸುಂದರ ಈಜುಗಾರರೂ ಸಾಹಸನಡೆಸಲು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ’ಸರ್ಫಿಂಗ್’. ಕೈಕಾಲುಗಳೇ ಅಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸಿಂಗ್ ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅಂಗಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ನಿಕ್ ಸರ್ಫಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಈಗ ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ. ಸರ್ಫಿಂಗ್ ಬೋರ್ಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಬಟ್ಟೆಯಮೇಲೆ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನೊತ್ತಿ ಎದ್ದುನಿಂತ ನಿಕ್ ೬ ಸರ್ತಿ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಛಲ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ೭ನೇ ಸರ್ತಿ ಗೆದ್ದೇಗೆದ್ದ, ಆ ನಂತರ ಅನೇಕಬಾರಿ ಸರ್ಫಿಂಗ್ ನಡೆಸಿದ. ಸುತ್ತನಿಂತ ಜನ ವೀಡಿಯೋ ತೆಗೆದು ನಿಕ್ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟ ಎಂದಷ್ಟೇ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಬಾರದು, ನಿಕ್ ಸರ್ಫಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಗೆದ್ದ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆತನ ಮನದಿಚ್ಛೆಯಾಗಿತ್ತು; ಅಂತೂ ನಿಕ್ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟ!     

ಅತಿಯಾದ ಪರಾವಲಂಬನೆ ಆತನಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ತನಗಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ, ತನಗೆ ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಸಿದರೆ, ತನ್ನನ್ನೆತ್ತಿ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ದರೆ ಆತ ಕೃತಜ್ಞನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಎಡ ಪಾದದ ರೀತಿಯ ಒಂದೇ ಅಂಗ ಸಶಕ್ತವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ನಿಕ್ ಅದನ್ನೇ ಪ್ರೊಪೆಲರ್ ಥರ ಬಳಸಿ ಈಜುವುದೇ ಮೋಜು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬದುಕುವಿಕೆಯ ಧನಾತ್ಮಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆತ, ’ಲಿವಿಂಗ್ ವಿದೌಟ್ ಲಿಮಿಟ್ಸ್’ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅಂಗವಿಕಲನಾದ ತನಗೆ ಜೀವನಸಂಗಾತಿ ದೊರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ಆತನಿಗಿತ್ತು; ಅದು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ, ನಿಕ್ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ವಂಶಾವಳಿ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ನಿಕ್ ಹೆಂಡತಿ ಈಗ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ನಿಕ್ ತನ್ನ ಮಗಳ ಮದುವೆಯ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ಹರ್ಷಪಡುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವಾಂಗ ಸುಂದರರೇ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಕಾಲುಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ ಸಾಧನೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ ಮಹಿಮೆ! ಬಂದವರು ಮರಳಲೇ ಬೇಕು, ಬಂದುಹೋಗುವ ನಡುವಿನ ಕಾಲದ ಅಂತರವೇ ಜೀವನ. ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದುದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಛಲವಿರಲೇಬೇಕು, ಅಚಲ ನಿರ್ಧಾರವಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಸಾಧಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ, ಸಾಫಲ್ಯತೆ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹ ಬೇಕು.  ಜಗನ್ನಿಯಾಮಕ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೆ, ಅನನ್ಯ ಶರಣತೆ ಇದ್ದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.      

ಒಡಲ ಜಾಗಟೆ ಮಾಡಿ

ತುಡಿವ ನಾಲಿಗೆ ಪಿಡಿದು

ಬಿಡದೆ ಢಣ ಢಣರೆಂದು

ಬಡಿದು ಚಪ್ಪsರಿಸುತ

ಡಂಗುರವ ಸಾರಿ ಹರಿಯ

ಡಿಂಗರಿಗರೆಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಭೂ

ಮಂಡಲಕೆ ಪಾಂಡುರಂಗ ವಿಠಲ ಪರದೈವವೆಂದು

--ಹೀಗೆ ದಾಸರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಜಾಗಟೆಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಕೋಲುಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸದಾ ಢಣ ಢಣ ಢಣ ಎಂದು ಬಡಿದು ಇಡೀ ಈ ಭೂಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಪಾಂಡುರಂಗನೇ ಪರದೈವ ಎಂದು ಡಂಗುರ ಹೊಡೆಯಿರಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದರರ್ಥ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನೋ, ಕೇಶವನೋ, ಬುದ್ಧನೋ, ಕ್ರಿಸ್ತನೋ ಯಾವುದೇ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದು-ಆತನನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ, ಆತನಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ವಿನಃ  ಬೇರಾವುದೇ ಮಾನುಷ ಶಕ್ತಿ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಅಕ್ಷಯಾಂಬರ ನೀಡಿದವ, ಪಾಪಿ ಅಜಮಿಳಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದವ, ನೊಂದ ಗಜೇಂದ್ರನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದವ, ತರಳ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಸರಳ ಭಕ್ತಿಗೆ ಒಲಿದವ, ಅಕ್ರೂರನ ಭಕ್ತಿಗೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಆತುಕೊಂಡವ, ವಿದುರನ ಬಿಂದು ಹಾಲುಂಡು ಹಾಲಿನ ಸಿಂಧುವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದವ, ದಾನಶೂರ ಕರ್ಣನಿಗೆ ನಿಜರೂಪ ದರ್ಶಿಸಿದವ,  ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ಬಲಿಯ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಆತನ ಬಾಗಿಲ ಕಾವಲುಗಾರನಾಗಿ ವರ್ಷಂಪ್ರತಿ ಮೂರುದಿನ ನಿಲ್ಲುವವ ಬಂದೇಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಮನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಪಟವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೈವಾರ್ಪಣ ಭಾವದಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ, ಅಂತಹ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಕರಾಗಿ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಕ್ಕೇ-ಸಿಗುತ್ತದೆ: ಅದಕ್ಕೆ ನಿಕ್ ಕೂಡ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಅಂತಹ ಯಶಸ್ಸು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರಕಲಿ ಎನ್ನುವುದರೊಂದಿಗೆ ಶುಭಾಶಂಸನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. 

ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸುವ ಮತ್ತು ಲೋಕವನ್ನೂ ಅದುರಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ!

ಚಿತ್ರಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ
ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸುವ ಮತ್ತು ಲೋಕವನ್ನೂ ಅದುರಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ!

ಶಿರಸಿಯ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ಲಮನೆ ಭಟ್ಟರು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಕರಾವಳಿಯ ಜನ ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಶಿರಸಿ, ಸಿದ್ಧಾಪುರ,ಯಲ್ಲಾಪುರ ಮತ್ತು ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಸಾಗರ ಪ್ರಾಂತಗಳನ್ನು ’ಘಟ್ಟ’ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶತಮಾನಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಾಟವೇ ಒಂದು ಪ್ರಯಾಸ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಟಾರು ರಸ್ತೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ; ದವಾಖಾನೆ, ಶಾಲೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹು ದೂರ.ನಿತ್ಯವೂ ಜನರು ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಹತ್ತಾರು ಮೈಲಿಗಳ ನಡಿಗೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮನೆಗೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿ. ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಮನೆಜನರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಸಕ್ತಿ. ಜನ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಹೋಂಡಾ ಕಾರಿನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಬಲಿಯಾದವರಲ್ಲ, ಕೋಟಿಗಳಿಸುವ ಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೊರೆದವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ತಂತಾನೇ ವ್ಯಾಯಾಮ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು; ಬೇರೇ ವ್ಯಾಯಾಮ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಹಾರೋತ್ಫನ್ನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸಮ್ಮಿಶ್ರಣವಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಲಬೆರಕೆ ಇವತ್ತಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನ ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಮುಗ್ಧ ಜನ ತುಂಬಿರುವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮೈಲಿ, ಸಿಡುಬು, ಪ್ಲೇಗ್ ಮುಂತಾದ ರೋಗಗಳು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ಬಂದಾಗ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ಹೋಗಿಬಿಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕೂಡಾ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡು ಜಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಹೊನ್ನಾವರ ತಾಲೂಕಿನ ಕೊಡ್ಲಮನೆ ಭಟ್ಟರೂ ಒಬ್ಬರು.  

ಪೌರೋಹಿತ್ಯಕ್ಕೋ ಸಂಭಾವನೆಗೋ[ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ’ಸಂಭಾವನೆ’ ಎಂಬ ಪದ ದಾನಕ್ಕೆ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.]ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೆಲವರು ಹೋಗಿಬರುವ ವಾಡಿಕೆ ಇತ್ತು. ದೀಪಾವಳಿ ಮುಗಿಸಿ ತಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಂತ ಊರಿಗೆ ಮರಳುವುದು ೨-೩ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರವೇ. ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೇ ಯಾವುದೋ ಪಾರಾಯಣಕ್ಕಾಗಿ ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋದ ಕೊಡ್ಲಮನೆ ಭಟ್ಟರು ಪರಿಚಿತರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಮೊದಲಾಗಿ ಎದುರಾದ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮೆನೆಗೆ ಹೋದರು. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು. ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆದರಾತಿಥ್ಯಗಳು ಯಥಾಯೋಗ್ಯ ನಡೆದವು. ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿಗಳು ನಡೆದಮೇಲೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ನಡೆದು ದಣಿದಿದ್ದ ಭಟ್ಟರು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಭಟ್ಟರ ದೃಷ್ಟಿ ಮನೆಯವರ ಪಾದಗಳತ್ತ ಹರಿಯಿತು-ಭಟ್ಟರು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಘಟ್ಟ ಇಳಿದುಹೋದಷ್ಟು ಬೆವತುಹೋದರು. ಎಲ್ಲರ ಪಾದಗಳೂ ತಿರುಗುಮುರುಗಾಗಿದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು! ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಏನೋ ಸಂದೇಹ ಬಂದು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜನರಿಗೇ ಹೇಳಿ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು, ಮಡಿಪಂಚೆ ತೊಟ್ಟು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಗೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಯಾವಾಗ ಭಟ್ಟರ ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರಣೆ ಆರಂಭವಾಯ್ತೋ ಆಗ ಆ ಇಡೀ ಮನೆಯ ಬಳಗ ಭಟ್ಟರ ಸುತ್ತ ಸೇರಿ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಕಾಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಿರುಕುಳ ಆರಂಭಿಸಿತು.

ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಭಟ್ಟರು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷ ಮಂತ್ರಗಳ ಉಪಾಸನೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಭಟ್ಟರು ಇಷ್ಟದೈವವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ’ಅಘೋರಾಸ್ತ್ರ  ಜಪ’ವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಆರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಜೀವಸಹಿತ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ಮೈಲಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು! ಬಲಿಯಾದ ಜನ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೇ ಅಲೆದಾಡುವ ಪಿಶಾಚಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಭಟ್ಟರ ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಬಂಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಭಟ್ಟರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಚೊಂಬೊಂದರಲ್ಲಿ ಆ ಪಿಶಾಚಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದು ತುಂಬಿದರು. ಪಿಶಾಚಗಳು ಅವರ ಮಾತುಕೇಳಹತ್ತಿದವು. ಅವುಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿಕಾಣಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಭಟ್ಟರು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ ಚೊಂಬಿಗೆ ಮೇಲಿಂದ ಮುಚ್ಚಳ ಹಾಕಿ, ಬಟ್ಟೆಕಟ್ಟಿ ತಮ್ಮಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸೀದಾ ಊರಹಾದಿ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟರು. ಊರಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಭಟ್ಟರು ಮನೆಯಿಂದ ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡದಮೇಲೆ ಒಂದು ಗೋಳೀಮರವನ್ನು ಕಂಡರು. ಅದರ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಆ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳ ಸಲುವಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಪಿಶಾಚ ಜನ್ಮದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದರು. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ತಂದಿದ್ದ ಚೊಂಬನ್ನು ಹಾಗೇ ಆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಗೋಳೀಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹೂತರು.  

ಈ ಸುದ್ದಿ ಹೊನ್ನಾವರ ತಾಲೂಕಿನ ಎಲ್ಲೆಡೆಗೂ ಹರಡಿತು. ಜನ ಭಟ್ಟರ ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೊಡ್ಡವರವರೆಗೆ ಇಂತಹ ಯಾವುದೋ ಪೈಶಾಚಿಕ ಬಾಧೆ ತಗುಲಿಕೊಂಡರೆ ಜನ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಟ್ಟರು ಮಂತ್ರಿಸಿಕೊಡುವ ವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿದ ಸತ್ಯಘಟನೆಗಳು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ವಿದಿತವೇ! ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಪುರಾವೆಗಳು ಸಿಗಲಿಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಹಲವು ಅನುಭವ ಸಿದ್ಧ ವಿಷಯಗಳೇ ಇರುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಕೆಲವು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಇರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ರುಜುವಾತು ಪಡಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರಾದರೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರ ಆಸೆ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೊಡ್ಲಮನೆ ಭಟ್ಟರ ಮನೆತನದವರಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿ ಪಡೆಯುವುದಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಧಿಸುವ ಬಾಲಗ್ರಹಾದಿ ಪೀಡನೆಗಳಿಗೂ ಕೂಡ ಅವರ ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತದೆ.

ವಿಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೇ ನಾಗರು, ಚೌಡಿ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಾಗಿದೆ. ನನಗೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೆಂದರೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇಂಚು ಜಾಗ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟ, ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನಾಗರು. ಚೌಡಿ ಮೊದಲಾದ ದೇವಜಾಗಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಇರುವ ಅವುಗಳೇ ತಮ್ಮ ಜಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವೇ? ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಆವಾಸಗಳ ಮೇಲೇ ಮನುಷ್ಯ ವಸಾಹತು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಯಶಃ ಇಲ್ಲಿನ ಗಲೀಜು ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಬೇಸತ್ತು ಅವೇ ತಮ್ಮ ಜಾಗವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿರಲೂ ಬಹುದು. ಕೆಲವು ಶಕ್ತಿಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವೆನಿಸಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯೂರಮ್ಮ, ಕಬ್ಬಾಳಮ್ಮ, ಸರ್ಕಲ್ ಮಾರಮ್ಮ, ಅಣ್ಣಮ್ಮ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೇರೇ ಬೇರೇ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕಗಳಲ್ಲಿ ನಾಗರ ಕಲ್ಲುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಧುನಿಕ ನಾಸ್ತಿಕರು ಅಲ್ಲಗಳೆದರೂ, ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ಪೈಶಾಚಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮಾಹಿತಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ-ಆಸಕ್ತರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಕಾಣದ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸುಪ್ತಲೋಕಗಳಿವೆ! ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಶಾಚ ಲೋಕವೂ ಒಂದು. ಮಾನವ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಮತ್ತು ಐಹಿಕ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗದೇ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಗತಿಸಿ, ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕಾಣದ ಆತ್ಮಗಳು  ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಸುಪ್ತ ಶರೀರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ! ಅದಕ್ಕೇ ಪೂರ್ವಜರು ಅವುಗಳನ್ನು ’ಗಾಳಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು; ಆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಬಳಸುವುದು ಇತರರು ಹೆದರಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಪೈಶಾಚಲೋಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರುಣಿಸಲಾಗಿ ’ನಾರಾಯಣ ಬಲಿ’ ಮೊದಲಾದ ಸಾತ್ವಿಕ ಬಲಿಗಳನ್ನೂ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೂ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಗೋಕರ್ಣ, ತಿರುಮಕೊಡಲು ಪಶ್ಚಿಮವಾಹಿನಿ ಮೊದಲಾದ ಕಡೆ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಬಗ್ಗೋಣ ಎಂಬುದು ಕುಮಟಾ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಒಂದು ಊರು. ಇಲ್ಲಿನ ’ಬಗ್ಗೋಣ ಪಂಚಾಗ’ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಕ್ಕೆ ರಾಜರಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗೋಣದ ಪಂಡಿತರೊಬ್ಬರು ರಾಜನಿಗೆ ಪಂಚಾಂಗ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವ ಕೈಂಕರ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರಂತೆ. ಒಂದುದಿನ ಹೀಗೇ ಪಂಡಿತರ ಮಗ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಅರಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ-ಜೊತೆಗೆ ಅಪ್ಪ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜನೂ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕರೆದು "ಏನೋ ಮಗು ಪಂಡಿತನೇ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ  ಯಾವಾಗ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಪಂಡಿತರ ಮಗು ಬಾಯಿಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಹೊರತು ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣ ಬೇರೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ? ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಛೇಡಿಸಿದ. ಪಂಡಿತರ ಮಗ ಮಹಾಪಂಡಿತನೆಂದೂ ಗ್ರಹಣ ಇಂಥಾದಿನ ಆಗುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟನೆಂದೂ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ. ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಅವಮಾನವಾಯ್ತು. ಮನೆಗೆ ನಡೆದ ಪಂಡಿತರು ಏಕನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನವನ್ನಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಿತ್ಯ ಅರಮನೆಯ ಪಂಚಾಂಗ ಶ್ರವಣ ಕಾರ್ಯವೊಂದನ್ನುಳಿದು ಇನ್ನಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ತೆರಳದೇ ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗು ಹೇಳಿದ ಮಿತಿ ಬಂದೇಬಂತು. ಆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಮಾನವನ್ನೂ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ಭಗವಂತನಲ್ಲೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ದಿನ ನಡುಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲು ಕವಿಯಿತು! ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದನ್ನು ರಾಜನೂ ರಾಜಪರಿವಾದವರೂ ಮತ್ತು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಯೂ ಕಂಡಿತು!!! ಬಗ್ಗೋಣ ಪಂಚಾಂಗ ಕರ್ತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ರಾಜಸನ್ಮಾನಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಪತ್ರಗಳೂ ದಾಖಲೆಗಳೂ ಇವೆ ಮತ್ತು ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವರಗಳು ಲಭ್ಯ.

ನಂಜನಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಕುರುಡು ಆನೆಗೆ ಕಣ್ಣುಬಂದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಅಮಲು ಇಳಿಸಿದ ಹಲವು ಹಿಂದೂ ದೇವ-ದೇವತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ. ಕೂಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಲಾಂ ಮಂಗಳಾರತಿ ಅಂಥಾದ್ದರಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಇಡಗುಂಜಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮಾಮಲೇದಾರ ದೇವರು ಪಂಚಕಜ್ಜಾಯ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸ ಹೋಗಿ ಪಕ್ಕಾಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಪ್ಪುಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ, ಮುರುಡೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಮೂಡಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ದಂಗಾಗಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ! ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಮಹತೋಭಾರ ಅಥವಾ ಮಾತೋ ಭಾರ ಎಂದು ಸೇರಿಸುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದೇನೆ. ಭಕ್ತನ ಮಹತಿ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮಾತೆ ಮಗುವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದಂತೇ ಅರ್ಚಕರ ಮಾನ-ಮರ್ಯಾದೆ ಕಾಪಾಡಿ ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ ದೇವರುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಹತೋಭಾರ ಅಥವಾ ಮಾತೋಭಾರ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಪದ ಸೇರಿಸಿ ನಂತರ ಆ ಯಾ ದೇವರುಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಮಾತೋಭಾರ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಿವಿನಾಯಕ ದೇವ, ಇಡಗುಂಜಿ. 

