ಡಿಫರೆಂಟಾಗಿ ಮೀಸೆ ಪುರಾಣ !!

[ಚಿತ್ರಗಳ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ ]

ಡಿಫರೆಂಟಾಗಿ ಮೀಸೆ ಪುರಾಣ !!

ವಕ್ರತುಂಡ ಮಹಾಕಾಯ
ಮಂಗತಿಂತೋ ಬಾಳೇಕಾಯ ||

-ಕ್ಷಮಿಸಿ ನಾವ್ ಹೇಳೋದೆಲ್ಲಾ ತಮಾಸೆಗಾಗಿ ಅಂತ ಉದ್ದುದ್ದ ಬೆಳೆದ ಗಡ್ಡ ನೀವುತ್ತ ಬಂದ ನಮ್ಮ ಕುಂದಾಪುರ ಆಚಾರಿ. ನೀವೇನೇ ಅಂದರೂ ನಮ್ಮ ಮೀಸೆ ಸುಬ್ರಾವ್ ಸಂಗಡ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಆ ದಿನ್ನವೇ ಬ್ಬೇರೆ [ಇಲ್ಲಿ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿರುವುದೇ ಅದಕ್ಕೆ!].ಮೀಸೆ ಅಂದಾಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಗೆ ಹಲವರು ಬರುತ್ತಾರೆ, ಯಾಕೇಂತ ನಿಮಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಳೊದೇನೂ ಬೇಡ! ಹುರಿಮೀಸೆ, ಕುರಿಮೀಸೆ, ಬೆಕ್ಕಿನ ಮೀಸೆ, ಜಿರಲೆ ಮೀಸೆ, ಗಿರಿಜಾ ಮೀಸೆ, ವಿರಜಾ ಮೀಸೆ, ಕಡ್ಡಿ ಮೀಸೆ, ಬಂಗಾರು ಮೀಸೆ, ಚಿಗುರು ಮೀಸೆ, ಮೊಟ್ಟೆ ಮೀಸೆ, ಪೊದೆಮೀಸೆ, ಫಿಲ್ಟರ್ ಮೀಸೆ ಹೀಗೇ ಮೀಸೆಗಳನ್ನು ಲಿಸ್ಟ್ ಹಾಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಮೀಸೆಯ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಲೋಕ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಯಾಕೇಂದ್ರೆ ಬಹುತೇಕ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಗಂಡಸರ ಐನಾತಿ ಆಸ್ತಿಯೇ ಮೀಸೆ! "ಸಾ ಮೀಸೆ ಟ್ರಿಮ್ ಮಾಡ್ಲಾ?" ಅಂತ ಹಜಾಮ ಕೇಳದ್ರೆ ಹುಷಾರಪ್ಪಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಲಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅವನ ಕತ್ತರಿಗೆ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಗೈಡ್ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಜಗದಗಲದ ಮೌಲ್ಯ ಪಡೆದಿರುವುದು ಮೀಸೆ!

ದಶಕಂಠನಳಿದ ಮರುದಿನ
ಉಳಿದ ಕಪಿಗಳು ಸೇರಿ
ಅವನ ಮತ್ತವನ ಸೋದರ ಕುಂಭಕರ್ಣನ
ಹರವಾದ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಹತ್ತಿ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಥಕಥಕ ತೈ
ಎಂದು ತಾವ್ ಕುಣಿದೂ...........
ಮಸಣವಾಗಿರ್ಪ ವಸುಧೆಯ ಭಾಗದೋಳ್
ಅಸುರ ಭುಜಬಲರು ನಿಸ್ಸಹಾಯರಾಗಿ ಮಲಗಿರಲು
ಗಸಗಸನೆ ಅವರ ಮೀಸೆಯಂ ಹಸಿ ಹುಲ್ಲು ಕೊಯ್ದಂತೇ ಕುಯ್ದು
ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದವುಗಳಂ ತಂದು ನಾಟಿ ಮಾಡಿ ನೀರೆರೆಯಲ್ಕೆ
ನಸುನಕ್ಕ ರಾಮ ಕಪಿವೃಂದವಂ ಕರೆಯುತ್ತ ಏನದೇನೆನ್ನಲಾಗ
ಪಶುಗಳೈ ನೀವು ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ಮಂಡೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ
ಅಶುತೋಷ ಕೊಟ್ಟಿರ್ಪ ವರವಿಕ್ಕು ಪೆಂಡಿಂಗಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು
ಖುಷಿಯಾಗಿ ನಿಮಗೀವೆ ನಡೆಯಿರೆಂದೆನಲು ಹರುಷಗೋಂಡಾ ಮಂಗಗಳ್
ಹಸನು ಮಾಡೆಮ್ಮ ಬದುಕ ನಮ್ಮನು ಮನುಜರಿಂ ಬೇರ್ಪಡಿಸು
ಅತಿಶಯದಿ ಅವರ್ಗೆ ಗುರುತಿರ್ಪಂತೆ ಪುಕ್ಸಟೆ ಬೆಳೆವಂತ ಪೊದೆ ಮೀಸೆಯಂ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ
ಅಶನವಶನಾದಿಗಳನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಮೀಸೆಯ ಬೆಳೆಯಗೊಡೆಂದು ಬೇಡಿದರು
ಕುಶಲದಲಿ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ತಾನು ಮುನ್ನಡೆದು
ಕೃಷವಾದ ದಣಿದ ಕಪಿಗಳನೆಲ್ಲ ಸಂತೈಸಿ
ಅಶರೀರವಾಗಿ ಅಡಗಿದ್ದು ಶರೀರದಲಿ
ಸಶರೀರಿಯಾಗಿ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೆ ಬೆಳೆದು ನೆಲೆನಿಂತು
ಕಸದೋಪಾದಿಯಲಿ ಗರಿಕೆ ಹುಲ್ಲಿನಂದದಲಿ
ಮಿಸುನಿಗೂ ಮಿಕ್ಕ ಬೆಲೆ ಪಡೆದು ಬದುಕೆಂದು
ಹರಸಿ ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದಾ.....ಆಆಆಅ.....ಆಆಆಆಆ.....ಆ.

ಬೋಲೋ ಮೀಸೆಮಹಾರಾಜಕೀ ಜೈ.... [ಮೀಸೆ ಮಹಾರಾಜನ ಥರವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ]

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಬೇಳೆರಾಯ ಅಂತಿದ್ದ! ಬೇಳೆ ದರ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಹೆಸರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ಅವನು ಬೇಳೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದುದೇನೂ ಕಂಡು ಬಂದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಅದ್ಯಾಕೆ ಆ ಹೆಸರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಇರಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿರೋದು ಸದ್ಯ ಅವನ ಮೀಸೆ ಮೇಲೆ! ಅವನಿಗೆ ಫಿಲ್ಟರ್ ಮೀಸೆ ಇತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಆತ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಚಾ ಮಾಡಿದರೆ ಸೋಸದೇ ಹಾಗೇ ಕೊಡಿ ಬೇಳೆರಾಯರಿಗೆ ಅಂತ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆತನ ಮೀಸೆಯ ಒರಿಜಿನಲ್ ಕಲರ್ ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದರೂ [ಆತ ಎಡಮುದುಕನಾಗಿದ್ದ] ಮೀಸೆ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡೀ ಮಾಡೀ ಕಲರ್ ಕಲರ್ ವ್ಹಾಟ್ ಕಲರ್ ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆತ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದದಿಂದ ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅಗಿದಗಿದು ಆಗಾಗ ಪ್ಸೋ ಪ್ಸೋ ಪ್ಸೋ ಪ್ಸೋ ಪು ಅಂತ ಅದನ್ನು ಉಗುಳುವಾಗ ಶೇಕಡಾ ೨೦ ಮೀಸೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗದೇ ಮರಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹೊರಳಿ ಮರಳುವ ಮಧ್ಯೆ ಮೀಸೆಗೆಲ್ಲ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮೇಲರ್ಧಬಿಳಿ-ಕೆಳಾರ್ಧ ಕೆಂಪು ಆಗಿರುವ ಮೀಸೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸ್ಕೂಲ್ ಹುಡುಗರ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್ ನೆನೆಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು! ಅಂತಹ ಅದ್ಬುತ ಮೀಸೆಯನ್ನು ಹದವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ,ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಉಜ್ಜಿ ನಯವಾಗಿ ಹೊಳೆವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಹಿಂಡಲ್ಲೇ ಬಾಯಗಲಿಸಿ ನಗುವ ನಗುವಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಬ್ಬೇರೆ!

"ಏನ್ ರಾಯ್ರೇ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಬಹಳ ದಿವ್ಸ ಆಯ್ತು" ಅಂದ್ರೆ

"ಆರಾಮಿರ್ಲಿಲ್ಲ, ಘಟ ಇದ್ರೆ ಮಠ ನೋಡ್ಕಂಡ ಬಿಡು,ಶರೀರ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ " ಎಂದುಕೊಂಡು
ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ರಾಯರ ಫಿಲ್ಟರ್ ಮೀಸೆಗೆ ಬೀಳದ ಜನವೇ ಇಲ್ಲ! ಇರ್ಲಿ ಪಾಪ ಮುದುಕ ಈಗಿಲ್ಲ, ಬನ್ನಿ ಹೀಗೆ ಮತ್ಯಾವ್ದೋ ಕೇಸ್ ನೋಡೊಣ-

ಮೀಸೆ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರಾಯಿತೇ, ನೀವೇ ಹೇಳಿ ನೋಡುವಾ, ನಮ್ಮ ಬಂಗಾರು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬಹಳಮಂದಿ ಅವರ ಭಕ್ತರೆಲ್ಲ ಅದೇ ಥರ ಮೀಸೆ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅವರ ಥರ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಅದು ಆಕಡೆಗೂ ಈಕಡೆಗೂ ಇಲ್ಲದೇ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಶೇಪ್ ಪಡೆದಾಗ ಸದ್ಯ ಬೇಡ ಬಿಡು ಎಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು!

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಸಿನಿಮಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಮೀಸೆಯ ಇಷ್ಟೈಲ್ ನೋಡಿ ತಾವೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ಅಂಬರೀಸು ಜೈಜಗದೀಸು ರಜನೀಕಾಂತು ಇವ್ರದ್ದೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದ್ಕಿತಾ ಒಂದೊಂದು ಪಾರ್ಟ್ ಬಂದಾಗ ಅರ್ಜಿನಮೂನೆ ಅಂದಾಂಗೆ ಅದೇ ನಮೂನೆ ಮೀಸೆ ಹೊತ್ತ ಮಹನೀಯರು ಹಲವರು.

ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ’ಮೀಸೆ ಹೊತ್ತ ಗಂಡಸಿಗೇ ಡಿಮಾಂಡಪ್ಪೋ ಡಿಮಾಂಡು....’ ಹಾಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. "ಏನೂ ಇರ್ಲಿ ಒಂದ್ ಇಷ್ಯ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಮೀಸೆ ಇಲ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಅಂವ ಗಂಡಸೇ ಅಲ್ಲ" ಅಂತ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಕುಂದಾಪುರ.

ಇನ್ನು ನಾವು ಮದುವೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಬಹಳ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗುವವರೆಗೆ ಯಾಉ ಯಾವ ರೀತಿ ಮೀಸೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರಿಗೆ ಅದು ಯಾವರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಸುಮಾರು ೨೪-೨೫ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ಅಂತ್ರಟಿಕೆ ಮೀಸೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ನೆನೆಪಿದೆ! ಅಂತ್ರಟಿಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಅರ್ಥ ಆಯ್ತೇ? ಅದು ಮೂಗಿಗೂ ಮೇಲ್ದುಟಿಗೂ ಇರುವ ಜಾಗವನ್ನು ಭೂಮಧ್ಯರೇಖೆ ಹಾದುಹೋದ ಹಾಗೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಮ ಎಳೆದ ರೀತಿ ಇತ್ತು.[ಅಂತ್ರಟಿಕೆ ಅಂದರೆ ಮೇಲೂ ಅಲ್ಲ ಕೆಳಗೂ ಅಲ್ಲ ಅಂತ] ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ನಗುಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು! ಬಹಳ ಜನ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆತನೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದ, ಆದರೆ ವಿಷಯ ಆತನ ಮೀಸೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು!ಅದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಟ್ಟಾಕಿ ಮಾಣಿ ಪೋರ ಪಾಪ ಹೋಗ್ಲಿ.

ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ಮೀಸೆಯಲ್ಲೇನೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೊದೆ ಮೀಸೆಯ ಕವಿಗಳನ್ನೂ, ಕಡ್ಡಿ ಮೀಸೆಯ ಕವಿಗಳನ್ನೂ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಪೊದೆ ಮೀಸೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಹದವಗಿ ಪಾರ್ಕಿನಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಕ್ರೋಟನ್ ಸಸ್ಯದ ಥರ ಇರುತ್ತದೆ,ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಪೊದೆಯನ್ನೇ ಹೋಲುವುದರಿಂದ ಅನ್ವರ್ಥನಾಮವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿದೆ! ಕಡ್ಡಿ ಮೀಸೆ ಎಂದರೆ ತುಟಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಒಂದು ಎಮ್ ಎಮ್ ಕೆಳಗೆ ಬಂದರೆ ತುಟಿಯೇ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿರುವ ವಕ್ರ ರೆಖಾಕಾರದ ಮೀಸೆ. ಅವರಿಗೆ ಮೀಸೆ ಬೇಕು ಆದರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬೇಡ. ಹದವಾಗಿ ರಂಗೋಲಿ ಎಳೆ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೇ ಒಂದೇ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾದ ಆಂಗ್ಲ ಸಿ ಅಕ್ಷರದಂತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಇದನ್ನು ಬಹಳಕಡೆ ನೋಡಿದ್ದಿದೆ.

ಗಿರಿಜಾಮೀಸೆಯನ್ನು ಬಿಡುವವರು ವೀರಪ್ಪನ್ ಅಥವಾ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಮೀಸೆಯನ್ನೇ ಬಲವಾಗಿ ನೀವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅದರ ಆಕಾರದಲ್ಲೇ ಹೆದರಿಸುವವರು. ನೋಡಿ ವೀರಪ್ಪನ್ ನನ್ನು[ಫೋಟೊ ನೋಡಿ ಆತ್ ಈಗಿಲ್ಲ!] ನೋಡಲು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುವಂತಿದ್ದರೂ ತುಂಬಾಲೆಯ ಶರೀರವಾದರೂ ಕೆ.ಜಿಯಷ್ಟು ಮೀಸೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ! ಜನ ಆ ಮೀಸೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಗಡ ಗಡ ಗಡ ಗಡ ...ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಪೋಲೀ ಸಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಚೇಳು ಕುಟುಕಿದ ಹಾಗೇ ಯಮಯತಾನೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇತ್ತ ಕರ್ತವ್ಯ ಅತ್ತ ಜೀವಭಯ ! ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ ವೀರಪ್ಪಾ ಸದ್ಯ ಸತ್ಯಲ್ಲ!

ಕೆಲವರಿಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಉಣ್ಣುವುದು-ತಿನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಬೆಕ್ಕಿನ ಥರವೇ! ಅವರ ಮೀಸೆ ಕೂಡ ಹಾಗೇ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪಾಪ ಅವರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮೀಸೆ ಬೆಳೆಯೋದಿಲ್ಲ, ಆದಕಾರಣ ಅವರು ಮೀಸೆಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ತಿರುವಿದ ಉದ್ದನೆಯ ಕೆಲವು ಕೂದಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರಿಗೆ ತಲೆಯೂ ಕೂಡ ನವಿಲು ಕೋಸಿನಥರ ಅದರ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಕೂದಲು.

ಜಿರಲೆ ಮೀಸೆ ಇನ್ನೂ ವಿಚಿತ್ರ, ಅಲ್ಲಿ ಮೀಸೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಡಗುತ್ತದೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಜಿರಲೇ ಮೀಸೆ. ಜಿರಲೆ ತಿಂದ ಮೀಸೆ ಬೇರೆ- ಮೀಸೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಗ್ಯಾಪ್ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅದು ಜಿರಲೆ ತಿಂದ ಮೀಸೆ!

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ನಾ ಮೇಲೋ ತಾ ಮೇಲೋ ಎಂದು ತಿರು ತಿರುವಿ ಬಿಡುವ ತುದಿ ಮೇಲಾದ ಮೀಸೆ ಹುರಿ ಮೀಸೆ!ಉದ್ದ ಹುರಿಯಂತೆ ತಿರುತಿರುವಿ ಬಿಡುವ ಈ ಮೀಸೆಯಲ್ಲಿ ಎನೋ ಸಾಧಿಸಿದ ಹಂಬಲವಿರುತ್ತದೆ-ಸಾಧನೆ ಶೂನ್ಯವಾದರೂ ಮೀಸೆಗೇನ್ರಿ ಬಂತು ಬರಗಾಲ, ಅದೇ ಬರಗಾಲ ಬಂದ್ರೂ ಮೀಸೆಗೆ ಬರಗಾಲವಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ!

ಕೆಲವರದು ಮೊಟ್ಟೆ ಮೀಸೆ-ಥೇಟ್ ಕೋಳಿ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಹಾಗೇ ಸಕತ್ ಮಿಲಿಟ್ರಿ ಕಟ್ ಮಾಡಿಸಿ ಕಾಪಿಡುವ ಮೀಸೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಮೀಸೆ, ಈ ಮೀಸೆ ಪೊದೆ ಮೀಸೆಯ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಮೀಸೆ ಎನ್ನಬಹುದು!

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ಗುಡುವ ದೊಡ್ಡ ನೊಣವನ್ನು ನೋಡಿರುತ್ತೀರಿ, ಇಂಥ ನೊಣ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಅಥವಾ ತಲೆ ಮೇಲಾಗಿ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೆ ಏನೋ ತಿನ್ನುತ್ತ ಕೂತ ಸ್ಟೈಲಿನ ಮೀಸೆಯೊಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಫ್ರೆಂಚ್ ಮೀಸೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರಂತೆ! ನೊಣದಷ್ಟೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಾಗವನ್ನೂ ನುಣ್ಣಗೆ ಬೋಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ರಾಜ್ಯಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಕಮ್ಮಿಯೇ!

ಕುಡಿಮೀಸೆ ಗಂಡು ಬಲು ಅಂದ....ಹಾಡನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳಬರು ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಈಗೆಲ್ಲ ಅವು ಬಾಕ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವುದು ಡೌಟು! ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಈ ಟಚ್ಚಲಿ ಏನೋ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ || ಕುಡಿ ಮೀಸೆ ಎಂದರೆ ಆಗತಾನೇ ಕುಡಿಯೊಡೆಯತೊಡಗಿದ್ದು. ಅದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದವೋ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು.

ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ--ಈಗೀಗ ಕುದುರೆ ಲಾಳಾಕೃತಿಯ ಮೀಸೆ ಬೆಳೆಸಿ ಅದನ್ನು ಗಡ್ಡಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಬಕ್ರೀ ಕಾ ದಾಡಿ ಎಂಬ ಕುರಿ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಕೆಳತುಟಿಯ ಇಮ್ಮೀಡಿಯೇಟ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಜುಗಲ್ ಬಂದಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಾರೆ ! ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಗದಲ್ಲಿ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಅವಾರ್ಡ್ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಇವರಿಗೇ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು!

ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ, ಮೀಸಲಾತಿ, ಒಳಮೀಸಲಾತಿ ಎನ್ನುವ ಹೆಂಗಸರೂ ಕಮ್ಮಿ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ನಮಗಿಂತಾ ಪೆದ್ದರು ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ! ಹೆಂಗಸರಿಗೂ ಮೀಸೆ ಇದೆ ಕಣ್ರೀ! ಆದರೆ ಪಾಪ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಮೀಸೆಲಾತಿ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಇದ್ರಲ್ಲಾದ್ರೂ ಆ ಗಂಡಸ್ರು ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗ್ಲಿ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ನಿವಾಳಿಸಿ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಲು ವ್ಯಾಕ್ಸಿಂಗ್ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ! ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ನಿಮಗೆ ವೀಟ್ ಎಂಬ ಕ್ರೀಮಿನ ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ರೀನಾ ಕಬಡ್ಡಿ!

ಇದ್ದುದನು ಹೋಗಾಡೆ ಎದ್ದು ಮತ್ತೆ ತಾ ಬಕ್ಕು
ಮುದ್ದು ಮುಖದಲಿ ಕೆಲವರ್ಗೆ ಸೊಕ್ಕು ಮಿಕ್ಕೆಲವರ್ಗೆ
ಬಿದ್ದು ನಗಿಸುವ ಅಸಹ್ಯಕರ ತಾನಕ್ಕು
ಮುದ್ದೆ ತಿಂದರೂ ನಿದ್ದೆ ಮರೆತರೂ ಕದ್ದಾದರೊಮ್ಮೆ
ಮೀಸೆಯ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೋ ಎಂದ | ಮರ್ಮಜ್ಞ

ಕೋಟಿ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಟಿವಿದ್ಯೆಯೆ ಮೇಲು
ನೀಟಾಗಿ ಮೀಸೆಬಿಟ್ಟವ ಮೇಲು ಮೀಸೆಯಂ
ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದರೆ ಮುಖದ ಅಂದವೇ ಕೆಡುಗು| ಮರ್ಮಜ್ಞ


ನೆರೆಬಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕರೆದು ದಾನವ ಮಾಡು
ಹುರಿಮೀಸೆ ತಿರುವಿ ಮನಸಾರೆ ಆ ’ಕೈ’ಗೆ
ಬರಬರನೆ ಸುರಿಯೆ ಸಂಪದವಕ್ಕು ಬೇಕಾದರ್ಗೆ
ಹರಿಯ ರೂಪದ ನರಿಯು ನೋಡ | ಮರ್ಮಜ್ಞ

ಮೀಸಾ ಯಾಕ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಮ್ಮ ನಮಗೆಲ್ಲ ಮೀಸೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಆ ಕಾಯ್ದೆಗೇ ಹಾಂಗೆಸ್ರು ಇಟ್ಟುಬುಟ್ಟವ್ರೇ ಕಣ್ಲಾ ಅಂದ ಮೀಸೆ ಎಳ್ಕೋತ ಕಣ್ತಿರುವಿ ಲೂಸ್ ಮಾದ!

|| ಇತಿ ಶ್ರೀ ಮೀಸೆ ಪುರಾಣಕ್ಕೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವಿರಾಮಂ ||

[ಮೀಸೆ ಪುರಾಣದ ಮುಂದಿನ ಭಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿರಿ , ಮುಂದಿನವಾರದಲ್ಲಿ !]

ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಜೀವಂತ ದೈವಗಳು ಎಂಬುದನು ತಿಳಿದೇ ಇದ್ದೇವೆ. [ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅತೀ ಹತ್ತಿರದ ಭಾವನೆಯ ಅನುಭೂತಿಗಾಗಿ ಏಕವಚನದಿಂದಲೇ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ!] ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಅಪ್ಪನೂ ಅಷ್ಟೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ. ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ಈ ಈರ್ವರು ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೆನೆದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮರೆತರೆ ಅದು ಅರ್ಧವಾದಕೆಲಸ. ಮಗುವಿಗೆ ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದೇ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಇಂದಿನ ನಿಫ್ಟ್ ಎಂಬ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಾಲ ಬಂದು ತಂದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಮಗುಹುಟ್ಟುವ ಕಾಲ ಬೆಳೆದರೂ ಅದು ನಿಸರ್ಗ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಅದು ಪೂರಕವೂ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿವೀರ್ಯದಾನಮಾಡಿದ ತಂದೆಯೊಬ್ಬ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಅದು ಧೈರ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದುರೂಪ! ಏನೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಲಿ ಅಪ್ಪ ಬಗೆಹರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಅಪ್ಪನಮೇಲೆ. ಮೆತ್ತಗಿರುವ-ಜಾರುವ ಹಸಿನೆಲದಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅನುಮಾನಿಸಿ ಕಾಲಿಡುವಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲನಿಭಾಯಿಸುವಾಗ, ಶಾಲೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ, ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯುವಾಗ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿಅಪ್ಪನಿರದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಪ್ಪೆ, ಗೌಣ.

ಅಪ್ಪ ನನಗೇನು ಕೊಟ್ಟ ಎನ್ನುವ ಹಲವರ ಅನಿಸಿಕೆ ತರವಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ನಮಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟ! ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆವಿದ್ಯೆ ಕೊಟ್ಟ. ಬದುಕುವ ಕಲೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ. ತನ್ನಿಂದಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಕೊಟ್ಟ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೊಟ್ಟ. ಅಪ್ಪ ಇನ್ನೇನೂಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ! ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಕರ್ತವ್ಯ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪ ಆಸ್ತಿ ಪಾಲುಮಾಡುವಾಗಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡಿದ ಎಂದು ಗುದ್ದಾಡುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪನಿಗೇ ಪಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಹೊರದಬ್ಬುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ! ಪೇಟೆ-ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರನ್ನು ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬರುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇಷ್ಟೇ- ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಹೇಗೋಹಾಗೇ ಮುಂದೆ ನಾವೂ ಅಪ್ಪನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ ಯಾ ಪಡೆದಿರುತ್ತೇವೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನಾವುದೂರಮಾಡಿದರೆ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಮಗು/ಮಕ್ಕಳು ದೂರಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜ ಧರ್ಮ!

ನಾವು ಹುಟ್ಟುವ ಪೂರ್ವ, ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾರೀತಿಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ-ಆಹಾರಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದು ಅಪ್ಪ, ನಮ್ಮ ಎಳವೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಅಳುವಾಗ ಹಗಲಿಡೀ ಕೆಲಸಮಾಡಿ ದಣಿದ ಅಪ್ಪಅಮ್ಮನಜೊತೆಗೂಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಮಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲವೇ? ಆ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಓಡಾಡಿ ನಮ್ಮ ಅಳುವಿಗೆ ಕಾರಣಹುಡುಕುತ್ತ ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ಮಂಜಾದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೇ? ವಾಂತಿ-ಭೇದಿ-ಜ್ವರ-ಶೀತ ಬಾಧಿಸಿ ನಾವು ಸೋತುಸಣಕಲಾದಾಗ ಮನಸಾ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಮರುಗಿದ್ದು ಅಪ್ಪನಲ್ಲವೇ? ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳನ್ನುಪಡೆದಾಗ/ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಳುವಿನಲ್ಲಿ "ಹೆದರಬೇಡ, ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ, ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರುಹುಲ್ಲುಮೇಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನೀನು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದುದಿನ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೀಯ" ಎಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಉಳಿಸಿ-ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಅಪ್ಪನಲ್ಲವೇ? ಸ್ಥಿತಿವಂತರ ಮಕ್ಕಳು ಹಲವು ಸೌಕರ್ಯ ಪಡೆದು ಓದುವಾಗ ತನ್ನಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತನ್ನಿಂದ ಅಷ್ಟು ಕೊಡಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದುನೊಂದುಕೊಂಡ ಮಹಾನುಭಾವ ಅಪ್ಪನಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಅರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೇನೇ ಇದ್ದರೂ ನಮಗೆಲ್ಲ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ, ನಮಗದರ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟದಂತೆ ಸಾಕಿ-ಸಲಹಿದ ವಾತ್ಸಲ್ಯಮಯಿ ಅಪ್ಪನಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಹಲವು ನೋವನ್ನು ಮರೆತು ನಮ್ಮ ಏಳಿಗೆಯನ್ನುಸದಾ ಬಯಸಿ ಹಲವು-ಹತ್ತು ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿ ನಮಗಾಗಿ,ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆಗಾಗಿ ಹುಡಿಕಿ ಒದಗಿಸಿದ್ದುಕರುಣಾಮಯಿ ಅಪ್ಪನಲ್ಲವೇ ? ಎಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಪ್ಪ? ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೆನೆಯದವ ಬೆಪ್ಪ!

ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೆನೆಯಲು ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಕೇ ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲ? ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಬೇರಾಗಿರುವನರಕ ಸದೃಶ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಯಾರೆಂದೇ ಅರಿವಿರದ ಜೀವನಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, "ಹಾಯ್ ದಿಸ್ ಈಸ್ ಯುವರ್ ಡ್ಯಾಡ್ " ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ದಿನ ಅಪ್ಪನದಿನ ಅರ್ಥಾತ್ ಫಾದರ್ಸ್ ಡೇ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಬುದ್ಧಿತಿಳಿದಾಗಿಂದಯಾವ ಕೆಲಸ್ವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದರೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಅಲ್ಲವೇ? ಈಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೇ ಪಿಸ್ತೂಲು ತೋರಿಸುವ, ಅಪ್ಪನನ್ನೇ ಮುಗಿಸುವ ಹಲವು ರಾಕ್ಷಸರಿರಬಹುದು ಆದರೆಅದು ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕಾರವಲ್ಲವಷ್ಟೇ? ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಡ್ಯಾಡ್, ಡ್ಯಾಡೀ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಪಸ್ವರದಿಂದಕರೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯ ಅಲ್ಲವೇ ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅಪ್ಪಾ, ಬಪ್ಪಾ, ಪಾಪಾ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೆತಕ್ಕಂತೆ ಕರೆದರಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ಅದಕ್ಕೇ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಆರ್ಷೇಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾ-ಪಿತರನ್ನುಪೂಜಿಸುವ,ನಮಿಸುವ,ಗೌರವಿಸುವ,ಸತ್ಕರಿಸುವ,ಆದರಿಸುವ,ಆರಾಧಿಸುವ,ಸೇವಿಸುವ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲಿವೆಎಂದಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸತ್ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅಲ್ಲವೇ? ಏನೂ ಇರಲಿ ಭರಿಸಲಾಗದ ಋಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಋಣವೂ ಒಂದೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗದಲ್ಲ? ಬನ್ನಿ ಹಾಗಾದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಎರಗೋಣ,ನೆನೆಯೋಣ,ನಮಿಸೋಣ>>

ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ

ತಂದೆ ನಿನ್ನಯ ಋಣವ ಎನಿತು ಮರೆಯಲಿ ನಾವು
ಮಂದಹಾಸದಿ ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಕಳೆವುದಕೆ
ಚಂದಿರನ ತೋರಿಸುವ ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೂ
ಒಂದಿನಿತು ಬರವಿಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿ ಸೆಳವದಕೆ

ಮಗುಚಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದು ಅಂಬೆ ಹರೆವಾಗೆಲ್ಲ
ನಗುತೋಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪುತ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ
ಬಗೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಕಷ್ಟ ನಿನಗಿರಲು ಅದುಮಿಟ್ಟು
ಮೊಗೆದು ಬಡಿಸಿದೆ ನಮ್ಮ ಜೋಪಾನಮಾಡಿ

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಮ್ಮತಿಸಿ ನೂರೆಂಟು
ಬೊಮ್ಮ-ಹನುಮರ ರೀತಿ ಹಲವು ಬೊಂಬೆಗಳ
ಚಿಮ್ಮಿ ನೆಗೆಯುವ ಜಿಂಕೆ-ಕುದುರೆಗಳ ತಂದಿತ್ತು
ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಿ ನಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕೂಸುಗಳ

ಬೆಳೆದು ದಡ ಸೇರಿದನು ಹದವರಿತು ನೆನೆನೆನೆದು
ಕಳೆದ ಕಷ್ಟದ ದಿನವ ಹಂಬಲಿಸಿ ಮರುಗಿ
ಮಳೆಯು ಭೋರ್ಗರೆದಂತೆ ನದಿಗೆ ನೆರೆ ಬಂದಂತೆ
ತೊಳೆದು ಮನಹಗುರಾಯ್ತು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ

ಬೆಳಗು ಬೈಗಿನಲೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪ ಹತ್ತಿರವಿರಲು
ಎಳೆವೆಯದು ನಮಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಕನಸಿನಲಿ
ಅಳುವ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನು ರಮಿಸಿ ಸಂತೈಸುತ್ತ
ಬೆಳಗಿದೆಯೊ ಹಣತೆಯನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲಿ

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನೆನೆದು

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನಾವು ನೋಡುವುದು ಬರೇ ನವನೀತ ಚೋರ, ಹೆಂಗಸರ ಮಳ್ಳ, ಕಪಟ ರಾಜಕಾರಣಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೌದಷ್ಟೇ ? ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣ ಬದುಕಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವರೀತಿ ಬದುಕಿದ ಅಥವಾ ತಾನು ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ ನುಂಗಿದ ಎಂದು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದೆವೇ ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ? ಕೃಷ್ಣ ನಮ್ಮ ಥರದಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಎಂದಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಚಕಾರವೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಬಂದಾಗ ಇಂದ್ರನ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಲು, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಲು ಮಂದರಗಿರಿಯನ್ನೇ ಅದೂ ಕಿರುಬೆರಳಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ, ಚಂದಿರನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಹಾಲ ಬಿಂದಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಶ್ಯಮಂತಕ ಮಣಿಯ ಕಳ್ಳ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ, ಹಂದರದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಕನ್ನಿಕೆಯರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅವರು ಅನಾಥರಾಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ಕೇವಲ ಆ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಹೆಂಡಿರು ಎಂದ-ಆದರೆ ಭೋಗಿಸಲಿಲ್ಲ,ಬಳಸಲಿಲ್ಲ-ಬದುಕು ಕೊಟ್ಟ!, ಕುಂತಿಯ ಮಗ ನೀನು ಕರ್ಣಾ ನಿನಗೆ ತಮ್ಮಂದಿರೊಟ್ಟಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಬೇಡವೆಂದ, ದಾಸಿಯ ಮಗ ವಿದುರನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಂದು ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದು ಹಾಲಿನ ಸಿಂಧು-ಸಾಗರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ, ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕುಚೇಲನನ್ನು ಅಂಗಳದ ವರೆಗೆ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಮಂಗಳ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ-ಆತನ ಪಾದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಆತ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಕೊಡದೇ ಇದ್ದ ಬೇಡಿ ತಂದ ಅವಲಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿತಂದಿದ್ದ ಚಿಂದಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಮುದದಿಂದ ಮೆದ್ದು-ಮನಸಾರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಬಂದ ಕಾರಣವನ್ನು ಆತ ಹೇಳದೇ ಇದ್ದರೂ ಆತನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ ಅತಿಮಾನುಷ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲವೇ ? ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದೂ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೆ ಬದುಕಿದ ಕೃಷ್ಣ ತನಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ! ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ತರಾವರಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ, ಬಹುತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ-ಬಹು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಮೇಲಿನ ಕೂದಲನ್ನೋ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕೂದಲನ್ನೋ ತೆಗೆವಂತೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಜಗದ್ಗುರು ಎಂದು ನಾಮಫಲಕವನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜನರಲ್ಲೇ ಇರುವ ಅನೇಕ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಅರಿತು ಅವನೊಬ್ಬ ಕಾರಣೀಭೂತ ವಿಭೂತಿ ಪುರುಷ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಂದು ಹಾಗೆ ಕರೆದು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಜಗತ್ತಿಗೇ ಅಪ್ರತಿಮ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣ ಹಿಂದಿನ-ಇಂದಿನ-ಮುಂದಿನ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು-ತಥ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ, ಬೋಧಿಸಿ ಗುರುವಾದ! ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದರ ಒಂದೊಂದು ಅಂಶವೂ ಅತಿಮೌಲ್ಯಯುತ. ಹಲವು ತೆರನಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು, ನಿರ್ದೇಶಕರು, ನಿರ್ಮಾಪಕರು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಾಯಂ ಅಭ್ಯಸಿಸುತ್ತ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ, ಜಗತ್ತಿಗೇ ಭಾರತಕೊಟ್ಟ, ಮಹಾಭಾರತ ಕೊಟ್ಟ ಮಹಾನ್ ಕೊಡುಗೆ ನಮ್ಮ ಭಗವದ್ಗೀತೆ. ಬ್ರಹ್ಮಲೀನ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಜಯದಯಾಲ ಗೋಯಂದಕಾ ರವರು ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸೇವಾರೂಪವಾಗಿ ಗೀತಾ ಪ್ರೆಸ್, ಗೋರಖಪುರ ಇದರಮೂಲಕ ಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೇವಾಸುಧೆ ಈ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಪ್ರತಿಗಳ ಪ್ರಸರಣೆ. ಗೀತಾಮೃತವನ್ನು ಅಂದು ಕರುಣಿಸಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಅದನ್ನು ಬಹುಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿ ಸ್ವಂತಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ವಿತರಿಸಿದ ಶ್ರೀ ಜಯದಯಾಲರನ್ನೂ ಹಲವು ಬಾರಿ ನೆನೆಯೋಣ, ನಮ್ಮ ಹಲವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು-ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಸರಿಸೋಣ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನೆನೆದು

ಗುರುತರದ ಭಾರ ನಗುಮೊಗದಿ ಹೊತ್ತು
ಸಿರಿ ಕೃಷ್ಣ ನಿಂತ ಜಗದಿ
ಅರಿವುಂಟುಮಾಡಿ ನಿಜ ಬದುಕಿನರ್ಥ
ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಗೀತೆ ಇಹದಿ

ಬಲುನೋವ ಸಹಿಸಿ ನಲಿವೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿ
ಅಲೆದಲೆದು ರಾಜಕಾರ್ಯ
ನೆಲೆನಿಂತು ಹಲವು ಸಂಕುಲವ ನಡೆಸಿ
ಒಲಿದಿತ್ತ ಬಾಳು ನವ್ಯ

ನಡೆತಂದ ಬಡವ ಸ್ನೇಹದಿ ಕುಚೇಲ
ಒಡಹುಟ್ಟಿದಂತ ಪ್ರೀತಿ
ಒಡೆದಾಡಲಿಲ್ಲ ಬಡತನದ ಕಷ್ಟ
ಬಿಡುಗಣ್ಣಲರಿತ ರೀತಿ !

ಘನ ಘೋರ ಕ್ರೂರ ತನ್ನ ಮಾವ ಕಂಸ
ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಜನರ
ಮನಬಂದರೀತಿ ಹುರಿದುಂಬ ಭೀತಿ
ನೆನೆದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಕುವರ

ಹದಿನಾರು ಸಾವ್ರ ಹೆಂಗಳೆಯರನ್ನು
ಹುದುಗಿಟ್ಟು ಕಾರಾಗೃಹದಿ
ಹದಮೀರಿ ನಡೆದ ನರಕಾಸುರನ್ನ
ಸದೆಬಡಿದು ಬಿಡಿಸಿ ಭರದಿ

ಇದಕಂಡ ನಮ್ಮ ಬಹು ಜನತೆಯೆಲ್ಲ
ವದರಿದರು ಕಪಟನೆನುತ
ಎದುರಿರುವ ಸತ್ಯ ಅರಿತಿಲ್ಲ ಕೊನೆಗೂ
ಬದುಕನ್ನು ನೀಡ್ದ ಪಾಠ

ಕೌರವಗೆ ಸಾರಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಬಾರಿ
ರೌರವದ ನರಕ ನೆನೆದು
ಗೌರವಕೆ ಕುತ್ತು ತಂದಿತ್ತ ಹೊತ್ತು
ಸೌರವಗೂ ವಿಷಯ ಪೇಳ್ದು

ನವನೀತ ಕಳ್ಳ ಹೆಂಗಸರ ಮಳ್ಳ !
ಭವರೋಗ ವೈದ್ಯ ನಿನ್ನ
ಅವನಿಯೊಳು ಜನತೆ ಆಡಿಹರು ಹಲವು
ಅವತಾರಿ ಕ್ಷಮಿಸೊ ಮುನ್ನ


ಪ್ರಪನ್ನಪಾರಿಜಾತಾಯ ತೋತ್ರವೇತ್ರೈಕಪಾಣಯೇ |
ಜ್ಞಾನಮುದ್ರಾಯ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಗೀತಾಮೃತದುಹೇ ನಮಃ ||

ಐಲವಾಯು!

ಐಲವಾಯು!

ಪ್ರಾಣವಾಯು, ಅಪಾನವಾಯು, ಉದಾನವಾಯು ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಸಹಜ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಶರೀರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವು ಜೀವನದ ಹಲವು ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಗೆ ಬರುವಂತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ವಸ್ತುಗಳು. ಆದರೆ ಐಲವಾಯು ಎಂಬುದೊಂದಿದೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬೇಕು! ವಸ್ತುಶಃ ನಿಜ ಇದು! ಹೌದಾ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವಿಜ್ಞಾನ ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೇದ ಪುರಾಣಗಳನ್ನೂ ಓದಿದ್ದೇವೆ, ಅನೇಕ ಕವಿ-ಸಾಹಿತಿಗಳ ಕೃತಿಗಳನ್ನೊ ಓದಿದ್ದೇವೆ. ಇದುವರೆಗೆ ನಾವು ಈ ವಾಯುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕಾತುರಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಈ ವಾಯುವಿನ ಸಂಶೋಧನೆ ಸುಮಾರು ೨೦-೨೧ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯಿತು. ಇದರ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಬಹಳ ಕಾಲ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಇದರ ಪರಿಶೋಧನೆಗೆ ಪರಿತಪಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು! ಹೀಗಾಗಿ ಈ ವಾಯುವಿಗಿರುವ ಮೌಲ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಬೇರಾವ ವಾಯುವಿಗೂ ಇಲ್ಲ!

ಸರಿಸುಮಾರು ೨೦-೨೧ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯ ಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಗಳದೇ ಕಾರುಬಾರು! ಯಾಕೆಂದರೆ ಸೈಕಲ್ ಬಡವರ-ಜನಸಮಾನ್ಯರ ಬದುಕಿನ ಜೀವನಾಡಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೀಗಾಗಿ ತುಂಬಾ ಮಂದಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಅಗ್ಗದ ವಾಹನವೆಂದರೆ ಸೈಕಲ್. ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರು, ಜೀಪುಗಳಿದ್ದರೂ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೆ ಅಂತ ಒಂದು ಸೈಕಲ್ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಇಂಧನವನ್ನು ಬೇಡದ ನಾವು ತುಳಿದಂತೆ ನಡೆಯುವ ಬಡಪಾಯಿ ಸಂಗಾತಿ ಇದು. ಇಂತಹ ಸೈಕಲ್ ಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೆಲವರು ಮಳೆಗಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಯಿತೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯದಿರಲೆಂದು ರಿಮ್ಮು, ಜಿಮ್ಮು ಹೊಳೆಯುವ ಭಾಗಗಳುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಯಾವುದೋ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಲೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ ಅಲಂಕಾರವನ್ನು ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿಕೆ[ಹ್ಯಾಂಡಲ್]ಗೆ ಮೆತ್ತಗಿನ ರಬ್ಬರಿನ ಕವಚ, ಸೀಟಿಗೆ ಬಹುಬಣ್ಣದ ಲೇಟೆಸ್ಟ್ ಕವರು, ಸೀಟಿನ ಮುಂದಿನ ಹಾರೆಗೆ ಲೇಸು ಹಚ್ಚಿದ ಪ್ಲಾಸ್ಟೀಕು ಕವರು, ಮಡ್ ಗಾರ್ಡ್ ಕೊನೆಗೆ ಬಲೂನು ಆಕೃತಿಯ ರಬ್ಬರ್ ಹಾಳೆ, ಚಕ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಸುತ್ತುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣಗಳುಳ್ಳ ಗೊಂಡೆಯ ದಂಡೆ, ಬ್ರೇಕಿನ ಹಿಡಿಕೆಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಬಣ್ಣದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರು ಹೀಗೆ ಸರ್ವರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೇ ಮದುಮಗಳು ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಂತೆ ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಸೈಕಲ್ಲು. ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ದಿನಾಲೂ ಎಮ್ಮೆ ಮೀಸಿದಂತೆ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನೂ ಮೀಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮಣ್ಣು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಕೊಳೆ ಹಿಡಿದ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಗಾಲಿಗಳು ತೊಳೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಹೊಸದೇನೋ ಎನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮಿರಿಮಿರಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಹುಶಃ ಜೀವವಿದ್ದರೆ ಆ ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿಸಿ ಮೈಯ್ಯುಜ್ಜಿಕೊಟ್ಟಾಗ ತುಂಬಾ ಹಾಯೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ! ಅಂತೂ ಸೈಕಲ್ಲುಗಳು ದಿನಾಲೂ ತಯಾರಿಗೊಳ್ಳುವ ಸುಂದರ ವಧುಗಳಾಗಿದ್ದವು! ಆದರೆ ಈ ವಧುಗಳಿಗೆ ಗಂಡು ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ!

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿವಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಬಾಂಬೆ ಯಿಂದ ಬಂದ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಟಿವಿ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಲಾಗುವಷ್ಟೂ ಹಿಗ್ಗಿಸಿ, ಕತ್ತು ಉದ್ದಮಾಡಿ, ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಕೂತು ಕೇಳುವ ಅತಿಕೌತುಕದ ವಿಷಯ ಅದಾಗಿತ್ತು! ಟಿವಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಜನ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಹೇಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರಸಾರ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಾಯಶಃ ಆ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೂ ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ವರುಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡದ ಪೇಡಾವನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಸಹೋದರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸೇರಿದಂತೆ ನಮಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಅದ್ಬುತ ರುಚಿ ಮರೆಯಲಾರದ ’ಸ್ವಾಹಾನುಭವ’! ಅವರು ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಆಗೀಗ ಕಾರಣಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಬರಬಹುದಾದ ಸಂಭಾವನೆ ಬರಲಿ ಎಂಬ ’ಮಾಮೂಲೀ’ ಕೇಳುವ ವಿಸಿಟ್ ಅದಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾಪ ಆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಬರಿಗೈಲಿ ಎಂದಿಗೂ ವಾಪಸ್ಸು ಕಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬಾಂಬೆಯ ಜೀವನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಹೋದಂತಿತ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ ಚಪಾತಿಯೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಾಲೂ ದಾಡಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಅತ್ತರೆ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಲು ಶುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಓಂ ಜೈ ಜಗದೀಶಹರೇ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೆ ಏನಾದರೊಂದು ಹೊಸತನ್ನು ವರುಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತರುವ ಕ್ರಿಸ್ ಮಸ್ ತಾತನಂತೆ ಅವರಾಗಿದ್ದರು!

ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ ನಾವು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬಾಂಬೇ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಬಂದಾಗ ನಾವೆರಡು-ಮೂರು ಮನೆಯವರು ಸೇರಿ ಬಾಡಿಗೆ ಕಾರು ಹಿಡಿದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು. ಅದು ಯಾವುದೋ ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಸಿನಿಮಾ. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮೀ ಕಮ್ಮೀ ಅಂದರೂ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಜನ ಹಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಆ ಕಮ್ಪನಿಯ ಕಾರು ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದೇ ತನ್ನತನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ-ಆದರೆ ಸೀಟು ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಈಗ! ಹಾಳಾದ ಜ್ವರ ನನಗೆ ಅದೇದಿನ ಒಕ್ಕರಿಸಬೇಕೆ? ನಾನು ಹೋಗಲು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಅಪ್ಪಣೆಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಮ್ಯಾಟನಿ ಬಿಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕುಳಿದ ಶೋ ಗೆ ಹೋದರೆ ನಟನಟಿಯರಿಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ ಅವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಹೀಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಂದಿನವಾರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನ ಸೇರಿ ಹೋಗೋಣ ಎಂದಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುವ ಆಸೆ. ಆಂತೂ ಕೂಗಿ ಕಬ್ಬರಿದು ಹಠಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೇ ಅನುಮತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನನಗೆ ಆಗಾದ ಸಂತೋಷ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಬಂದಾಗಲೂ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

ಅಂತೂ ನಾನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೊರಟೆವು. ಕಿರ್ರನೆ ಕಿರುಚಿದ ಬೆಲ್ಲು ನಮಗೆ ಹೊಸದು. ಒಮ್ಮೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬೆಚ್ಚಿದೆವು-ಕಾಡಿನಿಂದ ನಾಡಿಗೆ[ಊರಿಗೆ]ಬಂದ ಜಿಂಕೆಮರಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಿಟ್ಟಿತು. ಅದೇನೋ ಬಾಲ್ಕನಿಯಂತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಿರದ ಮೆತ್ತನ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಬಹಳಸಲ ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದೆವು. ಓ ಬದುಕೇ ನೀನೆಂಥ ಸುಂದರ! ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಸುಖಪಟ್ಟೆವು! ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.ನಡು ನಡುವೆ ಅಂದಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋ ಮೋಶನ್ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾನಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ-ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಕುಣಿದೂ ಕುಣಿದೂ ಸುಸ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಪಾಪ! ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಇರುವ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಪರದೆಯ ಹಿಂದುಗಡೆಗೇ ನೇರ ಇಳಿಯಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ನಾನು. ಬಾಯಿತೆಗೆದರೆ ಸಿನಿಮಾನೋಡುವಾಗ ಮಾತನಾಡಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನವರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಿನಿಮಾ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ವಯಸ್ಸು ೮-೯ ಇರುವುದರಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅಂದಿಗೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವಿರುವುದು ನಟ-ನಟಿಯರು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ದಿರಿಸುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಚಪ್ಪಲಿ ಮುಂತಾದವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲಿತ್ತು. ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ-ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಿದವರೂ ಇಲ್ಲ. ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆಯೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಆರೋಗ್ಯದ ಹಿತಾರ್ಥ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದ ಆ ಸುಳ್ಳು ಬಹುವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ [೩-೪ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ] ಹಾಗೇ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಬೇರೇ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಗೊತ್ತಿರುವವನಂತೆ ಅದನ್ನೇ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿದ್ದೆ! ಅಂತೂ ಕೆಲವರುಷ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳೂ ಮ್ಯಾಟನಿ ಶೋ ಬಿಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕುಳಿದ ಶೋ ಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂಥರ ಕೂಗುಮಾರಿಯ ಹಬ್ಬುರೋಗದಂತೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೇ ಸುತ್ತುಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು!

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಂತರ ಅವುಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಥವಾ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಿನಿಮಾ ಹೆಸರೋ, ನಟ-ನಟಿಯರ ಹೆಸರೋ, ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಡೈಲಾಗೋ ಅಚ್ಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮಾರಾಟ ಜಾಸ್ತಿಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು! ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಕವರುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಅಂತಹ ಅಕ್ಷರಗಳು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಂಟ್ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಿನೋಡಿ ಹೇಗೆ ಮುದ್ರಿಸಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಲವ್ಯ್ ಸೈಕಲ್ ಓನರ್ ಗಳಿಗೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿತ್ತಾರ-ಹೆಸರು ಮುದ್ರಿಸಿದ ಕವರುಗಳನ್ನು -ಲೇಟೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಬಂದವುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಘನತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು! ಹೀಗೇ ಹಲವಾರು ಮುದ್ರಿತ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸೀಟ್ ಕವರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಓದಿದ್ದು ’ ಐಲವಾಯು’! ಓದಿದ್ದೇ ಓದಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದೂ ಅದರ ಅರ್ಥವೇನು, ಅದು ಯಾವ ಭಾಷೆಯ ಶಬ್ಧ, ಅದು ಯಾವ ಸಿನಿಮಾ ಹೆಸರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಬೇಟೆಗೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಲಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಮಗೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಹೇಳುವವರಿರಲಿಲ್ಲ! ಮುದುಕರಿಗೆ ಅದರಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ-ಗಂಧಗಾಳಿ ಇಲ್ಲ, ಯುವಕರಿಗೆ ಬಹಳ ಅಧೀಕ್ಷಣಿ-ಅವರು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ! ಯಾರನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು. ಚಿಂತಿಸಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕೆಲವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿದೆವು- ಅವರೆಲ್ಲ ಪಿಸಪಿಸನೇ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಪಾಪ ನಮ್ಮ ಪಾಡು ಬೇಡ! ಧೈರ್ಯಗೆಡಲಿಲ್ಲ! ಧೈರ್ಯಂ ಸರ್ವತ್ರ ಸಾಧನಂ!--ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಒಂದು ವಿಷೇಶವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಂಡು ಟೀಚರ್ ಗಳನ್ನಲ್ಲದೇ ಹೆಣ್ಣು ಟೀಚರ್ ಗಳನ್ನೂ ’ಸರ್’ ಎಂದೇ ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು! ನಮಗೆ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಶಬ್ಢದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿರದೆ ಆ ವಿಪರ್ಯಾಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ಹಲವರಿಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ ಬರದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕೋ ಯಾರೂ ನಮಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಗಲೀ ತಾಕೀತುಮಾಡಿದ್ದಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ! ’ಸರ್’ ಎಂಬುದು ಲಿಂಗಭೇದವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದು ಎಂಬುದು ನಮಗಂದಿ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ’ಸರ್’ ಎಂಬುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೌರವವಾಚಕ ಶಬ್ಧ ಎಂದೇ ತಿಳಿದ ಮೂರ್ಖ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಾವಾಗಿದ್ದೆವು. ಇರಲಿ.

ಅಂತೂ ಮೋದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮ ಬೇಟೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಸುತ್ತುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದುದಿನ ಯಾವುದೋ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಾಲೇಜು ಕನ್ಯೆಯೊಬ್ಬಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಳು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ನೋಡೊಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ ನನ್ನನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ ಆ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಕಪಾಳಮೊಕ್ಷ ಕಾಣಿಸಿದಳು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದವೆಲ್ಲ ಒಣಗಿಹೋಗಿ ಅ ದಿನದಿಂದ ಬಹಳಕಾಲದವರೆಗೆ ’ ದೈರ್ಯಂ ಸರ್ವತ್ರ ಸಾಧನಂ ’ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಿರುವ ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತ ಆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ್ದೆವು.

ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದುದಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಬರಹ ಕಂಡಿತು. ಅದು 'ಐ ಲವ್ ಯೂ' ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಆ ದಿನ. ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಜವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಬೆಳೆದಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಆ ಪದದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೆಂದೂ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟು ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು! ಹೀಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಕೂಡ ಈ ಐಲವಾಯುವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವಾಗ ಬಹಳ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಯಾವುದು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವೋ ಅದರ ಅರ್ಥಗೊತ್ತಿರದೇ ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಆದ ಅಪಘಾತ, ಈಗಲೂ ಆತಂಕ ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ. ಐಲವಾಯು ವಿನ ಮಹಾತ್ಮೆಯೇ ಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲಸ್ನೇಹಿತರಮೇಲೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ, ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ, ಮಮತೆಯಿಂದ, ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ’ಐಲವಾಯು’ ಶಬ್ಧ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲೇ ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದರ ವಿಸ್ತಾರ ಬಹುದೊಡ್ಡದು ಅಲ್ಲವೇ?

ಗೋವು ಮತ್ತು ಮಾನವ

ಗೋವು ಮತ್ತು ಮಾನವ

ಇದುವರೆಗೆ ತಾವೆಲ್ಲ ಗೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಇತ್ತೆಚೆಗೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚಾ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ ಕಾರಣ ಸರಕಾರ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಿದೆ. ಇದರ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಕುರಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬೀದಿಗಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞಾಶೂನ್ಯರಾಗಿ,ಹಿತ್ತಾಳೆ ಕಿವಿಯವರಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುತೇಕ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳೆನಿಸಿ ಅರ್ಧ ಜೀನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಮೇಲರ್ಧ ಕುರ್ತಾ ಹಾಕಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾವುಗೋಲರು ಬಳಸುವಂತ ಚೀಲವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಹೊರಟರೆ ಯವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಲೂ ಹಿಂದೆಗೆಯುವ ಮನೋವೃತ್ತಿ ಅವರದಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಇಂಥವರಿಗೆಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ ಎಂಬುದು, ಆದರೂ ನನಗೆ ನಾನೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನಮ್ಮ ಯಡ್ಯೂರಣ್ಣನವರಿಗೆ ಅವರನ್ನೇ ತಿಳಿಯದ ಅದ್ಯಾವುದೋ ದೇಶ ಗೌರವ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಕೊಟ್ಟಹಾಗೆ ಅಂತ! ಹಾಗಾಗಿ ಸರಸ್ವತಿ ತನ್ನ ಪೀಠದ ಮಹತ್ವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯದ ದಾಳದಿಂದ ನಲುಗಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನಲು ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ/ನಟರಿಗೆ ಮುದಿವಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಬೇರೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ! ಅಬ್ಬರದ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಕೂಡ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ! ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಗಿರಿಗಳು,ಮೂರ್ತಿಗಳು ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಇಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಅವರು ಊಂಡ ಹಾಲು ನಾಯಿಯದ್ದೋ, ಕತ್ತೆಯದ್ದೋ ಇರಬೇಕು!

ಸಾಧುತ್ವಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯ ರೂಪವೇ ಗೋವು. ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ಹೇಗೇ ಇದ್ದರೂ ಸಾಕಿದ ಒಡೆಯನ ಮನೆಯನ್ನು ತನ್ನೀಂದಾದ ಎಲ್ಲ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸುವ ಗೋವು ಯಾವರೀತಿಯಿಂದಲೂ ನಿರುಪಯೋಗಿ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಅದರ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಹಲವು-ಹತ್ತು.

ಇಟ್ಟರೆ ಸಗಣಿಯಾದೆ
ತಟ್ಟಿದರೆ ಕುರುಳಾದೆ
ಸುಟ್ಟರೆ ನೊಸಲಿಗೆ ವಿಭೂತಿಯಾದೆ
ತಟ್ಟದೇ ಹಾಕಿದರೆ ಮೇಲುಗೊಬ್ಬರವಾದೆ ನೀನಾರಿಗಾದೆಯೋ ಎಲೆಮಾನವ

--ಈ ಹಾಡನ್ನು ತಾವು ಕೇಳಿರುತ್ತೀರಿ. ಕೊನೇಪಕ್ಷ ಒಬ್ಬ ಕವಿಯಾದರೂ ಗೋವನ್ನು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೇ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪುಣ್ಯಕೆಲಸಮಾಡಿದ್ದ.