ಅನೇಕ ಮುಜರಾಯಿ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಜನ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಕಾಣಿಕೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಸರಕಾರ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಆ ಯಾ ದೇವಾಲಯಗಳ ನಿತ್ಯ ಪೂಜಾ ಪದ್ಧತಿಗೆ, ದೀಪಕ್ಕೆ, ದಾನಕ್ಕೆ, ಬಣ್ಣ-ಸುಣ್ಣ-ಬರಸಾತ್ ರಿಪೇರಿಗೆ, ಹೋಮನೇಮಗಳಿಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಖರ್ಚುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವಸ್ವವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಾಗಲೀ ರಾಜರೇ ಆಗಲೀ ಬಳಸುವ ಕಾಲ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರಿಗಾಗಿ ಬಂದ ಹಣ ದೇವರ ಸೇವೆಗೂ ಸೇವೆಗೆನಿಂತ ಮಂದಿಗೂ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯದ ಅನೇಕ ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬಾವಲಿಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹೊಲಸು ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಗೋಪುರಗಳು ಕಳಾಹೀನವಾಗಿ ದುರ್ದೆಸೆಗೊಳಗಾಗಿವೆ-ಉದುರುವ ಗಾರೆಗಳಿಂದ, ಹಳೆಯ ಶಿಥಿಲಗೊಂಡ ಶಿಲೆಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡಿವೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೇ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದ್ದರೆ ದೇವಾಲಯಗಳು ಈ ಹಂತವನ್ನು ಕಾಣುವ ಪ್ರಮೇಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜರುಗಳ ಕುಲದೈವಗಳ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳೂ ಸಹ ಇಂದು ಆಳುವ ದೊರೆಗಳ ಅವಗಣನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆಬೆಳೆಗಳು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ನಮ್ಮ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪೂಜಾರಿಯವರು ಬಂದವರೇ ದೇವರ ಪೂಜೆಗೆ ಅಪ್ಪಣೆಕೊಡಿಸಿದರು; ಪರ್ಜನ್ಯಜಪ-ಹೋಮಗಳಿಂದ ಕಾಣದ ದೈವಶಕ್ತಿ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೇ ತನ್ನ ಇರವನ್ನು ತೋರಿಸಿತು!  || ದೈವಾಧೀನಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಮಂತ್ರಾಧೀನಂತು ದೈವತಂ || ದೇಹೀ ಎಂದು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಕರು ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ/ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಪರವಾಗಿ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿದರು-ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಳೆ ಬಂದೇ ಬಂತು! ಮೇ-ಜೂನ್-ಜುಲೈ ಕಳೆದರೂ ಬಾರದಿದ್ದ ಮಳೆ, ಪೂಜೆನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂದವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ. ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಮೊಗಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸುಮ್ನೇ ೧೭ ಕೋಟಿ ಎಂದು ಲೇವಡಿಮಾಡಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ! ಮುಂದಿನ ೫ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಮೊರೆ ಇಡುವವರೂ ಅವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ! ಸಂಕಟಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬೇಕು ಮಿಕ್ಕಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ

ನೀನೇಕೋ ನಿನ್ನ ಹಂಗೇಕೋ

ನಿನಗೇ ನಾಮ ಹಾಕುವ ಬಲವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕೋ 

ಎಂದು ಅಧುನಿಕರಿಗಾಗಿ ತಿದ್ದುಪಡಿಗೊಂಡ ದಾಸರ ಪದವನ್ನು ಹಾಡುವ ಇಂತಹ ಕಜಡಾ ಮಂದಿಗೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಗಳು ವಿನಾಕಾರಣ ಅಗೆತಕ್ಕೊಳಗಾಗುವುದು, ಬೇಡವಾದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ರಸ್ತೆಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನೀರಿಗೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಕಾಲುವೆ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು, ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಯದ ಅಗೆತದ ಕೆಲಸಗಳು ಕಾರ್ಪೋರೇಟರ್ ಗಳ ತುಂಬದ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಸರಕಾರವೇ ಮುಂದಾಗಿ ಮನೆಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ತೊಡಗಿದರೆ ಉತ್ತರಕರ್ನಾಟಕದ ನೆರೆನಿರಾಶ್ರಿತರು ಪರದಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯವಿತ್ತು! ದೇಶಪಾಂಡೆ ಥರದವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ನೆರೆಪೀಡಿತರ ಹಣವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಬಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಮರೆತೇಹೋಯ್ತೇ? ದೇವರಿಗಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ದೇವಬೊಕ್ಕಸವನ್ನು ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ಉಂಡು ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸ ನಡೆದರೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವ ಯಾರೇ ಆದರೂ ಎಷ್ಟುಕಾಲ ನಡೆಸಿಯಾರು? ಕಪ್ಪುಕನ್ನಡದ ಹಿಂದೆ ಕಣ್ಣಡಗಿಸಿ ನಗುವ ಕುಹಕ ರಾಜಕಾಣಿಗಳು ತಕ್ಕಶಾಸ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

ಕಾಯ್ದೆ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಆ ಯಾ ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಹುಂಡಿಯನ್ನು  ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಒಡೆದು ಎಣಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಗೇ ವ್ಯಯಿಸಬೇಕು, ಸರಕಾರ ತನ್ನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆದಾಯಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅತಿಚಿಕ್ಕಮೊತ್ತವನ್ನಾದರೂ ಆದಾಯರಹಿತ ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವಂತಾಗಬೇಕು. ಸ್ಥಾನಿಕವಾಗಿ ಯಾವ ಯಾವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಕಲ್ಪಿತವಾಗಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಪೊರೈಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಈ ದೇಶ ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನ. ಮುಜರಾಯೀ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಉಳಿದ ಮತಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಇದ್ದ ದೇವಾಲಯಗಳೇ ಹಲವು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕಥೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಲ್ಲವು. ನನ್ನಂತಹ ಕೆಲವುಜನ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಉದುರಿದ್ದನ್ನೂ ಲೋಕವೇ ಅದುರಿದ್ದನ್ನೂ ತೋರಿಸಿಬಲ್ಲ ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸಿಕ ಕಥಾನಕಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದರೆ ಒದಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ವೇದ ಸುಳ್ಳಾದರೂ ಗಾದೆ ಸುಳ್ಳಾಗದು ಎಂದ ಮುಗ್ಧ ಜನರಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ, ವೇದ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಅಪೌರುಷೇಯ; ಅದು  ನಿತ್ಯ ಸನಾತನ! ಗಾದೆಯೇ ಸುಳ್ಳಾಗಬಹುದೇ ಹೊರತು ವೇದ ಸುಳ್ಳಾಗದು. 

ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಸಂತುಲಿತ ಉಚ್ಚಾರಣೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅದರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಹಿರೇಮಗಳೂರು ಕಣ್ಣನ್ ಸಾಹೇಬರು ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ಕನ್ನಡ ಪೂಜೆಗೆ ತುಲನೆಮಾಡಿ ನೋಡಿ: ಸಾವಿರ ಸರ್ತಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಮಾಡಿದರೂ ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ ತೃಪ್ತ ಮನೋಭಾವ ನಮ್ಮದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರುದ್ರ ನಮಕ-ಚಮಕಗಳಿಂದಂತೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾದರೂ ಉತ್ತಮ ಪರಿಣಾಮ ಸಿಗುತ್ತದೆ.[ಆತ ಯವುದೇ ಮತದವನೂ ಆಗಬಹುದು] ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ರುದ್ರ, ಶ್ರೀಸೂಕ್ತ, ಪುರುಷಸೂಕ್ತ, ನಾರಾಯಣ ಸೂಕ್ತ ಮೊದಲಾದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅಭಿಷೇಚಿಸಿ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತು ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಆ ದಿವ್ಯ ಮಂತ್ರಗಳ ಫಲಾನುಭವಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸು ಆಹ್ಲಾದಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಪ್ರಪುಲ್ಲತೆ ಮನೆಮಾಡುತ್ತದೆ; ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಅದರಿಂದ ಪಾರುಮಾಡಬಲ್ಲ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯ ಹೊರಗವಚವೊಂದು ತಮಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ರಾಜರುಗಳಿಗೆ, ಸಂಸ್ಥಾನಿಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ವೇದಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿಡಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟರು, ಉಂಬಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಒಂದಂತೂ ಅಡಗಿದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ: ’ವೇದಗಳಿಗೆ ತಾಕತ್ತಿದೆ’ ಎಂಬುದು. ವೇದಗಳು ಅಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ವೇದಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ. 

ತೀರ್ಥರಾಜ ಪುರದ ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಅಂಥದ್ದು !

ಚಿತ್ರಗಳ ಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

ತೀರ್ಥರಾಜ ಪುರದ ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಅಂಥದ್ದು !

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಗಡದ್ದಾಗಿ ಊಟ ಹೊಡೆದು, ಹೊದೆದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸೂರ್ಯನೆಂಬ ಸೂರ್ಯ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ-ಆತ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಏಳುವುದು! ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿನ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿಂದ ಒಂಥರಾ ಚಳಿ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ...ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದನೀಡುವ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜ ವಾತಾವರಣ ಅದು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ ಯಾರೋ ಮುಡಿದ ಅಂಬರ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಸುವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತದೆ. ಕಿವಿವರೆಗೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಟೋಪಿವಾಲಾ ಖಾಸಗೀ ಬಸ್ ಏಜೆಂಟರು ತಂತಮ್ಮದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಊರುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಶಾಲೆ/ಕಾಲೇಜಿಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷಿ ಕೆಲಸದವರು ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲೆಯಡಿಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬುರ್ರನೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ಬಸ್ಸು ಹಾದಿಯ ತಗ್ಗುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕೆಸರಿನ ನೀರನ್ನು ಬರ್ರನೆ ಅಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಯಜಮಾನರ ಪಂಚೆಮೇಲೆ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ; ಬರಲಿ ಆ ಡ್ರೈವರನಿಗೆ ಮಾಡಿಸ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹಲ್ಲು ಕಡಿದಿದ್ದಾರೆ !  ಹಣ್ಣು ತರಕಾರಿ ವಗೈರೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಮ್ಮಿಯೇ. ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಯಿಪಲ್ಲೆಗಳೇ ಸಾಕು ಈಗ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ. ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯ ಕಡು ಪರಿಮಳ ಕೆಲವೆಡೆಗೆ. ಜಾಜಿಯೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ತೀರ್ಥರಾಜಪುರ ಅರ್ಥಾತ್ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ.

ಫಣಿಯಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಾಗಿನಿಂದ ಎಳ್ಳಮವಾಸ್ಯೆ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆದ ಜಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ೧೮ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು ಎಂ ಕೆ.ಇಂದಿರಾ ಅವರ ಇದೇ ಹೆಸರಿನ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ರಥಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಫಣಿಯಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ್ದು, ಹಿಡಿದ ಜಡೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತುದಿಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿದ್ದು, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಫಣಿಯಮ್ಮನ ವಿವಾಹ, ಇನ್ನೂ ಹರೆಯದ ಸುಖವನ್ನು ಉಣ್ಣುವ ಮೊದಲೇ ವಿಧವೆ, ತಲೆಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ತನ್ನಿಡೀ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಕೂದಲು ಬೆಳೆಸದೇ ಮಡಿಯಮ್ಮನಾಗಿ ಕಳೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಬಾಲವಿಧವೆಯ ಕಥೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿಹರಿವ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ಕೊಡುವಂಥದ್ದು. ಫಣಿಯಮ್ಮ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅಥವಾ ಕೆಂಪು/ಬಿಳಿ ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಮಡಿ ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅಂತಹ ಕಥೆಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾಪದ ಜೀವಗಳು ಆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಂಡವೋ ಶಿವನೇ ಬಲ್ಲ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಎಳ್ಳಮವಾಸ್ಯೆ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುವ ಜಾಗವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೋಡಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು; ಒಮ್ಮೆಯಲ್ಲ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದಾಯ್ತು.    

’ಗಂಗಾಸ್ನಾನ ತುಂಗಾಪಾನ’ ಎಂಬುದೊಂದು ಗಾದೆ. ಈಗೀಗ ತುಂಗೆಯೂ ಮಲಿನವಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ ! ತುಂಗೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಳ್ಳಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ. ಯಾಕೆ ಈ ಹೆಸರು ಎಂಬುದಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆ! ಅದು ಕಥೆಯೋ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ ಘಟನೆಯೋ ಅರಿವಿಗಿಲ್ಲ. ನಂಬಿದವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆ. ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಜಮದಗ್ನಿಯ ಮಗ ಪರಶುರಾಮನಾಗಿ ಆರನೆಯ ಅವತಾರವೆತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲಾ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಮಣಿದು ಹೆತ್ತಮ್ಮ ರೇಣುಕೆಯ ಶಿರವನ್ನೇ ತರಿದನಲ್ಲಾ...ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಪರಶುವನ್ನು, ತುಂಗಾನದಿಯ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೊಂದುಕಡೆ ತೊಳೆದು ದೋಷಕಳೆದುಕೊಂಡ ಎಂಬುದು ಐತಿಹ್ಯ. ಆ ರಾಮನ ಪರಶುವಿಗೆ ಹಲವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರೂ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ತುಂಗೆಯ ನಡುವಿನ ಕೊಂಡವೊಂದರಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಪರಶುರಾಮನಿಂದ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೊಂಡದ ನೀರು ತೀರ್ಥವೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ತೀರ್ಥದ ಕೊಂಡವಿರುವ ನದಿಯ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ದಡದಲ್ಲಿ ಜನವಸತಿಯುಳ್ಳ ಹಳ್ಳಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಾಯ್ತು.

ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ನೋಡುವಾಗ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ರೋಮಾಂಚನ. ನದಿಯ ದಡದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ಪರಶುರಾಮ ಕೊಂಡದೆಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವವರೆಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಡೆಯಲಾರದ ತವಕ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಶುರಾಮನೇ ಬಂದಿದ್ದ, ಕೂತಿದ್ದ, ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ. ನದೀಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡೆಗಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ತಾನಾಗೇ ರೂಪುಗೊಂಡ ಕೊಂಡ ಅದು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಗೋಡೆಯಂತಹ ಬಂಡೆಯಮೇಲೆ ಋಷಿಯೊಬ್ಬ ನಿಂತಿರುವ ಚಿತ್ರ. ಆ ಬಂಡೆಯ ಶಿರೋಭಾಗದಲ್ಲೊಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಮಂಟಪ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಲಿಂಗ. ನದೀಪಾತ್ರದ ನಡುವೆ ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತವೇ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಆಕಾರಬದ್ಧವಾದ ಈ ಕೊಂಡದಲ್ಲಿ ಸತತವೂ ನೀರು. ಎಳ್ಳಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವರನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರಂತೆ. ಪರಶುರಾಮನಿಂದ  ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರು ಇಲ್ಲಿನ ರಾಮೇಶ್ವರ! ಇವತ್ತಿಗೂ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ: ಸಾವಿರ ಜನ ವೈದಿಕರು ಒಂದೇಕಡೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆ ಆ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಶುರಾಮನೂ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು.

ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಬಲಿರ್ವ್ಯಾಸೋ ಹನುಮಾಂಶ್ಚ ವಿಭೀಷಣಃ |

ಕೃಪಃ ಪರಶುರಾಮಶ್ಚ ಸಪ್ತೈತೇ ಚಿರಂಜೀವಿನಃ ||  

ಏಳು ಜನ ಚಿರಂಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಶುರಾಮನೂ ಒಬ್ಬ. ಪರಶುರಾಮ ಒಮ್ಮೆ ದಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ದಾನ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಅವತಾರ ಸಮಾಪ್ತಿಯ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಪರಶು ಮಾತ್ರ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪರಶುರಾಮನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಬಂದರಂತೆ. ಬಂದವರೇ ರಾಮನಲ್ಲಿ ದಾನಪಡೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರು. ರಾಮನಲ್ಲಿ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಖಾಲೀ ಕೈಲಿ ಕಳಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಶಂಕಿತ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಎಂಬುದು ಅಪರೋಕ್ಷ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಪರಶುರಾಮನಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ತಿಳಿದುಹೋಯ್ತು. ಕುಪಿತನಾದ ಪರಶುರಾಮ "ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟೇ ಇರದೇ ಹೋಗಲಿ" ಎಂದು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ! ಅಪರಾಧವನ್ನರಿತು ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೋರಿ ದೀನರಾಗಿ ನಿಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಹ್ಯಾದ್ರಿಯ ಮೇಲಿಂದಲೇ ಸಾಗರರಾಜ ವರುಣನೆಡೆ ಪರಶುವನ್ನು ಬೀಸಿ ಎಸೆದ. "ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ವರುಣ ನನ್ನಿಚ್ಛೆಯಮೇರೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಹೋಗಿ ನೀವೂ ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರೂ ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿ." ಎಂದುಬಿಟ್ಟ. ಇಂದಿನವರೆಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಪರಶುರಾಮಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿತ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ’ರಾಮಕ್ಷೇತ್ರೇ’ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಕೋಪದಿಂದ ತಾನೆಸಗಿದ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ತಾನೇ ನೊಂದುಕೊಂಡ ಪರಶುರಾಮ ಸತತ ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸುತ್ತಾ ಇವತ್ತಿಗೂ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಹಿಂದೂಗಳ ಪರಮಭಾವ. ಇಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ಭೂಕಂಪ ರಹಿತ ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿ. ಹಿಂದಿನ ಸರ್ತಿ ಸುನಾಮಿ ಬಂದಾಗಲೂ ತಮಗೇನೂ ಆಗದೆಂದು ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಯ ಜನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದರ ಒಳಗುಟ್ಟು ಅದು ’ಪರಶುರಾಮ ಕ್ಷೇತ್ರ’ವೆಂಬ ಧೈರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. 

ಅಂತಹ ಮುಂಗೋಪಿ ಪರಶುರಾಮ ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಷತ್ರಿಯನೆನಿಸಿದ ಮಹಾನುಭಾವ. ಆತ ಓಡಾಡಿದ ಕುರುಹುಗಳಿರುವ ಜಾಗವನ್ನು  ನೋಡುವ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತಣಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಆಗಾಗ ನಾನು ಹೋಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗ ಈ ತೀರ್ಥರಾಜಪುರ. ತೀರ್ಥಗಳಿಗೇ ರಾಜನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ತೀರ್ಥ ತೀರ್ಥರಾಜನೆನಿಸಿ ದಡದಲ್ಲಿನ  ಊರು ತೀರ್ಥರಾಜಪುರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರು ಇಲ್ಲಿನ ರಥಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ೫-೬ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಾಸವಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಜಾತ್ರೆಗೆ ನನಗೆ ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ವಾಸವಿದ್ದ ಮನೆ ಬಹಳ ವಿಶಾಲವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಾಗಸರ್ಪಗಳು ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾರಿಗೂ ಕಚ್ಚಿದ ದಾಖಲೆಯಿಲ್ಲ! ತಂಪಾದ ಸಮಶೀತೋಷ್ಣ ಹವಾಮಾನ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ದಿ| ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಇದೇ ತಾಲೂಕಿನ ಕುಪ್ಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದರು.

ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರು ಸಜ್ಜನರು; ಪರಶುರಾಮನ ಭಕ್ತರಾದರೂ ಆತನಂತೇ ಮುಂಗೋಪಿಗಳಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ಧನದಾಹೀ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗಳೂ ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯವು. ಜಾಗ ವಿಶಾಲ ವಿಶಾಲ. ಜನರ ಮನಸ್ಸೂ ಕೂಡ ಜಾಗದಂತೇ ವಿಶಾಲ. ಸುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಖರೀದಿಗಾಗಿ ಬರುವ ರೈತಾಪಿ ಜನರಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಾಮಾನು ಒದಗಿಸುವವರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾಕರು ಮೂಲ ಕರಾವಳಿಯವರೇ! ಇದು ಪರಶುರಾಮನಿಗೂ ಕರಾವಳಿಗೂ ಇದ್ದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪರಿಣಾಮವೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಗಾತಟದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ ಪರಶುರಾಮ ಕೊಂಡಕ್ಕೆ ಭೇಟಿನೀಡುವುದೇ ಸಂತಸ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನದಿ ನೀರಿನ ಸೆಳವಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದರಿಂದ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ದಡದಿಂದಲೇ ಮಳೆನಿಂತಾಗ ದೂರದಿಂದ ಶಿಲೆಯ ಮಂಟಪವನ್ನು ಕಾಣುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಬೇಕು. ಮನೆಗಳ ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿಲ್ಲ. ಊರಕಡೆಯ ಹಳೆಯತಲೆಮಾರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಂತೇ ತುಸು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಕ್ಕಟ್ಟೇ. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ತುಂಗಾನದಿಗೆ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ಕಮಾನುಳ್ಳ ಸೇತುವೆ! ಸೇತುವೆ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದು ವಾಹನಸಂಚಾರ ಈಗ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ! ಇಂದು ನಡೆಯುವ ಸರಕಾರೀ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸವಾಲಾಗಿ ನಿಂತು ತನ್ನ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರುತ್ತದೆ. ನದೀ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಸೆಳವಿನಿಂದಾದ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿರ್ಮಿತ ಆಕೃತಿಗಳು ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಬೇಸಿಗೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೋದರೆ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಮರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ;  ಯಾಕೆಂದರೆ ಪರಶುರಾಮ, ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ, ಫಣಿಯಮ್ಮ, ಎಳ್ಳಮವಾಸ್ಯೆ ಜಾತ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತವಲ್ಲಾ! ಅಂದಹಾಗೆ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ...ಅದಕ್ಕೇ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊರೆಯಲು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ !!      

ಶತಮಾನದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ’ಜೀವಿ’

                              

ಚಿತ್ರಋಣ: ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಭವನದ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ 

ಶತಮಾನದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ’ಜೀವಿ’

ವತ್ಸ ದೇಶದ ಕೌಶಾಂಬಿ ನಗರವನ್ನು ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ದೊರೆ ಶತಾನೀಕ. ಶತಾನೀಕ ಕೊಡುಗೈ ದೊರೆಯೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಸಮಕಾಲೀನ ದಾನಿಗಳಲ್ಲೇ ಮಹಾದಾನಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯುವುದು, ಗೌರವಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಕೈತುಂಬಾ ನಗನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕಳಿಸುವುದು ಅವನ ವಾಡಿಕೆ. ಅದೆಷ್ಟೇ ಜನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಂದರೂ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಬೇಸರಪಡದೇ ದಾನಮಾಡಿದವ ಶತಾನೀಕ. ಆತನ ಮಗ ಆತನಿಗೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧ; ಮಗ ಸಹಸ್ರಾನೀಕ ದಾನ ಮಾಡುವುದು ಅಲ್ಪ.[ಸಹಸ್ರಾನೀಕ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಗೆಯ್ಮೆಯಿಂದ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ದಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ] ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಮಂದಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳಿದರು" ಅಯ್ಯಾ ರಾಜನ್, ತಾವು ಕೊಡಮಾಡುವ ದಾನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಾವು ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ."--ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಬಹಳಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವತ್ಸದೇಶವನ್ನು ತೊರೆದರು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಹಸ್ರಾನೀಕನಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಸಹಸ್ರಾನೀಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ" ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರೇ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಸಕಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲವರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ನನ್ನ ತಂದೆ ಶತಾನೀಕ ನಿಮ್ಮಂಥಾ ಸಾವಿರಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿದ. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಆತನೀಗ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು. ಹೇಳಿ ಆತನೀಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಆ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅನೇಕರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಲು ನನ್ನ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ." 

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬೆವತುಹೋದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ತಪಸ್ಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ರಾಜಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸದಿದ್ದರೆ ರಾಜ ಕೋಪದಿಂದ ತಲೆತೆಗೆಸಲೂ ಬಹುದು. ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ಮನದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೊರಹೊರಟರು. ಬಹುದೂರ ಸಾಗಿದಾಗ, ಕಾಡಿನದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತರುವೊಂದರ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವ ಮಹರ್ಷಿ ಕಾಣಿಸಿದ. ಸುದೀರ್ಘ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ದಯೆತೋರಬೇಕೆಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಭಾರ್ಗವ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮನಸ್ಸು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಸಂದಮೇಲೆ ಭಾರ್ಗವ ಕರಗಿದ. ಶತಾನೀಕನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದು ಹೇಳಲು ಉದ್ಯುಕ್ತನಾದ ಭಾರ್ಗವ, ಸೂರ್ಯದೇವನ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದ. ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ೨೮ ಕೋಟಿ ವಿವಿಧ ನರಕಗಳು ಎದುರಾದವು. ಒಂದೊಂದರಲ್ಲೂ ಯಮಭಟರು ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಹಿಂಸೆನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ನರಕದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬ ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾದ."ಎಲೈ ಭಾರ್ಗವ ಮುನಿಯೇ ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುವ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವನಾಗು" ಎಂದ! ಭಾರ್ಗವ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದ! " ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಾಣ್ಯವಿಲ್ಲ, ನೀನೀಗ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಹೋಗಿ ಶತಾನೀಕನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾನಂತರ ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ನಾಣ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ನಿನಗದನ್ನು ತಲ್ಪಿಸಿ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತೇನೆ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದ-"ಮುನಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಏನಿದ್ದರೂ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರ, ನಾಣ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೋಗಲಿ, ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ೬ನೆಯ ಒಂದುಭಾಗವನ್ನು ನನಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು." "ತಥಾಸ್ತು" ಎಂದ ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿತು.      

ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆದಾಗ ಒಬ್ಬ ಗೋವಳ, ಒಬ್ಬ ದರ್ಜಿ, ಒಬ್ಬ ಮಡಿವಾಳ, ಒಬ್ಬ ಅರ್ಚಕ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಕಟ್ಟಡಕಟ್ಟುವವ ಹೀಗೇ ಈ ಐದು ಜನ ಎದುರಾಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾರ್ಗವ ಗಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ೬ನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಭಾರ್ಗವನಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾದರೂ, ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಲ್ಲಿಸದೇ ಬಾಕಿ ಉಳಿಸಿದ್ದ ಸಾಲದ ವ್ಯವಹಾರ ಚುಕ್ತಾ ಆಗಿ, ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಶತಾನೀಕನನ್ನು ಕಾಣುವಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ. ನರಕವೊಂದರಲ್ಲಿ ಶತಾನೀಕನನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ನೇತುಹಾಕಿ ಕುದಿಯುವ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಭಾರ್ಗವನಿಂದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಶತಾನೀಕ ಭಾರ್ಗವನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ " ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಮಹಾದಾನಿಯೆನಿಸಿ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ ನರಕದ ಶಿಕ್ಷೆ ಏಕೆಂಬುದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ರಾಜನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಪ್ರಜೆಗಳಿಂದ ವಿವಿಧರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಕರ-ಕಂದಾಯಗಳಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಭಾಗವನ್ನು ಹಾಗೆ ದಾನಮಾಡಿರುತ್ತೇನೆ ವಿನಃ ದಾನದ ಸುವಸ್ತುಗಳೂ ನಗ-ನಾಣ್ಯಗಳೂ ನನ್ನ ಕಷ್ಟಾರ್ಜಿತದಿಂದ ಜನಿತವಲ್ಲ. ದೇಶದ ರಾಜನಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತಿಕೆಗೆ ನಾನೇ ನಾನು ದುಡಿಯಬೇಕೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಬಂದ ಹೇರಳ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಭಾಗವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದಾಗ ಅದೇ ಬಹಳದೊಡ್ಡದಾಗಿ ’ದಾನಿ’ ಎಂದು ಜನರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ವ್ಯಯವಾಗಬೇಕಾದ ಸಂಪತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ ಪುಣ್ಯಗಳಿಕೆಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದರ ಫಲ ನಿಷ್ಫಲವಾಗಿ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ನರಕಯಾತನೆ ಕೊಡಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ತಾವು ಈ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಈ ವಾರ್ತೆಯನ್ನರುಹಿ, ದಾನಮಾಡುವಾಗ ತನ್ನ ಸ್ವಂತದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ದುಡಿಮೆಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಾನಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ. ಅದರಿಂದ ದಾನಮಾಡಿದವರಿಗೂ ಪಡೆದವರಿಗೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು, ಹೊರತಾಗಿ ಯಾರದೋ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರೆ ದಾನಿಯೂ ದಾನಪಡೆದವರೂ ಅಧಃಪತನಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ." 

ತಮಷೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು: ’ಗುಡ್ಡದಮೇಲಿನ ದನವನ್ನು ಗೋದಾನ ಮಾಡುವವರು’ ಎಂಬ ವಾಡಿಕೆಯ ಜಾಣ್ನುಡಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಳಗಳಿದ್ದವು; ಹಸು-ಕರುಗಳು ಹಸನಾದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು-ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ಮೇವಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಯಾರದೋ ಮಾಲೀಕತ್ವದ ಹಸುವನ್ನು ಯಾರೋ ಹಿಡಿದು ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ದಾನಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ?---ಇದೇ ಆ ನಾಣ್ನುಡಿಯ ಅರ್ಥ. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ತಲೆಗಳನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಹೊಡೆದ ಹಣದಿಂದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಉದ್ಯಮಗಳ ಮಾಲೀಕರೂ ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಚಿನ್ನದ/ಬೆಳ್ಳಿಯ ವಿಗ್ರಹ/ಬಾಗಿಲು/ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ/ರಥ/ಪಾದ ಕವಚ ಇತ್ಯದಿಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಾಯಶಃ ದೇವರು ನೇರವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪಡೆದಿರುವ ಗಣಿಧಣಿಗಳೂ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದೂ ಕಾರು-ಬಾರು ನಡೆಸುವ ಮಂದಿಯೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ! ಅಡಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ಮೂಗು ಮೇಲೇ ಇದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಾನುಭಾವಿ ಮದ್ಯದ ಹಂಡೆಗಳಿದ್ದಾರೆ! ವಯಸ್ಸು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವರ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ವಯಾರ್ಜಿತವೆಷ್ಟು? ಕುಲಕಸುಬಿನ ತಲೆಮಾರು ಅಳಿದುಹೋದ ನಂತರ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಕೆಲವರು ಕೋಳಿ ಸಾಕಣೆ, ಮೊಲಸಾಕಣೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಯಕ್ಷರಂಗದ ದಿಗ್ಗಜ ದಿ| ಶೇಣಿ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಭಟ್ಟರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು- "ದುಡ್ಡಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಹೇಳಿ ಕಾಳರಾತ್ರಿಯ ಸ್ಮಗ್ಲಿಂಗ್ ದಂಧೆಗೆ ಹೋಗಲೂ ಕೆಲವರು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ, ದುಡ್ಡಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರಿಗೆ ಮಾನಾಪಮಾನಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲ-ಅಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಗಳಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರಲ್ಲ. ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ ಹೊರತಾಗಿ ರೀತಿ-ನೀತಿ ಬಿಟ್ಟು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ."  ಎಂಥಾ ಮಾತು ನೋಡಿ! ಹಣ ಹೇರಳವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣಕ್ಕೆ [ಬೆಳೆಸುವುದೇ ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತರವಲ್ಲ] ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸುವ ಕೋಳೀ ಮರಿಗಳನ್ನೂ ಮುದ್ದುಮೊಲಗಳನ್ನೂ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿಯ ಜನರಿಗೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು? ಇಂದು ಗಳಿಸಿದ ಹಣದ ಥೈಲಿ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ದೋಷಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಖರ್ಚಾಗಬಹುದು ಎನ್ನಬೇಕಲ್ಲವೇ? 

ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಕಸುಬಿಗೆ ಇಳಿಯದೇ ಕಷ್ಟಾರ್ಜಿತದಲ್ಲೇ ೧೦೦ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಜೀವಿ. ಅವರ ಕಾಲುಭಾಗದ ವಯಸ್ಸು ನನ್ನದಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನಜ್ಜ[೨೦೦೪ರಲ್ಲೇ ದಿವಂಗತರು]ನಿಗಿಂತಲೂ ೧೪ ವರ್ಷ ಹಿರಿಯರು!! ನನ್ನಜ್ಜನೂ ನಮ್ಮ ’ಜೀವಿ’ಯ ಹಾಗೇ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗೇ ಇದ್ದರು; ಅವರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅವರೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ತನ್ನನ್ನು ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಕಾಲ ಬರಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಹುಟ್ಟಿದ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕ ಬಿಟ್ಟ ತಿಥಿ ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ ! ಆಡಿದ ಮಾತಿನಂತೇ ಕೊನೆಯುಸಿರಿನವರೆಗೂ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಮಲಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೂ ತನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಿಲ್ಲ; ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲದ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಯುತ ಗಂಜಾಮ್ ವೆಂಕಟಸುಬ್ಬಯ್ಯನವರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ. ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಮಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ನೋಡಬಂದ ಸಂತೋಷ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ. ಜೀವಿಯವರು ಯಾವುದೋ ಮೀಟಿಂಗಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದರು. ಬರುವುದು  ಬಹಳ ವಿಳಂಬವಾಗಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಸೂಚನೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೇಳದೇ-ಕೇಳದೇ ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದ ನಾನು ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮರಳಿದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹತ್ತುಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಜಂಗಮವಾಣಿ ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಅತ್ತಕಡೆಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಆಲೈಸಿಯೇ ತಿಳಿಯಿತು-ಅವರು ಜೀವಿ ಆಗಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಜೀವಿಯವರ ಸರಳ ಮಾದರಿಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ. 

ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರಾದ ದಿ| ಗಂಜಾಂ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರ ಮಗನಾಗಿ 23-08-1913ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಜೀವಿಯವರು ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೂ ಓದಿದ್ದೂ ಬೆಳೆದದ್ದೂ ಅಲ್ಲೇ. ೧೯೩೨ರಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಂ.ಏ ಪೂರೈಸಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಕ್ಕೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಥಮ ಶ್ರೇಯಾಂಕ ಪಡೆದರು. ನಂತರ ಕಲಿತ ಕಾಲೇಜಿನಲೇ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ವೃತ್ತಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕಾಲಾನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿ ಇಲ್ಲಿನ ವಿಜಯಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಅದೇ ವಿಜಯಾ ಕಾಲೇಜಿನ ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿಯೂ ದುಡಿದರು.

ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಸಕ್ತಿ. ತಾವೇ ಬರೆದದ್ದಕ್ಕಿಂತಾ ಇತರರು ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಆಸ್ವಾದಿಸಿ ಆನಂದಿಸುವ ಕಾವ್ಯವಿನೋದಿ! ಹತ್ತು ನಿಘಂಟುಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಶ್ರೀಯುತರು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಎಂಟು ಸಂಪುಟಗಳುಳ್ಳ ನಿಘಂಟನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದರು. ೧೯೬೪ರಿಂದ ೧೯೬೯ರ ವರೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸಮಾಡಿದರು. ಕೆನರಾ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮುಂದಾಗಿ ಜೀವಿಯವರ ಕನ್ನಡನಿಘಂಟನ್ನು ಅಂಧರ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಬ್ರೈಲಿ ಲಿಪಿಗೆ ತರ್ಜುಮೆಗೊಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು. ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ದೈನಿಕ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ದಶಕಕ್ಕೂ ಅಧಿಕಕಾಲ ’ಇಗೋ ಕನ್ನಡ’ ವೆಂಬ ಅಂಕಣವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣದ ಸುವರ್ಣಮಹೋತ್ಸವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ’ಕ್ಲಿಷ್ಟಪದಕೋಶ’ವೆಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಡಿಕ್ಶನರಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವರು ಜೀವಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಲಭ್ಯವಿರದ ರೀತಿಯದಾದ ಈ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟಪದಗಳ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಿದೆ, ಯಾವ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಶಬ್ದಗಳು ಒದಗಿಬಂದವು, ಅವುಗಳ ಗೂಢಾರ್ಥ-ಗುಹ್ಯಾರ್ಥಗಳೇನು, ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನಬಲ[ವರ್ಚ್ಯೂ ಆಫ್ ವರ್ಡ್ಸ್’ ಪೊಸಿಶನ್]ವೇನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯ ಚಮತ್ಕಾರಗಳೇನು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಸಮಿತಿಯ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ೧೭ ಸುದೀರ್ಘ ವರ್ಷಗಳ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದವರು ನಮ್ಮ ಜೀವಿ. ೧೯೯೮ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಅವರನ್ನು [ ಇನ್ಸ್ ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಏಶಿಯನ್ ಸ್ಟಡೀಸ್,ಚೆನ್ನೈ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕನ್ನಡ-ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಜಪನೀಸ್-ತಮಿಳು ಸೇರಿದ ] ಬಹುಭಾಷಾ ನಿಘಂಟಿನ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿ ನೇಮಿಸಿತ್ತು. ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಸರಕಾರ ಅವರನ್ನು ತೆಲುಗು ಪದಕೋಶದ ಸಮಿತಿಗೆ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿತ್ತು. ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡದ ಉಜಿರೆಯಲ್ಲಿ ’ಆಳ್ವಾಸ್ ನುಡಿಸಿರಿ’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಜಾತ್ರೆಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು. ೨೦೧೧ ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ೭೭ ನೇ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ೯೮ರ ವಯದ ಯುವಕ ತಾನೆಂದು ತೋರಿಸಿದ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಜೀವಿ.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ನಾಡೋಜ ಪ್ರಶಸ್ತಿ[ಡಿ.ಲಿಟ್ ತತ್ಸಮಾನ ಗೌರವ], ಮಾಸ್ತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಇಂದು ೨೩.೦೮.೨೦೧೨ ರಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಭವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅವರ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿತವಾದ ’ಕುಲಪತಿ ಡಾ|ಕೆ.ಎಮ್.ಮುನ್ಶಿ ಸನ್ಮಾನ’ ಹೀಗೇ ಹಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವರನ್ನರಸಿ ಬಂದಿವೆ. ಪದಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಜೀವಿಯ ಕೊಡುಗೆಗೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದೆ.

ತನ್ನ ಜೀವಿತದ ಬಹುಪಾಲು ದಿನಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಸೇವೆಗೆ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ಮುಗ್ಧ, ನಿಸ್ಪೃಹ ಜೀವಿ ನಮ್ಮ ’ಜೀವಿ’ ಎನ್ನಲು ಮನ ತುಂಬಿಬರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಘಂಟನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸುವ ವೇಳೆ ಸರಕಾರ ಯಾವ ಸಹಾಯಧನವನ್ನೂ ಕೊಡಮಾಡದಿರುವುದನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಗುವ ಕನಿಷ್ಠ ವೇತನದ ಹೊರತಾಗಿ ಓಡಾಟದ ಖರ್ಚಿಗೂ ಕೈಯ್ಯಿಂದ ತೆತ್ತು ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟನ್ನು ಹೊರತರುವಲ್ಲಿ ಮೆರೆದ ಅವರ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಮನನೀಯ ಮತ್ತು ಅನುಕರಣೀಯ. ಇಂತಹ ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜ ಶತಮಾನ ಪೂರೈಸಿ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೂ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ, ಅತ್ಯಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅಭಿನಂದನೀಯ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಮಾತಲ್ಲ.

೭೦ ರ ನಂತರ

ಯಾರಾದರೂ

ಇದ್ದರೆ

ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದಿರಬಹುದು

ಕಿವಿ  ಕೇಳಿಸದಿರಬಹುದು

ಶರೀರ ದೊಣ್ಣೆಕೊಟ್ಟರೂ ನಿಲ್ಲದಂತಾಗಬಹುದು

ಚರ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿ ಹೋಗಬಹುದು

ಬುದ್ಧಿ ಭ್ರಮಣೆಯಾಗಬಹುದು

.

.

.

.

.