ಒಂದು ಸಗಣಿಯಿಂದ ಈ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಉತ್ಫನ್ನಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಗೋವು ಮುಂದುವರಿದು

ಹಾಯ ಹರಿಗೋಲಾದೆ
ರಾಯಭೇರಿಗೆಯಾದೆ
ರಾಯರ ಕಾಲಿಗೆ ಮುಳ್ಳೊತ್ತುವಾದೆ

ನದೀದಾಟಲು ಬಳಸುವ ಹರಿಗೋಲಿಗೆ ಒಳಗೆ ಹೊದಿಕೆಯಾಯಿತು ದನದ ಚರ್ಮ, ಭೇರಿ-ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಲು ಅದಕ್ಕೂ ಹೊದಿಕೆಯಾಯಿತು, ಮಾನವನ ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿಯಾಯಿತು ದನದ ಚರ್ಮ ಆದರೂ ಮಾನವ ಮಾತ್ರ ದನವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳದ ನಿಷ್ಕರುಣಿ.

ಗೊಡ್ಡು ದನಗಳನ್ನು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗೆ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಮುದುಕಾದ ಕೆಲವು ಸಾಹಿತಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನೇ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರು ಎಂದು ದೂರದ ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಂದುಬಿಡಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ! ಆದರೆ ಮುದುಕರಿಗಿಂತ ಅರೆಮುದುಕರು ಅನಂತ ಮೂತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮೂತಿಯನ್ನು ತೂರಿಸದ ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಯಾವೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಆಕಳಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ ಎಂದೂ ಅದನ್ನು ಕಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನೇ ಮುದಿವಯಸ್ಸಿಗೆ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾನೆ ಅಂದರೆ ಗೋವೆಲ್ಲ ಯಾವಲೆಕ್ಕ ಅಲ್ಲವೇ. ಆದರೆ ಗೋವುಗಳಿರುವುದು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಗೋವೂ ಕೂಡ ಆಸ್ತಿ. ಹಾಲು ಹೈನ ಅರ್ಥಾತ್ ಮೊಸರು,ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಬೆಣ್ಣೆ,ತುಪ್ಪ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒದಗಿಸುವ ಆಕಳ ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲ ಕೂಡ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಎಂದು ರೈತರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರೈತರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸೋಗುಹಾಕಿ ಮೂತಿ ತೂರಿಸುತ್ತ ಬಹಳ ಕೆಟ್ಟ ಚಳುವಳಿಗೆ ಅಡಿಯಿಡುತ್ತಿರುವ ಓ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ಮುದಿ[ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ,ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ]ಸಾಹಿತಿಗಳೇ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಖರೀದಿಸುವ ಹುಚ್ಚೇ? ಅಲ್ಲವೇ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಯಾವುದೋ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೋ ಭಜನೆಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿತ್ಯಾನಂದನನು ಸೇರಿ!

ತನ್ನೆದುರು ತನ್ನದೇ ಎಳೆಗರುವನ್ನು ಎಳೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ ಮನುಜನ ನೋಡಿ ದುಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ ದನ, ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಕಾಗೆ ಕಿವಿಯ ಉಣ್ಣಿಯನ್ನು ತಿನ್ನುವ ರಕ್ತಹೀರುವಾಗ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗುವ ಮೃದುಲ ಮನಸ್ಸಿನದು ನಮ್ಮ ದನ, ಶಿಖದಿಂದ ನಖದವರೆಗೆ ಉಂಡುಟ್ಟು ತೇಗಿ ಸುಖಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಯ್ತು ನಮ್ಮ ದನ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಕೊಡಲಿ-ಕೊಡದಿರಲಿ ಹೇಳಲುಬಾರದ,ಸಂಪು-ಹರತಾಳ-ಧರಣಿ ಗೊತ್ತಿರದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೋದರೆ ಇರುವ ಹಾಲನ್ನು ಸಿಷ್ಕಪಟವಾಗಿ ಸುರಿಸುವ ಧಾರಾಳಿ ನಮ್ಮ ದನ, ಉಳುವ ಯೋಗಿಗೆ ಬಸವನಾಗಿದ್ದು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಹಗಲಿರುಳು ನೊಗವಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಜಗ್ಗಿ ಬಂಡಿ ಎಳೆಯುವ ಬಡಗೋವು ನಮ್ಮ ದನ,ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಚಿಂತಿಸದೆ, ನೋವಿಗೆ ಕೊರಗದೇ ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಬಿಸಿಲಲ್ಲೂ ರೈತನ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನವಚೇತನವನ್ನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯರೂಪದಿಂದ ಹರಿಸುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ದನ,ಕರೆದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು-ಎಳೆದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗೊತ್ತುಗುರಿಯನ್ನೇ ಅರಿಯದೇ ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ದನ, ತನ್ನೆಜಮಾನ ಆತನ ಮನೆ-ಮಡದಿ-ಮಕ್ಕಳು ಉಂಡುಟ್ಟು ಸುಖಿಸಲಿ ಎಂಬ ಮನೋಧರ್ಮದ್ದು ನಮ್ಮ ದನ, ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ಒಡೆಯನ ದುಃಖದ ಅರಿವಾದರೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಕಂಬನಿಸುರಿಸುವ ನಿಸ್ಪೃಹ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಭಾವ ಜೀವಿ ನಮ್ಮ ದನ; ಇದ ಮರೆತರೆ ನಮ್ಮ ಧನಿಕತನ ಕರಗುತಾ ಬರುವುದು ದರಿದ್ರತನ!

ದನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾವ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮಲ-ಮೂತ್ರಗಳನ್ನು ನಾವು ಭುಂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಭಾರತೀಯ ಗೋವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳಿವೆ. ಗೋಮೂತ್ರ,ಗೋಮಯ,ಗೋಅರ್ಕ ಹೀಗೇ ವಿವಿಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಗೋವಿನ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಗೋಮೂತ್ರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮತ್ತು ಕಾಮಾಲೆ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ದಿನಾಲೂ ಗೋಮೂತ್ರ ಸೇವಿಸಿದರೆ ರಕ್ತ ಶುದ್ಧಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಗೋಮಯದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಚರ್ಮರೋಗ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಕೋಳಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೇ ಒಂದೇ ದಿನ ಕಡಿದು ಮುಗಿಸಿದರೆ ರಾತ್ರಿಯೋ ಮಾರನೇದಿನವೋ ನಮಗೆ ಸಗಣಿ ಬರುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಅದರಿಂದಾಗುವ ನಷ್ಟ ಹೇಳಲಸದಳ.

ನಾವು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಳದಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತರಾಗಿ ಗೋಪಾಲನಂತೆ ಆಟವಾಡಿದ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಆವಿಗೆ ಹಲವಾರು ದೇವ,ದೇವಿಯರ, ಪುಣ್ಯ ನದಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನೇ ಇಟ್ಟು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ತಿಳಿದಂತೆ ಭಾರತೀಯ ಗೋತಳಿ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ ತಳಿ ಕೂಡ. ಅವು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಕರೆದರೆ ದೂರದಿಂದ ಕಿವಿನಿಮಿರಿಸಿ ನೋಡಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ " ಬಾ " ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಬಂದೂಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೈನೀವಿ ಹುಲ್ಲುಕಿತ್ತು ತಿನಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಗಾಧರವೆಂಬ ಭಾಗವನ್ನು ಉಜ್ಜಿ-ತುರಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಕೋಡುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಹಾಯೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಪಿಲೆ-ನಂದಿನಿ-ಗೀತಾ ಇವಲ್ಲದೇ ರೇಣುಕಾ, ಶರಾವತಿ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಕಮಲಿ ಮತ್ತು ವಸುಂಧರೆ ಎಂಬ ಆಕಳುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಂದಿವಿಶಾಲ,ಗಣಪ,ಕರಿಯ ಮುಂತಾದ ಗೂಳಿಗಳೂ ಇದ್ದವು. ನೆಂಟರೊಬ್ಬರ ನಿಸರ್ಗವರ್ಣನೆಗೆ ಮನಸೋತ ನಾನು ಒಂದು ಮುದ್ದಾದ ಕೌಲುಬಣ್ಣದ ಹೆಂಗರುವಿಗೆ " ಮೇದಿನಿ" ಎಂಬ ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಪರ್ವತವೊಂದರ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು ೩೦-೩೪ ಬಾಲಗಳಿದ್ದವು.[ಆಕಳುಗಳು ಮತ್ತು ಕರುಗಳನ್ನು ಬಾಲದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು].ಇಂದು ಅವೆಲ್ಲ ಮರೆಯಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಜರ್ಸಿ ದನಗಳು ಬಂದು ಕೂತಿರುವುದು ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾರದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಎದುರಿಗೆ ರಾಶಿಹಾಕಿದಂತಾಗಿದೆ. ಇದು ಕಥೆಯಲ್ಲ-ಜೀವನ! ಇಂದಿಗೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಯ ಕಥೆ. ನಾಳೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಕಥೆ!

ಉಪಕಾರಿ ನಾನು ಎನ್ನುಪಕೃತಿಯು ತನದೆಂಬ
ವಿಪರೀತ ಮತಿಯುಳಿದು ವಿಪುಲಾಶ್ರಯವ ನೀವ
ಸುಫಲ ಫಲಭರಿತ ಮಾದಪದಂತೆ ..... ಕವಿಯ ಈ ಭಾವವನ್ನು ನೋಡಿ. ಮನುಷ್ಯ ಉಪಕಾರಿಯಾಗುವುದಂತೂ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ಅಪಕಾರಿಯಾಗುವುದು, ಅಪಾಯಕರಿಯಾಗುವುದು ಬೇಡ ಅಲ್ಲವೇ?

ಕಾಲ, ದೇಶ, ಭಾಷೆಗಳ ಭಿನ್ನತೆ ಮಧ್ಯೆ ತಲೆದೋರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಷಯ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಸುಸಂಸ್ಕೃತರು,ಸಜ್ಜನರು, ನಿರುಪದ್ರವಿಗಳು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು, ಧಾರಾಳಿಗಳು, ಬಹುಭಾಷಾಪ್ರಿಯರು, ಕುಲೀನರು ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿನ ಹುಳಗಳಂತೆ ಕೆಲವು ಖುಳಗಳು ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಹಸಿದ ಹುಲಿಯು ಹಿಡಿದ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ವ ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯೆ ಅಡ್ಡಬಂದರೆ ಆ ಹುಲಿಯಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರೀತು, ಆದರೆ ಈ ಹುಳಗಳುಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಕಸುವಿರುವಷ್ಟನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಒದ್ದಾಡಿ ಪ್ರಚಾರಬಯಸುತ್ತವೆ, ಅರ್ಥವಿರದ ಅವರ ಒದ್ದಾಟ ಹಲವರಿಗೆ ಹಲವೊಮ್ಮೆ ಇರುಸು-ಮುರುಸಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಒಮ್ಮೆ ಈಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡಲಾರದ,ನೋಡಬಾರದ ದುಸ್ಥಿತಿ. ಕಟುಕ,ನೀಚ,ಪಾಪಿ ಮಾನವ ದನಗಳ ಕಾಲು ಕಟಕ್ಕನೆ ಮುರಿದು ಅವುಗಳನ್ನು ಲಾರಿಗೆ ಏರಿಸುವುದು, ಎಳೆಯ ಗಂಡುಕರುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಬಾಯಿ ಹೊಲಿದು ಕೂಡಿಹಾಕುವುದು, ಮುದಿ ಎತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕರದ ಪುಡಿ ಹಾಕಿ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಕೈಬೆರಳು ಹಾಕಿ ಉಜ್ಜುವುದು..ಛೆ ಇಂಥಾ ಕಟುಕರೂ ರಕ್ಷಸರಲ್ಲವೇ, ಇಂಥವರಿಗೆ ದನಕರುಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ನಾವು ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲವೇ ? ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದು ಬರೆಯಲಾರದೆ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವನ್ನು ನೀವೇ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮಾನವನ ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಭಾಜ್ಯಗೊಳ್ಳುವ-ಭೋಜ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಹಸು-ಕರುಗಳು ಇಂತಹ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ವಿಧಿ ಬರೆಯಿತೇ ? ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲದೇ-ಮೇವಿಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ಹಸು-ಕರುಗಳು ಸಾಯುತ್ತವೆ, ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಲ್ಪಟ್ಟು ಇಂತಹ ಕಟುಕರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ತನ್ನೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಒಡೆಯನಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಗೋಮಾತೆ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಂತೆ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆ ಮಾರಾಟಗೊಳ್ಳುವ ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಒಡೆಯನ ಕಡೆಗೇ ಹರಿಸಿದ ದಯಾರ್ದ್ರ ನೋಟ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಊಹಿಸಬಲ್ಲಿರೇ ?

ಸಹೃದಯೀ ಮಿತ್ರರೇ ತಾವೆಲ್ಲ ಕಲೆತು ಚಿಂತನ-ಮಂಥನ ನಡೆಸಿ. ದನ ತಿನ್ನುವವರಿಗಿಂತ ದನತಿನ್ನದೇ ಇರುವ ಕುರಿಗಳ ಕಾಟ ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಅತಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಅಟ್ಟಿಸಿ ಓಡಿಸಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

ಗೋವನ್ನು ಮಾತೆ ಎಂದು ಪೂಜಿಸುವ ಉಚ್ಚಕುಲಪ್ರಸೂತರೇ ನಿಮಗೆ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗಾಗಲೀ, ಗೃಹಪ್ರವೇಶಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಗೋಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಸಲಾಗಲೀ ಕೂಡ ಭಾರತೀಯ ಗೋವು ಸಿಗದಾಗಿದೆ-ಈಗಾಗಲೇ. ಅಳಿದುಳಿದ ಕೆಲವೇ ತಳಿಗಳಪೈಕಿ ಕೇವಲ ಕೇವಲ ಬಹು ಕ್ಷೀಣಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದರ ಸಲುವಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಾಧು-ಸಂತರೂ ಮುಂದಾಗಿ ತಾವು ಅನೇಕ ರಕ್ಷಣಾಪಥಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಬಹಳ ಉಪಯುಕ್ತ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಧೇನುವೂ ಒಂದು. ಭಕ್ಷಿಸದೇ ರಕ್ಷಿಸಿದವರನ್ನು ಸುರಧೇನುವಾಗಿ ಪೊರೆಯಬಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮಲ-ಮೂತ್ರಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ರೋಗ-ರುಜಿನಕಳೆವ ಕಪಿಲೆ-ನಂದಿನಿ-ಕಾಮಧೇನುಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಬದುಕಲಿ, ಮನುಕುಲ ಉದ್ಧಾರವಾಗಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ?

ರಾಕ್ಷಸರು!

ರಾಕ್ಷಸರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ? ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ರಾಕ್ಕಸರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ರಾಕ್ಷಸರು ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿರೂಪಿಗಳು, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲುಳ್ಳವರು ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನಃಪಟಲದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ರಾಕ್ಷಸರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ಅವರಲ್ಲಿನ ರಕ್ಕಸಗುಣದಿಂದ ಅವರು ರಾಕ್ಷಸರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಟಳ ಕೊಡುವ ಎಲ್ಲರೂ ರಾಕ್ಷಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆಯೇ ನೋಡಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ಪರಮಹಂಸ ಎಂದುಕೊಂಡು ನಂಬಿಸಿ ನಾಮವೆಳೆವವ ಒಬ್ಬನಾದರೆ ಉದ್ಯೋಗವರಸಿ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಿಡ್ನಿ ಮುಂತಾದ ಅಂಗಾಂಗಗಳನು ಕದ್ದು ಮಾರುವವರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಸಾರಾಯಿ ತಯಾರುಮಾಡಿ ಸಾವಿರ್ ಸಾವಿರ ಸಂಸಾರಗಳನ್ನು ಬೀದಿಪಾಲುಮಾಡಿ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ತಾವು ಮುನ್ನಡೆದು ಮೆರೆಯುವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ರೈತರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ಕಸಿದು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವವರು ಕೆಲವರು, ನೆರೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಕೊಡಲೆಂದು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಾವೇ ತಿಂದು ತೇಗುವವರು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಹಣ ಶೀಘ್ರಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಠೇವಣಿ ಪಡೆದು ನಾಮವೆಳೆವವರು ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು,ಅನಾಥ-ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹಣಬಾಚುವವರು, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗ್ಯಾಂಗು,ಮಾಫಿಯಾ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವವರು ಕೆಲವರು, ಶಿಕ್ಷಣ-ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೇಯುವವರು ಹಲವರು ಅಲ್ಲವೇ? ಇಂಥವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಾಕ್ಷಸರು ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ ಜಗದಮಿತ್ರ. ಜನಸಂತತಿ ಹಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ನಾಲಿಗೆಯಂತೆ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಇಂತಹ ಕುತ್ಸಿತ,ಕುಟಿಲ, ಕಪಟ,ಖೂಳ ರಕ್ಕಸತನವನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದಾನೆ ಜಗದಮಿತ್ರ. ಬೇಸರಗೊಡ ತನ್ನ ಮನದಿಂದ ಜನತೆಗಾಗಿ ಮೀಟಿ ತೆಗೆದ ರಾಗಗಳನ್ನು ಶಬ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಪೋಣಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಜಗದಮಿತ್ರ--

ರಾಕ್ಷಸರು!

ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಪರಮಹಂಸಾದಿ ಶಬ್ಧಗಳ
ಮಿಂಚಿನಾವೇಗದಲಿ ಬಳಸುತ್ತ ಜನಕೆ
ಸಂಚುಮಾಡುತ ಹಲವು ಮಿಥ್ಯ ಸತ್ಯವದೆಂದು
ವಂಚಿಸುವರೈ ನೋಡ | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಉದ್ಯೋಗವೀವೆನುತ ಕರೆದು ಯುವಪೀಳಿಗೆಯ
ಸಾಧ್ಯವಿರುವೆಲ್ಲರೀತಿಯಲಿ ಹಣಪಡೆದು
ವೇದ್ಯವಾಗದರೀತಿ ಅಂಗಾಂಗ ಕಡಿದಿರಿಸಿ
ಮೇಧ್ಯ ಭಕ್ಷಿಸುತಿಹರು | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಸಾರಾಯಿ ಮಾರುತ್ತ ಸಾರಾಸಗಾಟಾಗಿ
ಪಾರಾಯಣ ಭಜನೆ ಹೊರಗೆ ತೋರಿಕೆಗೆ
ಯಾರು ಏನಾದರೇನ್ ರಾಜಕೀಯದಿ ತಾವು
ಜೋರಾಗಿ ಬದುಕುವರು | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಇದ್ದುದನು ಹೇಳಿದರೆ ಎದ್ದು ತಾವೆದೆಗೊದೆದು
ಗೆದ್ದು ತಾವಾಳಿಹರು ರಾಜ್ಯ-ದೇಶವನು
ಸದ್ದಿರದೆ ಮಾರುತ್ತ ಮಣ್ಣಮಕ್ಕಳ ಭೂಮಿ
ಮೆದ್ದು ಮೆರೆವರು ಜಗದಿ| ಜಗದಮಿತ್ರ

ಹುಂಡಿಯನು ಹಿಡಿದಿಡಿದು ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ
ದಂಡೆದ್ದುಹೋಗಿ ಧನಕನಕ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ
ಉಂಡಿರದ ಆ ಜನಕೆ ಪರಿಹಾರವೀವೆನುತ
ಉಂಡು ಕೈ ತಿರುವಿದರು | ಜಗದಮಿತ್ರ

ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಹಣವೆನುತ ಆಸೆ-ಆಮಿಷ ತೋರಿ
ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು-ಕೇಸರೀಬಾತು ನೀಡುತಲಿ
ತಪ್ಪೇನು ಗೊತ್ತಿರದ ಜನಗಳಿಗೆ ನೀಡಿಹರು
ಕಪ್ಪೆ-ಕಲ್ಲಿನ ಚೀಲ | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಅನಾಥ-ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವ ಈವೆಂದು
ಕನಾತು ಕಟ್ಟಿ ಕೋಣೆಯ ಮೂರು ತೋರಿ
ದುರ್ನಾತ ಹೊಡೆವಂತ ಹಂದಿಗೂಡಲಿ ಕೂಡಿ
ನಾನಾಥರದಿ ಮೆಲ್ವರ್ | ಜಗದಮಿತ್ರ

ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣವನು
ಮಂತ್ರಿಮಾಗಧರಿಂದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದು
ಕಂತ್ರಿಬುದ್ಧಿಯ ಬಳಸಿ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಾಗಿ
ಸಂತ್ರಸ್ತರನು ಮಾಳ್ಪರ್ | ಜಗದಮಿತ್ರ

ಜಗವೆಂಬ ಮನೆಯ ನೆನೆದು

ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತೊಮ್ಮೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಯಾಕಪ್ಪಾ ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಜಗಳ,ದೊಂಬಿ,ಲೂಟಿ,ಬಾಂಬು....ಇವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ಮನೆಯ ಥರ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಭ್ರಾತೃತ್ವ ಭಾವದಿಂದ ಸುಖವಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲ ಅಂತ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಮತಾಂಧರು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳು, ಮಗುದೊಂದೆಡೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ-ಸೌಲಭ್ಯ ತಮಗೆ ಸಿಕಿಲ್ಲವೆಂಬವರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಂತೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಜಗದಲ್ಲಿ ಸುಂದೋಪಸುಂದರು ಸುಂದರಿಗಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡಿ ಸತ್ತಂತೆ ನಮ್ಮ ಅಳಿವು-ಉಳಿವನ್ನು ನಮ್ಮವರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೇ ಕೊಟ್ಟು ಬಹಳ ಚಾಲಾಕಿತನ ಮೆರೆದನಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ ? ಇದರ ಅರ್ಥವೇ ತಿಳಿಯದೇ ಬಿನ್-ಲಾಡೆನ್ ಅಂತೆ ಡೇವಿಡ್ ಹೆಡ್ಲಿಯಂತೆ ಎಂತೆಂತಹ ರಾಕ್ಷಸರು ಹುಟ್ಟಿದರು ನೋಡಿ! ಒಂದು ಕಡೆ ದಾವೂದ್ ಇಬ್ರಾಹಿಂ ಇನ್ನೊಂದುಕಡೆ ರವಿಪೂಜಾರಿ ಇವರೆಲ್ಲರ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಏನು? ಇವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಯುಷ್ಯ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆಯೇ ? ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದ ಹಾಗೇ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ಬಾಂಬಣ್ಣಗಳಿಗಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ಪೂಜನೀಯ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ರವಿಶಂಕರರು ಜಗತ್ ಹಿತಾರ್ಥ ಎಂತಹ ಅದ್ಬುತ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ.ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಡಗಿದೆಯೇ ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲ? ಅವರು ಸನ್ಯಾಸಿಯಲ್ಲ,ಪರಮಹಂಸ ಅಲ್ಲ, ಮತ ಪ್ರಚಾರಕ ಅಲ್ಲ, ಸಾದಾ ಮನುಷ್ಯ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಯಾರು ? ಅವರೊಬ್ಬ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪೇ? ಜಗತ್ತೇ ತನ್ನ ಮನೆ, ತನಗೆ ಯಾರೂ ವೈರಿಗಳಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವರ್ಧಿಸಿಕೊಂಡು, ರೋಗ ರುಜಿನಗಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಸುಖವಾಗಿ,ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕೋಣ ಎಂಬ ಅವರ ಮಹತ್ತರ ಸಂದೇಶ ನಮಗರ್ಥವಾಗಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಲ ಬೇಕಾಗಬಹುದು?

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಾ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಯಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಮಾಂಸಾಹರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಹಲ್ಲುಗಳೂ ಇಲ್ಲ-ಜೀರ್ಣಾಂಗವೂ ಆ ರೀತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಮ ಮೋಜು-ಮಜಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವು ಹತ್ತು ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಬಲಿಗೊಟ್ಟು ಭುಂಜಿಸುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ಅವುಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳದೇ ಆದ ಕುಟುಂಬ-ಸಂಸಾರ-ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅವುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿದ ಪಾಪ ನಮಗಲ್ಲವೇ? ಅಲ್ಲದೇ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ಹಾಕುವ ಕಡು ಮಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಚಡಾ ಕಲ್ಲು ಹುರಿದು ತಿಂದರೂ ರುಚಿಯೆಂಬ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ವಿವೇಚಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುವುದು ಸತ್ಯವಷ್ಟೇ? ಕಡು ಮಸಾಲೆ ಹಾಕಿದ ಯಾವ ಪದಾರ್ಥವೇ ಆಗಲಿ ಅದು ಮಸಾಲೆಯ ರುಚಿಯಿಂದ ರುಚಿಕಟ್ಟಾಗಿರುವುದೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾತ್ರ ರುಚಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಇನ್ನು ಮದ್ಯವನ್ನು ದೂರ ದಬ್ಬಿದರೆ ಜಗತ್ತು ಬಹಳಪಾಲು ಸುಧಾರಿಸಿದ ಹಾಗೇ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಉದಾಹರಣೆ ನೋಡಿ-- ತಂದೆಯೊಬ್ಬ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸಿದ್ದ. ತನ್ನ ಹೊಸ ಕಾರನ್ನು ತಾನೇ ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆಡುತ್ತಿರುವ ಆತನ ನಾಲ್ಕು ವಯಸ್ಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಗೀಚಿ ಬಿಟ್ಟ. ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ ಕೋಪವುಕ್ಕಿದ ತಂದೆ ತನ್ನೆದುರಿಗಿರುವ ಮಗನ ಕೈಮೇಲೆ ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಜಜ್ಜಿ ಬಜ್ಜಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ತಂದೆ ಏನುಮಾಡಿದನೆಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಕಂದ ನೋವಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಕೈಯ್ಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತ " ಅಪ್ಪಾ, ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಯಾವಾಗ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ? " ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಂದೆಗೆ ಮದ್ಯದ ಅಮಲು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಇಳಿದು ಹೋಯಿತು! ಹುಚ್ಚನಂತಾದ ಆತ ಕಾರನ್ನು ಒದೆಯಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಶಬ್ಧಗಳು ಕಂಡವು. " ಐ ಲವ್ ಯು ಡ್ಯಾಡ್ " ! ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಹಳ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಮಗು ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ತೀರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಬೇಸತ್ತ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. --ಇದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಮದ್ಯದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅವಘಡಗಳಿಗೇನು ಲೆಕ್ಕವಿದೇಯೇ. ಸುಂದರ ತರುಣಿಯರನ್ನು ಬಯಸುವ ತರುಣರು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳ ಥರ ಬಡಿದಾಡುವುದನ್ನು ಅನೇಕ ಕಡೆ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಸಿನಿಮಗಳಲ್ಲೂ ತ್ರಿಕೋನ ಮತ್ತು ಬಹುಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲ್ಪಡುವ ಈ ಘಟನೆಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೇಮವಿಲ್ಲದ ಕಾಮಕ್ರೀಡೆಗಳು. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತನಗೇ ಎಲ್ಲವೂ, ತನದೇ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಸ್ವಾರ್ಥ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೇ ಆಂಗ್ಲರು ಹೇಳಿದರು- ಬ್ಯೂಟಿ ಈಸ್ ಬಟ್ ಸ್ಕಿನ್ ಡೀಪ್ - ಎಂದು, ಅದರರ್ಥ ಕೇವಲ ಹರೆಯದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾದ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಹೋಂದಿದ ಸೌಂದರ್ಯವತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ನೆನಪಿರಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂದು! ಆದರೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಬೇರೆ. ನಾವು ಮೊದಲಾಗಿ ನೋಡುವುದೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು. ಅದೂ ನಮ್ಮ ಕುದುರೆ ಒಂದನ್ನರಸಿ ಮುಗಿಸಿದರೆ ತೃಪ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ-ಬದಲಾಗಿ ಹಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ರಾಜಸರಾಗುತ್ತೇವೆ; ಕಾಮುಕರಾಗುತ್ತೇವೆ; ವಿಷಯಲಂಪಟರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ದೂರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಅರಿತ ಬಹುಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಾಹಿ ಆದಿ ಶಂಕರರು ಹೇಳಿದರು--

ನಾರೀಸ್ತನಭರನಾಭೀದೇಶಂ
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಾಗಾ ಮೋಹಾವೇಶಂ |
ಏತನ್ಮಾಂಸವಸಾದಿ ವಿಕಾರಂ
ಮನಸಿ ವಿಚಿಂತಯ ವಾರಂ ವಾರಮ್ ||

ಎಂತಹ ಪ್ರಭುದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆ ನೋಡಿ! ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲವೇ ಮಹಾತ್ಮರು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು?

ಹೀಗಾಗಿ ಮದ್ಯ,ಮಾಂಸ,ಮಾನಿನಿ ಈ ಮೂರು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಮಥಿತ ಅಂಶವಷ್ಟೇ? ಇದನ್ನರಿತು ನಮ್ಮ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿ ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಬಹಳ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅಲ್ಲವೇ ? ಇದರ ಒಳಹೊರಗಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಗಾದೆ ಹೆಣ್ಣು-ಹೊನ್ನು-ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಹೋದರೆ ಸುಖವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಲ್ಲವೇ?

ಜಗದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಿಂದಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಹರಿದು ಬರಲಿ, ಅದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಮಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಕೊಟ್ಟಿದೆ-ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೇ! ಧರ್ಮ ಯಾವುದೇ ಆದರೂ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ! ಹೇಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೇ ದೇವರು ಎಂಬ ಆ ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಲ್ಪಲು ಬಹಳ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ, ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ, ಭಜಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸೇವಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆತ ಅಲ್ಲಾಹುವೋ ಕ್ರಿಸ್ತನೋ ಬುದ್ಧನೋ ಮಹಾವೀರನೋ ಗಣೇಶನೋ ಯಾರೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲ ಆ ಮೂಲ ರೂಪದ ಹೊರಮುಖಗಳು ಎಂದು ನಾವೇಕೆ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ? ಈ ನಿಜದ ತತ್ವವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ, ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರೆ, ಅಭಿವಂದಿಸಿದರೆ,ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳಮಟ್ಟಿಗಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ತಗ್ಗಬಹುದಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೀಗೇ ಇದೇ ವಿಚಾರವನು ಮಥಿಸುತ್ತ ಮಥಿಸುತ್ತ ತೆಗೆದ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ನವನೀತ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ- ತಿಂದು ರುಚಿ ನೋಡಿ ಹೇಳಿ ಆಗದೇ ?

ಜಗವೆಂಬ ಮನೆಯ ನೆನೆದು

ಹೀಗೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕನಸು
ಜಗವೊಂದು ಮನೆಯಾಗಿ
ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದೇ ?

ಮುರಿದ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ
ತಿರುವಿ ಹೊಲಿಯುತ್ತ
ಮರಳಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಮುದದಿ ಹಾರಗೊಡಬಹುದೇ ?

ಕಿರಿದಾಯ್ತು ಈ ಜಗವು
ಗಣಕ ಯಂತ್ರದ ಜಾಲ
ಬೋಗಿಗಳ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆದಿರಲು ಅಹುದಲ್ಲ ?

ಜಗದಿ ಮಾನವ ಧರ್ಮ
ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಜಾತಿಗಳು
ವಯದ ಮಿತಿಯರಿತು ನಡೆವೊಲು ನಲಿವದಹುದೇ ?

ನಮಗೆ ಪಕ್ಷವು ಬೇಡ
ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ ಬೇಡ
ಮುಗುದರಾಗಲು ಮಾರ್ಗತೆರೆಯಬಹುದೇ ?

ಬಡತನವ ಓಡಿಸಲು
ಸಿರಿತನಕೆ ಮಿತಿಯಿಡಲು
ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ತತ್ವ ಅಳವಡಿಸಬಹುದೇ?

ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಪಾಷಾಣ
ಕಂಡು ಎಲ್ಲರು ಸೇರಿ
ನೋವಿರದ ಜಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಬಹುದೇ ?

ವಾಯಿದೆಯ ಭಯವಿರದ
ಜಾಯಮಾನಕೆ ಒಗ್ಗಿ
ಕಾಯವಿಳಿಯುವವರೆಗೂ ಸುಖಿಸಬಹುದೇ?

ಹಮ್ಮಿರದ-ಭಿಮ್ಮಿರದ
ಸಾಮಾನ್ಯರಂತಿದ್ದು
ಒಂದೇ ವಿನಿಮಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದೇ?

ಕಾಡು ಕಡಿಯದೆ ನಾಡು
ಜಗವೆಂಬ ಹಂಬಲದಿ
ಕೂಡಿದ್ದು ನಾಳೆಗಳ ಸ್ವಾಗತಿಸಬಹುದೇ ?

ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ನಡುವೆ ಜೀವಂತ ಕಂಡ ಪರಮಹಂಸ !!

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ನಿತ್ಯಾನಂದನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯ್ತು! ಆತನ ಭಕ್ತರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಶ್ರೀರಾಮ ವನವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದದ್ದಕ್ಕಿಂತ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಛೆ ಛೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹಾಗಲ್ಲ- ತುಂಬಾ ಸೆನ್ಸಿಟಿವೆ ಮ್ಯಾಟರು ಎನ್ನುತ್ತಿರುವ ನಿತ್ಯಭಕ್ತಾನಂದರುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನಮೋನ್ನಮಃ ! ಭಾರತಮಾತೆ ಬಹುಶಃ ಬಹಳದಿನಗಳಮೇಲೆ ಪುರುಸೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಿರಬೇಕು! ಸ್ವಲ್ಪ ಕಣ್ಣು ಕ್ಲೀಯರ್ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದ ಚಳಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೆಂಕಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಆಗಾಗ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದಾಗಿ ತೆರೆದು ಮೀಡಿಯಾದವರ ಕ್ಯಾಮರಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿತ್ಯಾನಂದನನ್ನು ನೋಡಲು ಕಣ್ಣುಗಳೆರಡೂ ಸಾಲದು! ನಿತ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಡೀ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಮವೇ ಎದ್ದು ಕುಣಿಯಿತು. ಪೂರ್ಣಕುಂಭ ಸ್ವಾಗತ ಬೇರೆ! ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಆನಂದಗಳು-ಮಾತಾನಂದಗಳು ಖುದ್ದು ಹಾಜರಿದ್ದು ನಿತ್ಯಾನಂದವನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಜನಮರುಳೋ ಜಾತ್ರೆ ಮರುಳೋ ಎಂಬಂತೆ ಹಲವು ಜನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಭಕ್ತರೂ ಇದ್ದರು. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಪಂಚಾಗ್ನಿಗೆ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲಾಯಿತು! ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಗೆಉಗುಳುತ್ತ ಆಗಾಗ ಅರ್ಧ ಅಡಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಉರಿದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನೇ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕವರೇಜ್ ಮಾಡಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಬೇಕಾಯಿತು! ಇಂತಹ ಅಡ್ಡಕಸುಬಿ ಖಡ್ಡ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಬ್ಢಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಖೇದದ ಮಾತು. ಅಂತೂ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಲೋಕ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಎಂದೂ ಭಕ್ತರು ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟರು! ಈ ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಾಥದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ೨೧ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಗಾಂಜಾ-ಆಫೀಮು ಬಳಕೆಯೂ ಇದ್ದರೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಚಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹಚ್ಚಗೆ ಇರಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ವರ್ಣನೆ ಕೆಲವು ವೇದ-ಪುರಾಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕಾಗಿ ೪೫ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಚತುರಸ್ರ ಮಂಡಲ ಅಂದರೆ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕುಂಡವನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಕೊರೆದು, ಅದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನು ಕುಳಿತಾಗ ಹೊರಗೆ ಕಾಣದಷ್ಟು ಎತ್ತರದವರೆಗಿನ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕೂ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಸಿದರೆ ಮೇಲಿಂದ ಉರಿವ ಸೂರ್ಯ ಐದನೆಯ ಅಗ್ನಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಸತತ ನಲವತ್ತೈದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಆರಂಭಿಸಿ ಅಪರಾಹ್ನದವರೆಗೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನಡೆಸುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವಿಧಿ ಇದು. ಇದನ್ನು ಹೋಗಿ ಯವುದೋ ಚಿಲ್ಲರೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಎಂದರೆ-ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ಥರ ಸರಿಯೆಂದು ನಂಬಿದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಖರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾದೀತು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಅಂಬೋಣ!

ಪರಮಹಂಸರದು ಅತೀತಾಶ್ರಮ-ಅವರು ಏನುಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಏನೂ ಓದದ-ಅರಿಯದ ಆನಂದಗಳನ್ನು-ಮಾತಾನಂದಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮೀ ನಮಗೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗ ಬೋಧಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಯಾವ ಮಂಕು ಕವಿದಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಕಾಂತರು-ಕಾಂತೆಯರೂ-ಕಾಂತಿಯರೂ ಬಂದು ದೊಪ್ಪೆಂದು ಅಡ್ಡಬೀಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಚಾಲನೆ ದೊರೆತಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಾನಂದನಿಗೆ ಪುಗಸಟ್ಟೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜವೇ ಹೀಗೆ. ಇಂತಹ ಹಗಲುಗಳ್ಳರನ್ನೇ ನಂಬುವುದು,ಅವರು ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ವಿಜೃಂಭಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ನೆನೆಪಿರಲಿ-ಬಿಡದಿಗೆ ಭಕ್ತರು ಹೆಚ್ಚುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ! ನಿತ್ಯಾನಂದನಿಗೆ ಶುಕ್ರದೆಸೆ ಬಂದಿದೆ. ನಾವೂ ಯಾಕೆ ಕಮ್ಮಿ ಎನಿಸಿಕೊಳಬೇಕು? ನಾವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಭಜನೆ ಹಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ? ತಗಳಿ-- ಭಜನೆ ನಾನೇ ರಚಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ >>>

ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ನಡುವೆ ಜೀವಂತ ಕಂಡ ಪರಮಹಂಸ !!

[ರಾಮ ಮಂತ್ರವ ಜಪಿಸೋ ಎಂಬಂತೆ ]

ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ಉರಿಸೋ ನಿತ್ಯನೇ ನಿನ್ನ
ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ಉರಿಸೋ

ನಾರೀನರರ ಮಧ್ಯೆ ಕೆದಕಿ ವರ್ತುಳ ಕೊರೆದು
ನೂರಾರು ಲೀಟರು ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆಯ ಸುರಿದು
ಭಾರೀ ಜನಸ್ತೋಮ ಮತ್ತೆ ಮೀಡಿಯಾದವರು
ಹಾರಿ ಬಂದು ನೋಡಿ ದಂಗುಬಡಿಸಿಕೊಂಬ

ಪಂಚಾಗ್ನಿಯು ಎಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ
ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಜನಕೆಳೆಯೊ ನಾಮವನು
ಮಂಚವೇರಿ ಮುದದಲಿ ನರ್ತಿಸು ಮತ್ತೆ
ಕೊಂಚ ನೆನೆಪಿರಲಿ-ಸೀಡಿ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳು!

ಓದಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಮಂಕು ಬೂದಿಯ ಎರಚಿ
ಮಾಧವ ಕಲೆ ಕಲಿಸಿದೆಯೊ ನೀ ಗುರುವೇ ?
ಆದಿನಾರಾಯಣ ತಾನೇ ಎಂದರೂ
ಖೇದ ನಮಗೆ ಜನ ನಂಬುತಾ ಕೆಟ್ಟರು!