......ಹೀಗೇ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೂ ಮುಪ್ಪಿನ ಇತರರನ್ನು ಕಂಡು ಅನುಭವಗಳೂ ಇವೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿಕೆ-ಅನುಭವಗಳ ನಡುವೆ ಕಂಚಿನ ಕಂಠದ ಸಾಧಾರಣ ಎತ್ತರದ ದಿವ್ಯ ತೇಜದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎದ್ದು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮಜ್ಜ ದೊರೆತ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ!  

ಜೀವಿಯವರ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಸಮಿತಿಯೊಂದು ರಚಿತವಾಗಿದೆ. ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರು ಮತ್ತು ಜೀವಿಯನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ಪ್ರಲೋಭನೆಯಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ನಿರೀಕ್ಷಣೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ; ಇರುವುದೊಂದೇ ಅದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ’ಜೀವಿ’ಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಬೆಂಗಳೂರೂ ಸೇರಿದಂತೇ ಹಲವುಕಡೆ ಜೀವಿಯ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಸಂಭ್ರಮ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ’ಜೀವಿ’ ಇನ್ನೂ ಬಹುಕಾಲ ಬಾಳಲಿ, ಇಂದಿನಂತೇ ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತೇಜಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ಜಗನ್ನಿಯಾಮಕನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ; ಇದು ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಕೂಡ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಲೇ?

ಶುಭಾಶಯಗಳು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಿತ್ರರಿಗೆ: ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವವರಿಗೆ!

ಚಿತ್ರಋಣ: ಅಂತರ್ಜಾಲ 

ಶುಭಾಶಯಗಳು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಿತ್ರರಿಗೆ: ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವವರಿಗೆ! 

ಅನೇಕಾವರ್ತಿ ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರುತ್ತೀರಿ:ಈ ಮುನುಷ್ಯನಿಂದ ಏನಾದರೂ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನವಾಗಬಹುದೇ ಎಂದು! ಹಲವರಿಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಂದನವೂ ನೇರವಾಗಿ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರಲೂ ಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿಯ ಅಳತೆಗೋಲಿಲ್ಲ; ಮೇಲು-ಕೀಳೆಂಬ ಭಾವವಲ್ಲ; ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ’ಆರೂಢ ಪ್ರಶ್ನೆ’ ಎಂಬ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿಯೇ ಇರುತ್ತೀರಿ. ಇದೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು, ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಅಥವಾ ಎರಡುದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ತೆರೆದಾಗ ಸಮಯ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಅನುಮತಿಸಿದರೆ, ಕೆಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಲೈಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸ್ಸುವುದಿದೆ; ಕೆಲವಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಮೆಂಟು ಹಾಕುವುದಿದೆ; ಕೆಲವನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಓದಲು ಸಮಯಸಾಲದೇ ಬಿಟ್ಟಿರುವುದೂ ಇದೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವನ್ನು ಓದದೇ ಇರುವುದೇ ಲೇಸು ಎಂದು ಬಗೆದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದೂ ಇದೆ! ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ, ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಈ ಪುಟವನ್ನು ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ ಎಂದು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೀರಿ, ಇನ್ಯಾರೋ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೀರಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಹಲವು ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತೀರಿ, ನಾವೂ ನೀವೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇಂಥಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸೋಣ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ, ಜನ್ಮದಿನ ಸೂಚಿಸುವ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿಗೆ ಆಸ್ತು ಎನ್ನಿ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ, ಹಲವರು ಆಟವಾಡಲು ಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೀರಿ ! 

ದಯಮಾಡಿ ಆಟಕ್ಕೆ ಯಾವ ವಿನಂತಿಯನ್ನೂ ಕಳಿಸಬೇಡಿ, ನನಗೆ ಓದಲೇ ಸಮಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಆಟವಾಡಲು ಸಮಯವೆಲ್ಲಿ? ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಟಪಾಠ, ಮಿಕ್ಕಿದ ಆಟಗಳನ್ನು ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಈಗ ಜಗತ್ತನ್ನೇರ್ ಆಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯ ಆಟಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಳವಾಗಿ ಹುಡುಕಲು ಕಾತುರನಾಗಿ ಅದೇ ಆಟ; ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದರಂಭರಣೆಯ ಆಟ-ಈ ಎರಡು ಆಟಗಳನ್ನೇ ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಇವು ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟದ ಆಟಗಳಲ್ಲಾ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು! ಎಲ್ಲೋ ಯಾರೋ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಅಂಥವರು ಇಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪ್ರಪಂಚದ ಆವಿಷ್ಕಾರವಾಗಿ ೧೪ ಬಿಲಿಯನ್ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದವು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಅಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ,ಆದರೂ ಯಾರೂ ಅದರ ರಹಸ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಕಂಡವರು ಮರಳಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಕಾಣದವರು ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೇ ಇಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ನೀವೀಗೆ ಕೇಳುತ್ತೀರಿ "ನೀವು ಕಂಡಿದ್ದೀರೇ?" ಎಂದು, ಇಲ್ಲ, ಹುಡುಕುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ, ಸಿಗುವ ಹಲವು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿಯ ಜಾಡುಹಿಡಿಯುವ ಜಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕಾದರೂ ಮುಗಿಯಬಹುದು ಅಥವಾ ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಜನ್ಮಗಳನ್ನೂ ಉತ್ತರಿಸಿ ಬರಬೇಕಾಗಬಹುದು,ಆದರೂ ವಿಶ್ವನಿಯಾಮಕ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅರಿಕೆಯೊಂದೇ: ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ರಹಸ್ಯದ ಅರಿವು ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನಗಾಗಲಿ, ಮತ್ತು ಮರುಜನ್ಮವಿದ್ದರೆ ಹಾಗಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಮೆದುಳುಳ್ಳ ಜನ್ಮವನ್ನೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸು ಎಂಬುದು.  

ಗಣಕಯಂತ್ರದ ಸಾಮೀಪ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಂತರ್ಜಾಲಾರೂಢನಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ ಇದು ಆರೂಢ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ! ಇಲ್ಲಿ ಘಳಿಗೆ,ಲಿಪ್ತಿ, ತಿಥಿ-ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಆರೂಢವಾದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಂದನ ಸಿಕ್ಕಿರಲೂ ಸಾಕು. ತುರ್ತಾಗಿ ಅನಾರೂಢವಾಗಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯತೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸ್ಪಂದನವಿಲ್ಲದ ನೀರಸ ನಿರ್ಗಮನವಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೊಂದು ಸೋಜಿಗವಲ್ಲ; ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ನನ್ನಿಂದ ಯಾರೂ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾರೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ನನ್ನದಲ್ಲ; ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೋ ದೇಶಕ್ಕೋ ನನ್ನಿಂದ ಸಂದಿದ್ದು,ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಮೇಲೆ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಅಪ್ರಮೇಯ ನಾನಾಗಲಿಲ್ಲ!ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ; ಅವರುಗಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ.    

ಈ ಜಗತ್ತು ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಅತಿಸಹಜವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲವರ ಜನ್ಮದಿನಗಳಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಾಮನವಮಿ, ಗೋಕುಲಾಷ್ಟಮಿ[ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿ] ಇತ್ಯಾದಿಗಳು. ಅಂತಹ ದಿನಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬವನ್ನಾಗಿ ದೇಶವಾಸಿ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಆಚರಿಸಿದರು ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಪಾರ. ರಾಜಕೀಯದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ದಾರ್ಶನಿಕ, ಕವಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ, ಮಹಾಮಹೋಪಾಧ್ಯಾಯ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂತ ಆಚಾರ್ಯ ಶಂಕರರ ಜಯಂತಿಯನ್ನೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ! ಅಂದಾಗ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸದ ನಾವು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರೇ ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಪಾರ್ಟಿಮಾಡುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸತ್ತಮೇಲೂ ನಾಲ್ಕುಜನ ನೆನೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸಮಾಡಿ ಹೋದ ಮಹಾತ್ಮ ಡೀವೀಜಿಯವರನ್ನೇ ನೋಡಿ, ವರಕವಿ ಬೇಂದ್ರೆಯವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಸರ್.ಎಂ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಇನ್ನೂ ಹಲವರನ್ನು ನೋಡಿ...ಅವರು ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವೆಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ! ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದ ರಾಜಕಾರಣಿ ನೆಹರೂ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಮಕ್ಕಳದಿನಾಚರಣೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ-ಇರಬಹುದು ಬಿಡಿ ತಿವಾರಿಯ ಹಾಗೇ ನೆಹರೂ ಚಾಚಾನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೋ ಪರಮಾತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಬಲ್ಲ! 

ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ಅವರವರಿಗೆ ಅವರವರ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ದೊಡ್ಡದು. ಹೌದೌದು ಅವರವರಿಗೆ ಅದು ದೊಡ್ಡದೇ ಆದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆಯ ಅಂಧಾನುಕರಣೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದು. ಮಗುವೊಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಆಚರಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸುವ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಕತ್ತರಿಸುವ ಕೇಕ್ ನ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪಕ್ಷಿಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಡದ ಬಳಕೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಟೂ ಯೂ ಎನ್ನುವಾಗ ತೀರಾ ಕ್ರತ್ರಿಮ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ಹಾಡಲೂ ನಾಚಿಕೆ, ಹಾಡದಿರಲೂ ಆಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ-ಅವೆಲ್ಲಾ ನಾವ್ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಿವಾಜುಗಳಲ್ಲವೇ?  ಇಂತಹ ಪಾರ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಹಲವರು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬದಿದ್ದರೂ ತಿನ್ನುವ ಪ್ಲೇಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದಷ್ಟು ಉಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಿಸಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ತಿನ್ನುವ ಸಿದ್ಧಾಹಾರ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುವಂತೇ ಮಾಡುವವರೂ ಅನೇಕರು. ಇಡೀ ದಿನ ದುಡಿದರೂ ತನ್ನ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಕಾರ್ಮಿಕವರ್ಗದವರಿದ್ದಾರೆ, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಳಲೂ ಆಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಭಿಕ್ಷುಕರಿದ್ದಾರೆ, ಬಿತ್ತಿದ ಬೆಳೆ ಕೈಗೆಬರುವ ಮೊದಲೇ ಕಮರಿಹೋಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರುಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ರೈತಾಪಿ ವರ್ಗದವರಿದ್ದಾರೆ, ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಇಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಚಾಕೊಲೇಟ್, ಬಿಸ್ಕಿಟ್, ಹಣ್ಣು-ಹಂಪಲು ಕಂಡರಿಯದ ಕಂದಮ್ಮಗಳಿದ್ದಾವೆ, ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟರೆ ಉಂಟು-ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅನಾಥರಿದ್ದಾರೆ----ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದುಕೊಂಡೂ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಬಹಳ ಶ್ರೇಷ್ಠದಿನವೆಂದು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ?  

ಹಿಂದೂ ಸನಾತನ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲೂ ಆಯುಷ್ಯವೃದ್ಧಿ ಹೋಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿದ ಮಿತಿಯಂದು ನಡೆಸುವ ಕ್ರಮವಿದೆ; ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಜಾತಕಫಲದಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅಂತಹ ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಾದರೂ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಾಧನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ; ಅಲ್ಲಿ-ಪೂಜೆಯಿದೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿದೆ, ’ನಮಮ’[ನನ್ನದಲ್ಲ] ಎಂದು ಪರಿತ್ಯಜಿಸುವ ಅರ್ಪಣೆಯಿದೆ!  ಅದರಿಂದ ಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನಾದರೂ ಸುಪ್ರೀತಗೊಳಿಸಬಹುದು, ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಸ್ತರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಸಿವನಿಂದ-ನೀರಡಿಕೆಯಿಂದ-ಬಡತನದಿಂದ-ರೋಗರುಜಿನಗಳಿಂದ-ಅಂಗವೈಕಲ್ಯತೆಗಳಿಂದ ಬೆಂದು ಬಳಲುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲೇ ಬೇಡಾ ಎಂದೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮಹಾತ್ಮರು ತನ್ನ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ! ಗಾಂಧೀಜಯಂತಿಯನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ರಾಜಕೀಯದ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೇರಲ್ಪಟ್ಟ ಜಯಂತಿಗಳನ್ನು ಸರಕಾರೀ ರಜೆ ಅನುಭವಿಸಲು ಕೆಲವರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ವಿನಃ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಸಡ್ಡೆಮಾಡಿದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಆಘಾತಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದೀತು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಜಯಂತಿ ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರದ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ರಜಾಘೋಷಣೆಯಾದಾಗ ಕೆಲಸ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ೩೬೫ ದಿನಗಳೂ ಅನೇಕರ ಜಯಂತಿಗಳಿವೆ-ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ರಜಾ ಘೋಷಿಸಲೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆ ಇರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹೀಗಾಗಿ ಸರಕಾರ ಕೂಡ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಒಂದೇ ದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಹನೀಯರಿಗೂ ’ಗೌರವಾರ್ಪಣ ದಿನ’ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮೂದಿಸಿ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಜಯಂತಿಗಳಿಗೂ ರಜಾ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುವುದು ದೇಶೋದ್ಧಾರದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗುತ್ತದೆ.     

ಪುತ್ಥಳಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತೊಂದು ಪಿಡುಗು; ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಪುತ್ಥಳಿಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರಮದಾಯಕ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪುತ್ಥಳಿಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ-ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಿಂಧುವೋ ಯಾವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಡವೋ ಯಾರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದೇ ದೊಡ್ಡದು ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವರ ಆ ಆದೇ ದೊಡ್ಡದು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಂಥಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತಾವು ಮೆಚ್ಚುವ, ಬಯಸುವ ಪುತ್ಥಳಿಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮೀಸೆ ತಿರುವುತ್ತ ನಡೆಯುವಾಸೆ! ಕಾಲಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಾರ್ಶನಿಕರನ್ನೂ, ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳನ್ನೂ, ರಾಜ-ಮಹಾರಾಜರುಗಳನ್ನೂ, ದೇಶಭಕ್ತರನ್ನೂ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ-ಆ ಒಬ್ಬರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದೂ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಲ್ಲ! ಅಜರಾಮರವಾದ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಗಳೇ ಅವರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಾಗಿವೆ; ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೂ ಬೇಡ; ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಾರಹಾಕಿ ಹಾಲೆರೆಯುವುದೂ ಬೇಡ! ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಮಿಕ್ಕಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಳುತಿನ್ನಬೇಕು, ಕಾಗೆ-ಪಾರಿವಾಳಗಳಂತಹ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹಿಕ್ಕೆಗಳ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು-ಅದರ ಬದಲು ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿರದಿದ್ದರೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸದ ಕಾಲಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಹೋದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವರುಗಳು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಬರುವ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿ ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಜಾಗ ಸಿಗದೇ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಉದ್ಯಾನವನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಬಹುದು! ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. 

ಮಿತ್ರರ ಯಾದಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟವರೂ ಇರಬಹುದು, ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡವರೂ ಇರಬಹುದು, ಇಷ್ಟಪಡದಿದ್ದರೂ ಇರಲಿ ಸಂಖ್ಯಾ ಭರ್ತಿಗೆ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರೂ ಇರಬಹುದು. ಯಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರೂ, ಕವಿ-ಸಾಹಿತಿಗಳೂ, ಲೇಖಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಅದರೆ ಅವರ ಸ್ಪಂದನ ತೀರಾ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ! ತಮ್ಮದೂ ಅಕೌಂಟು ಇರಲಿ ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದವರು ಅಮೇಲೆ ೬ ತಿಂಗಳಿಗೋ ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಒಮ್ಮೆ ತೆರೆದು ನೋಡುತ್ತಾರೋ ಏನೋ. ಅನಾದಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮವೊಂದೇ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾದಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ. ಅವರ ಬರಹಗಳು ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದೇ ಅಪರೂಪ; ಎಲ್ಲೋ ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರು ಅಂತಹ ಬರಹಗಾರರು ಇರಬಹುದು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ ಅದು ಕಳೆಕಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಇರಾದೆಯಾದರೆ ಬ್ಲಾಗ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದಾಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇರಬಹುದು. ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹಗಾರ ಎಂದರೆ ಸಣ್ಣಮಟ್ಟದವ ಅಥವಾ ’ಎಲ್. ಬೋರ್ಡು’ ಎಂಬ ಕೀಳುಮನೋಭಾವವೂ ಇರಲುಸಾಕು.  

ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ವಿಚಿತ್ರ ಛಂದಸ್ಸೋ ಮರ್ದೊಂದೋ ಕೆಲವು ಎಳಬರು ಬರೆಯುವ ರೀತಿ ನನ್ನಂತಹ ಓದುಗರಿಗೆ ಬಹಳ ಮುಜುಗರವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರ ಕವನಗಳು ಅದೇನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೋ ಶಿವನೇ ಬಲ್ಲ! ಆದರೂ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕಟಿಸಿ ತಾವೂ ಬರಹಗಾರರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ-"ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವ ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆಯದ್ದಾದರೂ ಕೊಂಡು ಓದುವುದು ಉತ್ತಮ" ಎಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವಾಗ ನಾವು ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ-ಈ ನೆಲದ ಅನೇಕ ಮರಗಳು ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಕಾಗದಗಳರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಹತವಾಗುತ್ತವೆ! ನಾವು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಕೃತಿ ಕೇವಲ ನಮ್ಮೊಬ್ಬರಿಗಲ್ಲದೇ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಉಪಯೋಗಿ ಎನಿಸುವುದಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಂತಹ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದೋ ಎರಡೋ ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಿ, ಮಾಡಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಪ್ರಚಾರಮಾಡಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿ ಮಾರಾಟವಾಯ್ತೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬದಲಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಪ್ರಕಟಣೆಯ ಹಿಂದಿನ ವಸ್ತುನಿಷ್ಟ ಧ್ಯೇಯ-ಧೋರಣೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಆಗ ಅನೇಕ ಬರಹಗಾರರು ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಮರ್ಯಾದೆಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಹೆಣಗಾಡುವುದೂ ತಪ್ಪಬಹುದು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಓದಿ-ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಹುಕಾಲ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.  

ಇರಲಿ ಬಿಡಿ, ’ಊರಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೊಲಗೇಡು ಸಹಜ’ ಎಂಬ ಗಾದೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ? ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ದಯಮಾಡಿ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆಯಬೇಡಿ, ಬೇರೇ ಬೇರೇ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ನಿಮಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಾರದು. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗುಂಪುಗಳ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಗುಂಪಿಗಳಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮಿತ್ರರು ಅಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಟಣೆಯಿಂದ ಬರಬಹುದಾದ ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗಳನ್ನೂ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು. ನಾನು ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೋ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕ್ಕೋ ಬರೆಯುವವನಾಗಲೀ, ಅಳುಕಿ ಬರೆಯದೇ ಇರುವವನಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ! ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ನನ್ನ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಹಾಗೂ ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುವುದೇ ನನ್ನ ಜಾಯಮಾನ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಯಾರ ಮುಲಾಜನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಲೇಖನದ ಅಂತಿಮ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅನೇಕರಿಗೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೇಳದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಿರಬಹುದು. ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮಿತ್ರರುಗಳೂ ಇರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಶ್ರೀಸೂಕ್ತದ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯುಕ್ತ ಹಾರೈಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಕಲ ಸನ್ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಈ ಮೂಲಕ ಸದಾ ಶುಭಹಾರೈಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ:

ಶ್ರೀವರ್ಚಸ್ಯಮಾರ್ಯುಷ್ಯಮಾರೋಗ್ಯಮಾವಿಧಾತ್ಪವಮಾನಂ ಮಹೀಯತೇ|

  ಧನಂ ಧಾನ್ಯಂ ಬಹುಪುತ್ರಲಾಭಂ ಶತಸಂವತ್ಸರಂ ದೀರ್ಘಮಾಯುಃ ||