’ಪರಮಹಂಸ’ ಶಬ್ಧವನೆಲ್ಲ ಬಳಸುತ
ಚರಮ ಹರಿಯುವಂತ ನೋವುತಾರದಿರೊ
ಕರುಮನಮದು ಅನುಭವಿಸಿ ತೀರಲು
ಮರಿಮಕ್ಕಳು ಕಾವಿ ನೋಡಿ ಹೆದರಲು !

ಕಾಂತರನೇಕರು ನಿನ್ನ ಭಕುತರು
ಕಾಂತಿಯರೂ ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟು ಬಂದರು
ಆಂತರ್ಯದಿ ಎರ್ರೋಟಿಕ್ ಪ್ಲೆಷರು
ಶಾಂತಿಮಾಡು ನೀ ಕಾವಿಯ ತೆರೆದು !

ಬಿಡದಿಯ ಭಕ್ತರ ದಂಡನು ತೊರೆದು
ತಡಮಾಡದೆ ಹಿಮಾಲಯ ಹಿಡಿದು
ಬಿಡದೇ ಖಾಕಿಗಳು ನಿನ್ನ ಹುಡುಕಲು
ಅಡಿಗಡಿಗೂಮ್ಮೆ ನಗುತಲಿ ತಾ ಬಂದೆ !

ಕಥೆ ಬರೆಯುವರ ಕಥೆಯೊಳಗಿನ ಕಥೆ

ಕಥೆ ಬರೆಯುವರ ಕಥೆಯೊಳಗಿನ ಕಥೆ

ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಕೂಚು ಭಟ್ಟರು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಯಾವ ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬುದೇ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕಥೆಯ ಕಥೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಪರಿತಪಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೂ ಕಥೆಯ ಕಥಾವಸ್ತು ಸಿಗದ ಕಾರಣ ಏನುಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಬಹಳ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಐವತ್ತು ವರುಷ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು, ಆದರೆ ಕಥೆ ಬರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಳವಳ. ಅಂತೂ ಬರೆಯಲು ಬಹಳ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ಇಂದು ಬರೆಯಬೇಕು ನಾಳೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ಎಣಿಕೆ ಮನದ ತುಂಬಾ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು "ಕೂಚು ಭಟ್ಟರೇ ನೀವು ಕಥೆಬರೆಯಲು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಶುರುಮಾಡಿ" ಎಂದು. ಭಟ್ಟರಿಗೂ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ಹೌದೆನಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮುಹೂರ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಪೂಜೆ ಒಂದನ್ನು ಗೊತ್ತು ಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ದಿನ ಕಳೆಯುತ್ತ ಕಳೆಯುತ್ತ ಅಂತೂ ಭಟ್ಟರ ಕಥೆ ಬರೆಯುವಿಕೆಯ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಪೂಜೆಯೂ ನಡೆದೇ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಕಥೆಯ ಹೆಸರಾಗಲೀ ಕಥೆಯ ಕಥಾವಸ್ತುವಾಗಲೀ ಭಟ್ಟರಿಗೇ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಂತೂ ಭಟ್ಟರು ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತೇ ಬಿಟ್ಟರು!

ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಒಂದು ಮರದ ಪೀಠಹತ್ತಿ ಕುಳಿತು ಕಥೆಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

|| ಪೀಠಸ್ಥ ಕೂಚು ಭಟ್ಟಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುನರ್ಜನ್ಮಂ ನವಿದ್ಯತೇ ||
ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಘನಗಾಂಭೀರ್ಯ ಪೀಠವೇರಿ ಕುಳಿತ ನಮ್ಮ ಕೂಚುಭಟ್ಟರದು. ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ಋಷಿಗಳೆಲ್ಲ ಪುರಾಣ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತ ಹಾಗೇ ಶ್ರೀಮದ್ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಪೋಸುಕೊಡುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಠಾಕು ಠೀಕಾಗಿ ಕುಳಿತ ಕೂಚುಭಟ್ಟರಿಗೆ ಪೀಠದ ಕೀಲು ಕಟಕ್ ಎಂದು ತುಂಡಾಗಿದ್ದು ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಟ್ಟರು ದುರ್ಯೋಧನ ಪೀಠದಿಂದ ಬಿದ್ದ ರೀತಿ ಪೀಠಸಮೇತ ಬಿದ್ದರು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೇ ಸೊಂಟ ನೀವಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು ಸವಾರಿ! ಆದರೂ ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳಕ್ ಅಂತ ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಎನೋ ಶಬ್ಧ ಬಂತಲ್ಲ, ಅದು ಬಂದಾಗ ಬಂದ ನೋವು ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಜ್ಜುತ್ತ ಉಜ್ಜುತ್ತ ಗಂಟೆಯೇ ಕಳೆದರೂ ಭಟ್ಟರ ಸೊಂಟದ ಕಥೆ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾಯಿತು; ಭಟ್ಟರಿಗೆ ವ್ಯಥೆಯಾಯಿತು. ಆದರೂ ಗುಣವಾದಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕಥೆಬರೆದರಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಂಡರು.

ಪೀಠ ಮುರಿದಿದ್ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಭಟ್ಟರ ಕ್ವಿಂಟಾಲು ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ಮರದ ಕೀಲು ಕಟ್ಟನೇ ತನ್ನ ಅವಸಾನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಭಟ್ಟರು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟವರಲ್ಲ; ಶಕುನವಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಳವಡಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬಿದ್ದಾಗ ಆದ ನೋವು ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸಿ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಡುವಂತಿಲ್ಲ-ಅನುಭವಿಸುವಂತಿಲ್ಲ! ಕಟ್ಟಾ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಕೂಚುಭಟ್ಟರು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಈ ದುಗುಡವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಆಯೊಡೆಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಂಡಿನ ನೋವು ನಿವಾರಕ ತೈಲ-ಲೇಪನ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಹಚ್ಚಿದಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು! ಅಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು ಹಾಜರು. ಕಾಣದ ದೇವರಿಗೆಲ್ಲ ಕಮುಗಿದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ-ಹರಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಟ್ಟರೇನು ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೆದರುವ ಸಣ್ಣಮರಿಯೇ ? ಛೆ ಛೆ. ನಾಳೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಉದ್ಧಾಮ ಪಂಡಿತರು ಈ ಇಷ್ಟುಸಣ್ಣ ನೋವಿಗೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡದೇನೋ ಆದಂತೆ ಆಡುವುದೇ ? ಆ ಥರದ ವ್ಯಕಿಯೇ ಅಲ್ಲ ಭಟ್ಟರು! ಈ ನೋವೆಲ್ಲ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಆದರೆ ನೋವು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಿರುಪತಿ ವೆಂಕಟರಮಣ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಮಂಜುನಾಥ ಎಲ್ಲರೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ!

ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದರು ಭಟ್ಟರು. ಇನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಓದುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರು. ಹಿರಿ-ಕಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ನೆರೆ-ಕರೆಯ ಬರಹಗಳು,ಕಥೆಗಳು ಆಹಾ ಅದೇನಂತೀರಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಚಾಚೂ ಬಿಡದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪೂರ್ವಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲಾದರೂ ತಾನು ಬರೆಯಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆಸೆ ಭಟ್ಟರಿಗೆ. ಛೆ ಎಂತೆಂಥಾ ದಡ್ಡರೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರು, ತಾನು ಮಾತ್ರ ಬರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನಮ್ಮ ಕೂಚು ಭಟ್ಟರ ಇರಾದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈ ಥರ ಬೇಸರವಾದಾಗ ಎಫ್ ಎಮ್ ರೇಡಿಯೋ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿಗೂ ತನಗೂ ಏನು ಅಭ್ಯಂತರ, ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಜಾಕಿ ಹೇಗೆ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಜವಾಗಿ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತು ಹೊಸೆದು ಕಥೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ರೀತಿ ತಾನೂ ಕಥೆಬರೆಯಲೇಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುವರು.ಅದು ಹೆಗೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಇವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ! ಒಂದು ಗುಟ್ಟು- ಇದು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇರಲಿ --ಎಲ್ಲಾದರೂ ಯಾರಾದರೂ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ತರಗತಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಸೇರಿಬಿಡೋಣವೆನ್ನಿಸಿತ್ತು! ಆದರೆ ಕಥೆಯನ್ನೋ ಕಾವ್ಯವನ್ನೋ ಬರೆಯಲು ತರಬೇತಿ ಕೊಡಲಾಗುವ ಶಾಲೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಾಪಿ ಹೋದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕಾಲು ನೀರು ಎಂದಂತೆ ಬಹಳ ಹತಾಶರಗಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಕೂಚು!--ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡಿ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಭಟ್ಟರ ಹೆಂಡತಿ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಮ್ಮ ಮಹಾ ಸಾಧ್ವಿ. ಯಾವಾಗಲೂ ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಇರುವವಳು. ಎಂದೂ ತನಗೆ ಅದು ಬೇಕು ಇದು ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದವಳಲ್ಲ. ಗಂಡ ಹೊಸ ಸೀರೆ ಕೊಡಿಸದೇ ವರುಷವೇ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ,ಮರುಗುವವಳೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇಗೂ ಗಂಡನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವಿದೆ. ಗಂಡನ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೇಳದಿರುವುದೇ ವಾಸಿ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಅನಿಸಿಕೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳು ಆದಷ್ಟೂ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಅವಳ ಕೂಡ ಮಾತನಾದಲು ಪುರುಸೊತ್ತೆಲ್ಲಿದೆ? ಕಥೆಬರೆಯುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿರುವ ಮಹಾನ್ ಲೇಖಕ ಅವರು ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೇ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಎರಡು ಸಿಹಿಮಾತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಮ್ಮ ಕೂಚಿನದ್ದಲ್ಲ! ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಹುಳಿ ಎಂದರೆ ಗಂಡನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಆಪ್ತ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಹೀಗಾಗಿ ಭಟ್ಟರ ಅವಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗದಿರಲೆಂದುಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಹುಳಿ ಮಾಡೋಳು. ಭಟ್ಟರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ತೃಪ್ತರು. ಊಟಮಾಡುವಾಗ ಯಾವುದೋ ಯಂತ್ರದ ಥರ ಸೊರ ಸೊರ ಸೊರ ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಕೂಚಿನ ವೈಖರಿ. ಹೆಂಡತಿ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಹುಳಿ ಮಾಡಿದ ದಿನ ಎಅಡು ತುತ್ತು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಉಂಡು ಬಲಗೈಯ ಎಲ್ಲಾ ಬೆರಳುಗಳನ್ನೂ ಗಂಟಲವರೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಚೀಪಿದರಷ್ಟೇ ಅವರ ಊಟ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು!ಊಟದ ನಂತರ ಮಾಳಿಗೆಯ ಕೋಣೆಯ ಮಂಚದಮೇಲೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಮಲಗಿದರೆ ’ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ಸರ್ವಜ್ಞ’! ನಂತರ ಚಾಲೂ ಹಚ್ಚುವ ಗರಗಸ ಕಾಮಗಾರಿ [ಗೊರಕೆ] ಗೊಂಡಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದಪ್ಪನೆಯ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹಲಗೆಯಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುವಾಗ ಆಗುವಂತ ಸದ್ದು!

’ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸೀಕರಣೆ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲೇ ಓ ಬೇಡ ಬೇಡ ಹಾಗಾದ್ರೆ ’ಮಣ್ಣಿನಮಗ’ ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಲೇ ಛೆ ಛೆ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ....ಮತ್ತೆ ಹಾಗಾದ್ರೆ ’ದೋಣಿಸಾಗಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ’ ಎಂದು ಬರೆಯಲೇ ಹೀಗೇ ಕಥೆಗೊಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಥೆ ಎರಡು ಪುಟ ಅಬ್ಬಬ್ಬ ಅಂದ್ರೆ ಮೂರು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸ್ತೆಯಿದ್ದ ಆಜಾನುಭಾಹು ನಮ್ಮ ಕೂಚು ಭಟ್ಟರು, ಓದಿ ಓದಿ ಓದಿ ಮರುಳಾದೆಯಾ ಕೂಚು ಭಟ್ಟ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಬಹುಶಃ ಆ ಗಾದೆ ಈ ಭಟ್ಟರಿಂದಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು! ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಇರಬೇಕು, ಕಥೆ ಮಾದಕವಾಗಿರಬೇಕು, ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಹಳ ಆಕರ್ಷಿಸಬೇಕು.ಕಥೆ ಮಾರ್ದವತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು, ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶಗಳಿರಬೇಕು, ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಇರಬೇಕು....ಒಂದೇ ಎರಡೇ ನಮ್ಮ ಭಟ್ಟರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಕಲ್ಪನೆ. ಅದ್ಭುತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನಮ್ಮ ಕೂಚಿನದು!

ಅಗಾಗ ನಮ್ಮ ಕೂಚು ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಕಾಪಿ ಕುಡಿಯುವ ಚಟ, ಒಂದು ಸಿಪ್ಪು ಕಾಪಿ ಹೀರಿ, ತಟಕ್ಕನೆ ಲೈಟರ್ ಒತ್ತಿ ಸಿಗರೇಟು ಹಚ್ಚಿದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನಾದಷ್ಟು ಸುಖ! ಸುಖವೆಂದರೆ ಇದೇ ಏನೋ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಕೂಚಿಗೆ! ಮಕ್ಕಳು ಎದುರು ಬಂದರೆ ದುರುಗುಟ್ಟುವ ಹವ್ಯಾಸಿ ಕಲಾವಿದ ನಮ್ಮ ಕೂಚು! ಅಡ್ಡ ಕಸುಬಿಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ನಮ್ಮ ಕೂಚು ಅಡ್ಡ-ಉದ್ದ ಎರಡನ್ನೂ ಬಲ್ಲವರು. ಪೋರಗಳು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯಲ್ಲೋ ಪೋಲಿ ಅಲೆಯುವುದು ಸಹಿಸಲಾರದ ನಗ್ನ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಿಗರೇಟು ಉರಿದಂತೆ ಉರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಭಟ್ಟರು ’ರಾಧಿಕಾ-ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣ’ ಆಖ್ಯಾಯಿಕೆಯನ್ನು ಬರೆಯತೊಡಗೇ ಬಿಟ್ಟರು! ಪ್ರಾಯಶಃ ಎಲ್ಲೋ ಯಾವುದೋ ಅಡ್ಡವಾಸನೆ ಬಂದಿತ್ತೋ ಏನೋ ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಕೂಚು ತೆರೆಯಿತು ಬಾಟಲಿಯ ಬೂಚು! ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ರಾಧಿಕಾ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣ ನೆಂಬ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾಯವನ್ನೂ ಬಣ್ಣಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಭಟ್ಟರ ಬಯಕೆ. ನಡುನಡುವೆ ಹಾಸ್ಯಮಿಶ್ರಿತ ತಹಬಂದಿಯಿರಲಿ ಎಂಬುದು ಕೂಚು ಅವರ ತಹತಹ. ಪ್ರಾಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ತೊಡಗಬೇಕು. ರಾಧಿಕೆಯ ಬಳುಕುವ ಸೊಂಟವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು [ಕಥೆಯ ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ] ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಟ್ಟರ ಸೊಂಟದ ನೋವು ತೀವ್ರ ಉಲ್ಬಣವಾಯಿತು. ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣನ್ ಪ್ರವೇಶವೇ ಇನ್ನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಆತಂಕ,ಗಡಿಬಿಡಿ. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ತನಗೆ ತಾನೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವರು " ಆಯೊಡೆಕ್ಸ್ ಹಚ್ಚಿರಿ ಮತ್ತೆ ಓಡಾಡಿರಿ [೩ ಸರ್ತಿ ರಿಪೀಟ್ ಮಾಡಿ! ]" ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕರಡಿ ಬಂದಹಾಗೇ ಕಥೆಬರೆಯುವಾಗ ಈ ಹಾಳಾದ ಸೊಂಟನೋವೊಂದು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಕೂಚಿನ ಅಹವಾಲು.

ಅಂತೂ ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರವೇಶ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ತಿಳಿದು ಆಯಿತು! ಕುಮಾರ ದೂರದಿಂದ ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಕುಮಾರ ಮನದ ತುಂಬ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಆ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಹಪಹಪಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಇದಕ್ಕೇನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಪ್ಲಾನು ಮಾಡಿ ಕೈನಡೆಯುವಾಗ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ರಾಧಿಕೆಯ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಅಂತೂ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ತಂತ್ರ ಪ್ರತಿತಂತ್ರದಿಂದ ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಪಡೆದ ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ ಎಂದು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ವೈಭವೋಪೇತ ಮಹಲೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ಎಂದೂ ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೋಪಿಕೆಯೊಡನೆಯೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನಗದ ಕುಮಾರ ರಾಧಿಕೆಗಾಗಿ ತನ್ನ ಬಾಯಗಲಿಸಿ ನಕ್ಕ! ನವಿಲುಗರಿಯಂತೆ ಎದ್ದಿರುವ ಎರಡೇ ಕೂದಲನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಧಿಕೆ ಎಣ್ಣೆಮುಖದ ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆದು ಬೆಳೆದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ರಾಧಿಕಾ-ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣರ ಮಿಲನ ಮಹೋತ್ಸವವಾಯ್ತು! ಛೆ ಛೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಅಂತ ತನ್ನತನವನ್ನು ಅವರು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಕೂಚು ಭಟ್ಟರು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತ ಮಹನೀಯರಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ನೆನೆಪಾದ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲೀ ಕೂಚು ಭಟ್ಟರ ರೂಪಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾವಣೆ.

ತನ್ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಕೂಚು ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಸೊಂಟನೋವು ಜಾಸ್ತಿಯಾಯಿತು. ಕೋಪಗೊಂಡ ಕೂಚು " ಆ ಒಂದು ಆ ಎರಡು ಆ ಮೂರು " ಎನ್ನುತ್ತ ಆಚೀಚೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಎಫ್ ಎಮ್ ನಲ್ಲಿ ರಾಧಿಕೆ ನಿನ್ನ ಸರಸವಿದೇನೆ ... ಹಾಡು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತೇಲಿಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಳಾದ ಸೊಂಟನೋವಿನಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋವನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿಸುಡುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು. ತೈಲಧಾರೇ ಯಂತೆ ಮನಸು ಕೊಡೊ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಶಂಭೋ ಎಂದು ತಮಾಷೆಗಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೋವು ಕಮ್ಮಿಯಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಕಥೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ!

ಬೆಳ್ಳಗಿನ ರಾಧಿಕೆಗೂ ಕರ್ರಗಿನ ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣನಿಗೂ ಎತ್ತಣಿಂದೆತ್ತಣ ಸಂಬಂಧವಯ್ಯಾ ಎಂದಿರೇ ಈ ಲೋಕವೇ ಹೀಗೆ. ದುಡ್ಡಿನ ಮುಂದೆ ಸಕಲವೂ ನಗಣ್ಯ. ಕೇವಲ ಕಾಂಚಾಣದ ಝಣ ಝಣವೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಾನ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಂತೂ ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡಿದ ಕುಮಾರ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಜ ಬಹಳ ಆಡಿಕೊಂಡಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಮಾನಿತ ಅರ್ಥಾತ್ ಸತ್ಯಭಾಮೆ ದೊಡ್ಡ ರಂಪವನ್ನೇ ಮಾಡಿದಳು. ಹಲವರ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದಳಾದರೂ ಗಂಡ ತನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ರಾಧಿಕೆಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆಂದು ಕನಸಲ್ಲೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಿದ್ಧನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ. ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುತ್ತದೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಭಾಮಾನಿತ ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತೆ ಅವಳಿಗೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲಸ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ತಾನು ಹಸ್ತಿನಾಪುರದ ರಾಜಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಾಗ ಕುಮಾರಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಕೆಲಸ? ಆತ ನೆನಪಾದಾಗೆಲ್ಲ ರಾಧಿಕೆಯ ಮನೆಗೆ ನಡೆದ. ಆಕೆಯನ್ನು ಯಥೇಚ್ಛ ಭೋಗಿಸಿದ. ಹರುಷಗೊಂಡ. ಆಕೆ ಕರೆದಲ್ಲಿಗೆ ಪೂಜೆ-ಪುನಸ್ಕಾರ, ನಾಗಬನ-ದೇವಸ್ಥಾನವೆಂದು ತಿರುಗಿದ. ಕೊನೆಗೂ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ರಾಧಿಕೆಗೆ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ! ರಾಜಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಿರುವಾಗ ಮಾಡುವ ಮಹೋನ್ನತ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು ತಾನೇ?

ಕಿಟಾರನೆ ಕೀಚುತ್ತ ಬಾಗಿಲು ಡಬ್ಬೆಂದು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.ಗಾಳಿಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡರು ಕೂಚು. ಅದು ಹಾಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಮಗಳು ಶಾಲಿನಿ ಹಾಗಿಂದ ಅಲ್ಲೇಲ್ಲೋ ಹೋಗುವಾಗ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕೈ ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಶಾಲಿನಿಗೂ ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದೆ. ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ. ಜಾಬಿಗೆಲ್ಲ ಕಳಿಸುವಷ್ಟು ಕೆಳದರ್ಜೆ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕೂಚು. ಮೇಲಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರು ಹೊರಗೆ ಕೆಲಸಮಾಡುವಾಗ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಕಾಟ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಲುಗೆ ಬೆಳೆದರೆ ಲವ್ ಮ್ಯಾರೇಜ್ ಇದೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಆ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಬದಿಗಿಟ್ಟು " ಮಗಳೇ ನೀನು ಇಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ಆರಾಮಾಗ್ ಇದ್ದು ಬಿಡು, ಮುಂದೆ ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ನೌಕರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಆಗ ಯಜಮಾನರನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೋಗು" ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಕಡ್ಡಿ ತುಂಡು ಮಾದಿದ ಹಾಗೇ ಹೇಳಿದಮೇಲೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಶಿವನೇ ಬಂದರೂ ಭಟ್ಟರ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ!ಬಾಗಿಲ ಸದ್ದಾಯಿತಾದರೂ ಮಗಳು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ತಂದೆಯ ಹತ್ತಿರ ಜಾಸ್ತಿ ಹೋದರೂ ಕಷ್ಟ, ಅವರು ಯಾವಾಗ ಜಮದಗ್ನಿ, ಯಾವಾಗ ದೂರ್ವಾಸ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ! ಅಕಸ್ಮಾತ ದೂರ್ವಾಸರೂಪತಾಳಿದ್ದರೆ ಅಂದಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ! ಹೀಗಾಗಿ ಭಟ್ಟರ ಕೋಣೆಗಾಗಲೀ ಅವರು ಕುಂತಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರವಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮನೆಯವಯಾರೂ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕೂಚು ಪೆನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಮತ್ತದೇ ಸೊಂಟನೋವು! ನಗುವಾಗ ನೂರು ನೆಂಟರು ಅಳುವಾಗ ಯಾರು ಇಲ್ಲಾ.. ಎಫ್ ಎಮ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು! ಕಥೆ ಬರೆದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಹಲವರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸೊಂಟನೋವಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಳಲುವಾಗ ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದಮೇಲೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಬರೇ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇಂತಹ ಸ್ವಾರ್ಥ ಜನರಿಗೆ ನಾನಾಗಿ ಯಾಕೆ ಕಥೆಬರೆದುಕೊಡಲಿ ಎಂಬ ಅಲೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಕೂಚು ಎದ್ದು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಆಚೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಯೊಂದು ಸತ್ತ ಹೆಗ್ಗಣವನ್ನು ಕುಕ್ಕಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರನಾದ ಕೂಚು ಕಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭಾವಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರು. ಜೋರಾಗಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು " ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಕಥೆ ಬರೆದರೆ ಅದು ನನಗೆ, ಕೇವಲ ನನಗೆ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲ,ಸ್ವಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ನನಗಾಗಿ ನಾನು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹೊರತು ಯಾರೋ ಖುಷಿಪಟ್ಟರೆ ನನಗೇನು ಸಿಕ್ಕೀತು " ಎಂದು ತಾನೂ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾದರು,ಕಥೆಯನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿ, ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಬರೆಯಲು ಉಪಕ್ರಮಿಸಿದರು.

ಗದ್ದೆಯಲಿ ಹೀಗೊಮ್ಮೆ

ಗದ್ದೆಯಲಿ ಹೀಗೊಮ್ಮೆ

ಕಟ್ಟ ಕದಿರಿನ ಸೊಂಪಾದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ
ಮಟ್ಟ ಮೀರದ ಮಾರುತ ನಗುವ ಚೆಲ್ಲಿ

ಸದ್ಯ ಏನಾಯ್ತು ನೋಡುವಾ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಮಧ್ಯ ಮಿಂಚುಳ್ಳಿ ಮೀನಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿತಲ್ಲಿ


ಬಿಳಿಯ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ ಬಣ್ಣದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ
ಎಳೆಯ ಮೀನುಗಳ ತಾವೆಳೆದು ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ


ದೂರ ಮರದಲ್ಲಿ ಮುದ್ದು ಗಿಣಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ
ಹಾರುತಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಲಿನಲಿವ ಹರುಷದಲ್ಲಿ

ಒಂಟಿ ಮಾಮರದ ಟೊಂಗೆಗಳ ಸಂದಿನಲ್ಲಿ
ಕಂಠದಿಂಪಿನಲಿ ಕೋಗಿಲೆಯು ಹಾಡಿತಲ್ಲಿ

ಯಾರೂ ತರದಿರಲಿ ಅಡಚಣೆಯ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ
ಸಾರು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ರಜಹಾಕಿ ಕೂರ್ವೆನಿಲ್ಲಿ

ಅರ್ಥವಾಗದ ಬದುಕು

ಬೇಸರವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾಕೋ ಹಾಗೊಳಗೊಳಗೆ
ಆಸರೆಯ ಬಯಸಿಹುದು ಮನವೇನೋ ನೆನೆದು
ನೇಸರನ ಎತ್ತರಕೆ ಎತ್ತಿಡುತ ಏಣಿಯನು ಕಾಣದಿಹ ಗುರುತು ಹುಡುಕಿ!

ದರ್ಪವೋ ದುಗುಡವೋ ದುಮ್ಮಾನವೋ ಅರಿಯೆ
ಸರ್ಪ ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಂತೆ ಬುಸುಗುಡುತ
ಅರ್ಪಣಾ ಭಾವವನು ಪಡೆಯಲೊಮ್ಮೆಗೆ ತಿರುವು ನೆನಪಿರದ ಕುರುಹು ನೆನೆದು!

ಕಾಮಾದಿ ರಕ್ಕಸರು ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿಹ ಕಾಡು
ಆಮೋದದಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ
ವ್ಯೋಮಯಾನಕೆ ಹೊರಟ ಗಗನಯಾತ್ರಿಯ ಸಡ್ಡು ಗೊತ್ತಿರದ ವಿಷಯ ಹಿಡಿದು

ಬರೆದು ಬಿಡು ಸಾಕೆನುತ ನೆನಗುದಿಯ ಬೇಗೆಗಳ
ಉರಿಯುತಿಹ ಮನದಿಂದ ಹೊರ ಹರಿದು ಬಿಡಲು
ಹರಿದು ಬಿಸುಡುವ ಅಚ್ಚ ಹುಚ್ಚನಂದದಿ ಹಲವು ಗೋಜಲಿನ ಮಡಿಲೊಳಿಳಿದು!

ಬಡತನದ ಬವಣೆ ಸಿರಿತನದವರ ಹಮ್ಮಿನಲಿ
ಗಡಬಡಿಸಿ ನಿಂತು ಧಿಮಿಗುಡುತ ಮಧ್ಯದಲಿ
ಚಡಪಡಿಸಿದನಗ್ನಿ ತಾ ಹೆದರಿ ಮುದುರುತ್ತ ಮುಂದಿರುವ ಕೇಡು ನೆನೆದು!

ಹರಿಯೇನು ಹರನೇನು ಯಾರು ಬಂದರೂ ಕೇಳೆ
ನರನನ್ನ ತಪ್ಪ ತೋರಿಸು ಎನುತ ಅದುರಿ
ಥರಥರ ನಡುಗುತ್ತ ಭೀಷ್ಮ-ವಲಲರ ನೆನೆದು ಸತ್ಯವನು ಹುಡುಕಿ ದಣಿದು

ಮಾಧ್ಯಮದಿ ಆದರ್ಶ ಬೋಧೆಯನು ಹೇಳುವರು
ಆದ್ಯತೆಯ ಅರಿವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಹೊರನಡೆದು
ಸಾಧ್ಯತೆಯ ತೂರಿ ತಣ್ಣೀರೆರಚಿ ಚಿವುಟುತ್ತ ಮೊಟಕುವರು ಬಹಳ ಮೆರೆದು!

ಸಹಾಯ ’ಹಸ್ತ’!

ಸಹಾಯ ’ಹಸ್ತ’!

ಭಳಿರೇ ಪರಾಕ್ರಮ ಕಂಠೀರವ ! ನಮೋನ್ನಮಃ !

"ಇತ್ತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಜ್ಜಾಯದ ತಿನಿಸು ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಬರುತ್ತಿರಲಾಗಿ ಏನದು ಯಾರದದು ಕೂಗು? ಓಹೋ ಮಾಧ್ಯಮದವರೇ ? ಕೆಲವಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಬಹಳ ಸಂತೋಷ, ಬಹಳ ಸಂತೋಷ!

ಅದೇನು ಟೈಲ್ಸ್ ವ್ಯವಹಾರ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಿರಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಟೈಲ್ಸ್ ದುಬಾರಿಯಾಯಿತೇ?
ಅದಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನೇನು ವಿಷಯ? ಏನೂ ನೆರೆಪರಿಹಾರ ಕಾಮಗಾರಿ ಜೋರಾಗಿದೆಯೇ? ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಹಾಗಾದ್ರೆ ? ನೆರೆಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣ ಹೆಗ್ಗಣದ ಜರುವಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕಾಣದಾಯಿತೇ? ಅದೂ ಅಲ್ಲ? ಏನ್ ಹೇಳ್ತಿದೀರಾ ನೀವು ನನಗೊಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಇರಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀವೇ ಹೇಳೊದನ್ನ ಓದಿ/ನೋಡಿ ತಿಳಿದು ಆಮೇಲೆ ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ."

" ಸ್ವಾಮೀ ಗುಪ್ತಚಿತ್ರರೇ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಲು ಆಗದ ಕೆಲಸ ಇದು, ತಾವು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳಬಹುದು"

" ಯಾರೂ ಯಾರದೂ ಮತ್ತೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ? "

ಮನುಜ ಲೋಕದ ಮಾರಿಹಬ್ಬವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾಳೆಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು. ಇಡೀ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುಭಾಗ ಜಲಾವೃತವಾಗಿರಲು ಒಬ್ಬ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಂಚರಿಸಿ ಮಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಏಸಿ ಕಾರಿನ ಒಳಗೆ ವೀಡಿಯೋ ನೋಡುತ್ತ ಹರಟುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೇ ಯಾವುದೋ ರಾಂಗ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ನವಳೊಂದಿಗೆ ಸರಸಸಲ್ಲಾಪದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಇನ್ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಕಮಲಕ್ಕೆ ಕೆಸರು ತುಂಬುವುದನ್ನಷ್ಟೇ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ! ಇದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿನ ’ಕೈ’ಗುಣ! ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ನಗುತರಿಸಿದ್ದು ಭಸ್ಮಾಸುರ ಮೋಹಿನಿಯ ಪ್ರಸಂಗ. ಮತ್ತದೇ ಪ್ರಸಂಗ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬಂತೇ ಕೈಯ ಜನ ತಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯನ್ನೇ ತಮ್ಮ ತಲೆಯಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ!ಸ್ವಾಮೀ, ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರರು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಂದುಣ್ಣಲೂ ಬೇಸರಪಟ್ಟ ದಿನಗಳು ಆ ಕರಾಳ ನೆರೆಯ ದಿನಗಳು. ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಇನ್ನೇನು ಸಾಯುವ ಕಾಲ ಸಮೀಪಿಸಿದ, ಯಾವುದೇ ಆರ್ಥಿಕ ಆದಾಯವಿಲ್ಲದ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿಯರು, ಮುದುಕರು, ಏನೂ ಅರಿಯದ ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಹಲವು-ಹತ್ತು ಕೈಲಾಗದ ನಮ್ಮ ಜನ ನಮ್ಮದೇ ಬಾಂಧವರನೇಕರು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ತಮ್ಮಿಂದಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಗೆದು ಮೊಗೆದು ದಾನಮಾಡಿದಾಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ತಾವೂ ಅದನ್ನು ತಲ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ ಅಂತ ’ಕೈ’ಯ್ಯೊಡ್ಡಿ ಬೇಡಿದ ಈ ಮಂದಿ ಹಂದಿಗಿಂತ ಕೀಳಾದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಬೇಕೆ? ಹಂದಿ ಹೊಲಸನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾದರೂ ಒಂದು ನ್ಯಾಯ ನೀತಿ ಧರ್ಮ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ’ಕೈ’ಯ್ಯೊಡ್ಡುವ ಜನರಿಗಿಲ್ಲ.

ಗಾದೆ ಹೀಗಿದೆ- ಪರರ ಕಾಲ್ಕೆಳಗೆ ಕೊಳೆಯುವುದನ್ನು ನಾತಬರುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಜನ ತಮ್ಮ ಕಾಲ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಕೊಳೆತಿದ್ದರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ !

ಹೌದೌದು, ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಕೊಳೆತರೆ ಮಾತ್ರ ಅದರಂತ ಕೆಟ್ಟ ನಾತ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬೇಕೇನೋ. ಅದೇ ಮಾತನ್ನು ಜನಪದರು ನಾಣ್ಣುಡಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರು.


ಏನೇ ಇರಲಿ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯಬ್ನಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಿನ ನೆರೆಪರಿಹಾರದ ನಿಧಿಯನ್ನು ಖೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದೇ ಅತ್ಯಂತ ಸಕಾಲಿಕ ಉದಾಹರಣೆ. ರೆಡ್ ಹ್ಯಾಂಡೆಡ್ ಆಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಮುಖವಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದರೂ ಮೂಗಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ’ಕೈ’ಗಳು ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಂದ ಪಾರಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೇ ? ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿ, ನೀತಿ,ರಿವಾಜು ಇಲ್ಲದ ಜನರಿಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾರ್ಗ ಬೇರೆ ಬೇಕೆ? ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಹೇಸದ, ಅಧಮರನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಾಳುಗಳೆಂದು ನಾವು ಭಾವಚಿತ್ರ.ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸುತ್ತ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವಾಗ ಕಾಣದ ’ಕೈ’ಗಳು ಯಾವ್ಯಾವ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸುಳಿವಾದರೂ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕೀತೆ? ಅಥವಾ ಜನತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಮುಗ್ಧ,ಸ್ನಿಗ್ಧ, ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನೋಭಾವದ ಜನ ನಾವು ಅತಂತ್ರರಾಗಲು ಇಂತಹ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ’ಕೈ’ಗಳು ಸಾಕಲ್ಲವೇ? ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೊಡೆದುಹಾಕಿ ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಅದರಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಶಬ್ಧವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ’ಕೈ’ಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯಿದ್ದವರಗಿದ್ದರೆ ಈಗ ಅದೇ ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಶಬ್ಧವನ್ನು ನೆರೆಪರಿಹಾರ ನಿಧಿಯವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿ ಬಳಸಿಯಾರು ?

ಸರಿಯಾದ ನಾಥರಿಲ್ಲದೇ ಆನಾಥವಾಗಿದೆ ದೇಶ್ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪೆ? ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಅಸಮರ್ಪಕ ಹಳೆಯ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾಗದ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಕಾರಣವಲ್ಲವೇ ? ಬುದ್ದುಗಳು ನಾವು! ಲಬೋ ಲಬೋ ಎಂದು ಬಾಯಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು ನಮಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಧೂರ್ತರಾಜಕರಣಿಗಳನ್ನು, ಬ್ರಷ್ಟರನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕುವ ತಾಕತ್ತು, ಆಡ್ಯತೆ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯೇ ? ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತ ಕಾಗೆ ಕಿವಿಯ ಉಣ್ಣಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ತಿನ್ನುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆತ್ತರು ಹೀರುವಾಗ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗುವ ನನ್ನ ದೇಶ ಬಾಂಧವಏ ಇನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಗಲುಗಳ್ಳರನ್ನು, ಅಸಾಧ್ಯ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹೆಗ್ಗಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ?

ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ ಹಾಡಾದರೊ ಹಾಡೋಣ--

[ಈ ದೇಹದಿಂದ ದೂರವಾದೆ ಏಕೆ ಆತ್ಮನೆ ಹಾಡಿನ ರಾಗದಲ್ಲಿ]

ಸಹಾಯ ’ಹಸ್ತ’!

ಈ ಡಬ್ಬಿಯಿಂದ ದೂರಹೋದೆ ಕಾಂಚಾಣವೇ
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ?

ಬೆಂಗಳೂರು ಮಂಗಳೂರಲೆಲ್ಲ ಸುತ್ತುತಾ
ತಿಂಗಳಾರು ದಿನದಿ ನಿನ್ನ ಹೊತ್ತುನಡೆದೆವು
ಅಂಗಳದಲಿ ನೆರೆಯು ಸೋಕಿ ಮಲಗಿದವರಿಗೆ
ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಸೇರಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಣಿಕೆ
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ?

ಡೀಕೇಸೀ ದೇಸುಪಾಂಡೆ ಸಿದ್ಧರೆಲ್ಲರು
ಹೂಕೋಸು ಕುಯ್ದು ತಂದ ಹಾಗೆ ತಂದರು
ಆಕಾಸು ನಾಕುಜನರ ಮನೆಯದಲ್ಲವೇ?
ಪಿರಕಾಸು ನಮ್ಮ ಜನಕೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲವೇ?
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ?

ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರಕಾಗಿ ಜನಿಸಿ ಬಂದೆವು!
ಗಿಡವನೆಟ್ಟು ಜಗದ ತುಂಬ ಕಾಡ ಬೆಳೆದೆವು!
ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡಲು ಸುಮ್ಕೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯಾ
ಬಿಡುತ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿಸಿಹರು ಮೂರ್ಖರು
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ?

ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಕೆಸರು ಕಂಡು ಮೈಯ ಝಾಡಿಸಿ
ವಿಮಲ ವಾದ ಬಾಯಿಗಳಲಿ ಪಾಠಹೇಳಿಸಿ
ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲು ಕಂಡ ಪಾಳು ಬಾವಿಗೆ
ಸುಮಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸುತಲಿ ಹೋದೆಯಾ?
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ?

ನೆರೆಯ ಜನರು ಪರಿಪರಿಯಲಿ ಅಳುತ ಕೂತಿರೆ
ಮೊರೆಯ ಹೊಕ್ಕು ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ’ಕೈ’ಯ್ಯ ಒಡ್ಡುತ
ಸರಿಯ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಸೂರೆ ಹೊಡೆದೆವು
ಮರೆಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಭರನೆ ಜರುಗಿಸಿಟ್ಟೆವು
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ?

ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಠೇವು ಇಟ್ಟು ಮರಿಯಬೆಳೆಸಲು
ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗ ನ್ಯಾಯವನ್ನೇ ಒತ್ತೆ ಇಟ್ಟೆವು
ಟ್ಯಾಂಕು ತುಂಬ ತುಂಬುತಿರಲು ಕುಹಕಮಕ್ಕಳು
ಟ್ಯಾಂಕು ಒಡೆದು ಬೀದಿರಂಪ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು
ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ? ಈ ಮಾಯ ನ್ಯಾಯವೇ ?

ಸಂಪಾದಕ, ಸಂಪಾದಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದನೆ

ಚಿತ್ರ ಋಣ : ಅಂತರ್ಜಾಲ

ಸಂಪಾದಕ, ಸಂಪಾದಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದನೆ

ಸಂಪಾದಕ

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಯೂ ಸಂಪಾದಕ ಜೀವಿಯೇ! ಎಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಸಂಪಾದಕತ್ವ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ/ಜೀವಿ ಸಂಪಾದಕ. ಸಂಪಾದನೆ ಎಂದರೆ ಕಲೆಹಾಕುವ ಕೆಲಸ. ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಕಲೆಹಾಕಬಹುದು. ನಾವು ಜೇನುಹುಳಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅವು ಹನಿ ಹನಿ ಮಕರಂದವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೂತಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿಕೊಂಡು ತಂದು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಣದ ಗೂಡಿನ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ಅರ್ಚಕನೊಬ್ಬ ನಾನಾಥರದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡು ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ನಾವೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯವೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೇ ಅನೇಕ ಹುಳ-ಹುಪ್ಪಟೆ-ಹಕ್ಕಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಸಂಪಾದಕತ್ವವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಉದರಂಬರಣೆಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವುದೋ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತ ಹಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಪಾದಕರೇ. ಆದರೆ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಸಂಪಾದಕರೆಂದು ಕರೆಯುವುದು ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ,ನಿಯತಕಾಲಿಕೆ,ಬೇರೆಯವರ ಕೃತಿಗಳ ಸಂಪುಟ ಮುಂತಾದುವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕತ್ವ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರಾಗಲು ಇಂಥದ್ದೇ ಮಾನದಂಡವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಮೇಲೆಬರುವವರು ಅನೇಕರಾದರೆ, ಅವರವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಭಾವ,ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಸಿಗಬಹುದಾದ ’ಬಿದ್ದುಹೋಗುವ ಜಾಗ ತುಂಬುವ’ ಕೆಲಸವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಪಾದಕರಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವವರಿರುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಸ್ವಯಂಭುವಿನ ಥರ ಮೇಲೆದ್ದು ಸಂಪಾದಕರಾದವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಿಡಲು ಯಾರ ಮರ್ಜಿಗೋ ಮುಲಾಜಿಗೋ ಬರೆಯುವ/ಸಂಪಾದಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗುವುದು ಕಡಿಮೆ.ಇಂಥವರು ವಿಸ್ತ್ರತ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲ ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ,ಸಹನಶೀಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ,ಸ್ಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಸ್ಮಯ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಎರಡನ್ನೂ ಹೊಂದಿದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.ತತ್ವ-ತರ್ಕ ಮುಂತಾದ ಹಲವು-ಹತ್ತು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾನುಭವದಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಬಂದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ,ತತ್ವನಿಷ್ಠರಾಗಿರುತ್ತರೆ. ಮನುಜಮತ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಪಥ ಅವರ ಮಾರ್ಗವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಕೇವಲ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೋ, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಗೋ ಒಳಗಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಅಂಕು-ಡೊಂಕುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ತಿದ್ದಬಲ್ಲ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾರೆ,ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಗಂಭೀರ ತರಗತಿಯವರಾಗಿದ್ದು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಆಳುವ ಪ್ರಭುಗಳಮುಂದೆ ಎತ್ತಿ ಇಡುವ ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಜಾಣತನದಿಂದ ಕಾವಿ-ಖಾದಿ-ಖಾಕಿ ಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಂಗದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಟೆಸ್ಟ್ ಪ್ರೋಬ್ ಇಟ್ಟು ಆಗಾಗ ಇರುವುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇವತ್ತು ನಾವು ಕಲಿಗಾಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಕಲಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡ ಅನೇಕ ಜನ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಬಿಡಬಹುದು-ಹೀಗಾಗಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರಲು ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಹರಿತವಾದ ಶೈಲಿಯೇ ಖಡ್ಗದ ರೀತಿ,ಈಟಿಯ ರೀತಿ ಅಂಥವರಿಗೆ ತಾಗಿ ಅವರು ಸುಧಾರಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ಸಂಪಾದಕರ ಅಭಿಮತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಕುಚೋದ್ಯಕ್ಕೆ, ಕುಹಕಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ! ಸಂಪಾದಕನೊಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಡ್ರೈವರ್, ಹಿ ಮಸ್ಟ್ ಬಿ ಏ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಫೋರ್ಸ್ ಟು ದಿ ಸೊಸೈಟಿ! ಜನರಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತ,ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸಂಪಾದಕೀಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಸ್ವಭಾವ ಇಂತಹ ಸುಧಾರಸ ಮನೋವೃತ್ತಿಯವರದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಭೆಯಿಲ್ಲದೇ,ಅರ್ಹತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಕೇವಲ ಪ್ರಲೋಭನೆಯಿಂದ ಸಂಪಾದಕಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಂಗ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಣಿಕ್ಯ ಪಡೆದಂತೆ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸಂಪಾದಕನ ಆದರ್ಶಗಳು ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಏಕಮುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರದ್ದು ಹಿಟ್ಲರ್ ವಾದವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ನುಡಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಏಕರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು, ಮತ್ತು ತಾವು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಅದು ಆದರ್ಶ ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಪರಿಚಯದ/ಸುತ್ತಲಿನ ಒದುಗ ಪ್ರಪಂಚ ಮನ್ನಿಸಿ ನಡೆಯಲಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ತಮ್ಮ ಮಾತಿಗೇ ಸೊಪ್ಪುಹಾಕಲಿ ಎಂಬ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೆಹಿತವರ್ಗದವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮನ್ನೇ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಥರ ಅನುಸರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಅಂಡೆಪಿರ್ಕಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೆಂಗಸರ/ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕೃಷ್ಣಪರಮಾತ್ಮರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ! ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬೀಳುವ ಕೋಡಂಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಖಾಕಿಯನ್ನು ದೂರದಲ್ಲೇ ಕಂಡರೂ ಬಟ್ಟೆ ಒದ್ದೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಜಬಂಢರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಣುವ ಕಾವಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ನಲ್ಲೇ ಸಲಾಮುಹೊಡೆದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗವೆರಗುವ ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ! ಇಂಥವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಗಿಂತ ಪೊಳ್ಳು ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ದುರಹಂಕಾರ,ದುರಭಿಮಾನವೇ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಡದ ಗುಣ-ಸ್ವಭಾವಗಳು ಮೈಗೊಂಡು ತಮಗೇ ತಿಳಿಯದೇ ಅವರು ಬಾಹುಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ! ’ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಮ್’ ಎಂಬದನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಧುತ್ತೆಂದು ಬೇರೆ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಕೆಟ್ಟ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ’ಕೇವಲ ಷಡ್ಯಂತ್ರ’ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ ತೂರಿ ಮಲಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ! ಜಗತ್ತು ಎನನ್ನುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕನಿಷ್ಠ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಕೂಡ ಅವರಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಪೀಳಿಗೆಯವರು ಕೆಲವು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಂದ ’ಪ್ರಸಾದ’ಪಡೆದು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಯಾವ ಕೃತಿಯೂ ಅವರಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಸಮಾಜೋನ್ನತಿಯ ಕೆಲಸ ಅವರ ಜಗದಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಬದುಕು ಪೂರ್ತಿ ’ಪ್ರಸಾದ’ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂಥವರು ತಾವೂ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ತಮಗೆ ತಿಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ! ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಂತಹ ’ಸಂಪಾದಕ’ರಿರುವುದು ಚಿಕ್ಕ-ಪುಟ್ಟ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು-ವಾರಕ್ಕೋ-ತಿಂಗಳಿಗೋ ಹೊರಡುವ ಸಮುದಾಯಗಳ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ನೋಡದ ಪಾಕ್ಷಿಕಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರೈರುವವರೆಗೆ ಅವರ ಅಂಡೆಪಿರ್ಕಿತನವಿರುವುದರಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಲೀ ವಿಕಸನವಗಲೀ,ವಿಸ್ತ್ರತ-ಮೌಲ್ಯಯುತ ಕೃತಿಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆಯಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯಬಂದರೆ ಅವನ್ನನ್ನೇ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡಿ ಉಗುಳುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕಮಂಗಿಗಳು ಇವರು! ಹೀಗಾಗಿ ಸಂಪಾದಕ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಇಂಥವರಿಗೆ ಅಪಥ್ಯ ವಿಷಯ. ಸಮಾಜವನ್ನು ಶುದ್ಧ-ವಿಚಾರಪೂರಿತ,ಮೌಲ್ಯಯುತ,ಸಾರಯುತ,ನಿಷ್ಕಪಟ,ನಿರ್ಭೀತ,ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಸಂಪಾದಕೀಯವೆಂಬ ಪಂಚಗವ್ಯದಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಪಾದಕರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎರಡನೆಯ ವಿಭಾಗದವರೂ ಇದ್ದಾರೋ ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಆಶ್ಚರ್ಯವುಂಟುಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಇದು ಸತ್ಯ, ಬಹುಶಃ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ,ಪ್ರಕಾಶನಗಳು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ!


ಸಂಪಾದಕೀಯ

ಸಂಪಾದನಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರು ಬಹಳ ಜಾಣ್ಮೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಸಂಪಾದಕರಿಗಂತೂ ದಿನವೂ ಹಲವು ಸಾವಿರ ಕೃತಿಗಳು,ಪತ್ರಗಳು,ಮಿಂಚಂಚೆಗಳು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತಲ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ರಾಜಕೀಯ-ಸಾಮಾಜಿಕ,ಆರ್ಥಿಕ,ಜಾಗತಿಕ ಪಿಡುಗುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅನೇಕ ಹಳೆಯ-ಹೊಸ ಕವಿ-ಸಾಹಿತಿಗಳ ಕೃತಿಗಳ ಪ್ರಕತಣೆ,ಅವಲೋಕನ,ಪುನರ್ಮುದ್ರಣ,ಪರಿಶ್ಕರಣವೇ ಮೊದಲಾದ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೊಸಹೊಸ ಬಗೆಯ ಲೇಖನ-ಅಂಕಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು-ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯ ಇದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಪೂರಕ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಅರ್ಹತೆಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಟ್ರೂಪ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ ಆ ಟ್ರೂಪ್ ಕೆಡದಂತೆ, ಒಡೆಯದಂತೆ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂವಹನಮಾಡುವುದೂ ಕೂಡ ಸಂಪಾದಕನ ಜಾವಾಬ್ದಾರಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತದೆ. ಹಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಾಲಿಗೆ ಕೆಲಸನಿರತವಾಗಿರುವಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ತಾನಿದ್ದು ತನ್ನ ಇರವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಹೊರಜಗದ ಪರಿಯನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿ ಬರೆಯುವ ವೃತ್ತಿ ಭೂಮಿ ತನ್ನನ್ನೇ ಸುತ್ತುತ್ತ ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ ಸುತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಿತವೆನಿಸುವ, ರಾವಣತ್ವವನ್ನು ಮರ್ದಿಸಿ ರಾಮತ್ವಮೆರೆಸುವ, ಸಮಾಜಘಾತುಕರನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವ ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಮುಕ್ಕಣ್ಣನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಹರಿತವಾದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಧೂರ್ತ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ಖೂಳರನ್ನು, ಕಳ್ಳರನ್ನು, ಹಗಲು ದರೋಡೆಕೋರರನ್ನು, ವಂಚಕರನ್ನು, ವೇಷಧಾರಿಗಳನ್ನು, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರನ್ನು ಜನರಮುಂದೆ-ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಹೆಡೆಮುರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಯೋಧ ಈ ಸಂಪಾದಕನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಪ್ಲವಗಳಲ್ಲಿ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮನದಂದು ಮಾರ್ದನಿಸುವ, ಇದ್ದುದರಲ್ಲೇ ಸುಖದಿಂದಿರುವ ಲೋಕದ ಇತರ ಜನಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕರೆಯುವ ಕಹಳೆಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜಕೀಯ-ಆರ್ಥಿಕ ಡೋಲಾಯಮಾನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉದ್ಭವವಾದಾಗ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವಗದಂತೆ ಕರೆಕೊಡುವ ರಾಜನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ನೀತಿ ಬಾಹಿರ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಜನರನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕುವ ದಂಡಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣಾಗಿ,ಜನರ ದನಿಗೆ ದನಿಯಾಗಿ,ಜನರ ಕಿವಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಿ--ಹೀಗೇ ಜನಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಏನನ್ನು ಸಾಮನ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಸ್ವಾನುಭವಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವ ಅತಿಮಾನುಷಶಕ್ತಿಯ ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!

ಈ ನಡು ನಡುವೆಯೇಜನರ ಜೇಬಿಗೂ ಭಾರವಾಗದ ದರದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತ ಮುಂದೆಸಾಗುವ, ಬೆಳೆಯುವ-ಬೆಳಗುವ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುತೇಕ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಮಿಕ್ಕಿದ್ದರ ಗೋಜಿಗೆ ಅವರು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಸಂಪಾದಕರ ರೀತಿ ಅಚ್ಚನ್ನು[ಮುದ್ರಣ ದೋಷ] ತಿದ್ದುವಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಮಯವೇನೂ ಪೋಲಗದು, ಈಗ ಗಣಕ ಯಂತ್ರಗಳಿವೆ, ಲೋಹದ ಮೊಳೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅಚ್ಚಿಸುವ ಕಾಲವಿದಲ್ಲ, ಪೂರಕ ಪರಿಸರವಿದೆ-ಪರಿಕರಗಳಿವೆ, ಪದವಿಪಡೆದ ಬರಹಗಾರರಿದ್ದಾರೆ, ಸರಸ್ವತಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸ್ಪುರಿಸುತ್ತ ಅಧ್ಯಯನ-ಅಧ್ಯಾಪನ ಎರಡೂ ರಂಗ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳು/ಶ್ರಾವ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣದ ವರದಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ-- ಈ ಎಲ್ಲ ಲಭ್ಯ ಉಪಲಬ್ಧಗಳಿಂದ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ,ಸ್ಫುಟವಾಗಿ,ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಸ್ರವಿಸಲು ಬರುವ ತೈಲಧಾರೆಯಂತೆ ಹರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಪಾದಕನ ಧೈರ್ಯ,ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಮನೋಭೂಮಿಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬೇಕಷ್ಟೇ.


ಸಂಪಾದನೆ

ಸಂಪಾದನೆಯೆಂದರೆ ಗಳಿಕೆ,ಗಳಿಸುವುದು,ದುಡಿಮೆ,ಸಂಭಾವನೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತದಲ್ಲವೇ ? ಸಂಪಾದನೆಯೆಂದರೆ ಸಂಪಾದಕನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ,ಆಯ್ದ,ಸಂಗ್ರಹಯೋಗ್ಯ,ಪ್ರಕಟಣಪೂರ್ವದ, ಓದುಗರ ಕೈಗೆ ಅಚ್ಚಿಸಿ ಕೊಡಬಹುದಾದ ತಿದ್ದಿ.ತೀಡಿ, ಬಣ್ಣಹಚ್ಚಿ, ಹದಗೊಳಿಸಿ, ಹುಬ್ಬು ಬರೆದು-ವೇಷತೊಡಿಸಿ,ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ನಾಟ್ಯ ಸರಸ್ವತಿ; ಸಾಸಿವೆ,ಕೋಸಂಬರಿ, ಹುಳಿ,ಮಜ್ಗೆ-ಹುಳಿ, ತಿಳಿಸಾರು, ಕೂಟು, ಹೋಳಿಗೆ, ಫೇಣಿ, ಸಜ್ಜಿಗೆ, ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಮತ್ತು ಗಸಗಸೆ ಪಾಯಸ, ನುಚ್ಚಿನುಂಡೆ, ಕಾಯ್ಗಡಬು, ಕೆನೆಮೊಸರು, ಮಾವಿನ್ಕಾಯ್ ನೀರ್ಗೊಜ್ಜು, ಪುಳಿಯೋಗರೆ, ಕೇಸರೀಬಾತು ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಎಡೆಸಿಂಗರಿಸಿ ನಿವೇದಿಸಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿರುವ, ಇಂಗು-ಕರಬೇವಿನ ಮೇಲೋಗರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾದ ಅಡುಗೆ!

ಸಂಪಾದಕನ ಸಂಪಾದನೆಯ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಕಜ್ಜಾಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಂಚನೆಯಿಂದ, ನಿಷ್ಕಳಂಕಿತನಾಗಿ, ನಿಸ್ಪೃಹನಾಗಿ, ನಿರುಪದ್ರವಕಾರಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಕಾರಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿ, ಮೊಗೆದು ಬಡಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯದ ಬಾಣಸಿಗನಾಗಿ, ಅಕ್ಷಯಾಂಬರನೀಡುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಾಗಿ, ಕಲಿಸುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರಿಗೇ ಅಘೋಷಿತ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕನಾಗಿ, ತನ್ನ ಭಂಡಾರದಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಡುವ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ದೇಶಸೇವೆಯ ಛಲದಂಕಮಲ್ಲನಾಗಿ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಕೈತುತ್ತು ಬಹಳ. ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಕೆಗೆ-ನೆಂಜಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿವಿಧರೀತಿಯ ಹಪ್ಪಳ,ಸಂಡಿಗೆ-ಉಪ್ಪನಿಕಾಯಿ ವ್ಯಂಜನಗಳನ್ನೂ ಇಟ್ಟು ಗಾರ್ನಿಶ್ [ಅಲಂಕರಿಸಿ] ಕೊಡುವ ಕಲೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಪಾದಕನದ್ದು. ಇಲ್ಲಿ ಆತನ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮುಂದೆ ಸಂಭಾವನೆ ಗೌಣ! ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಏನೋ ಬರೆಯಬೇಕಪ್ಪ ಅಂತ ಬರೆಯದೇ ತನ್ನ ಮನೋಗತ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖವಾಂಚೆಗಳನ್ನು-ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಜನಸಾಮನ್ಯರ ಮುಖವಾಣಿಯಾಗಿ, ಜನರಿಗಾಗಿ-ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಏನಾದರೊಂದು ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರಲೇಬೇಕೆಂಬ ತಹತಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದವನ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಹರಿದ ಜ್ಞಾನಗಂಗೆ-ಜ್ಞಾನಸರಸ್ವತಿ ನಿಜವಾದ
ಸಂಪಾದನೆ. ಈತ ಅಲೆಮಾಇಯಾಗುತ್ತನೆ, ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ,ವೈದ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ, ವಿಭೀಷಣನಾಗುತ್ತಾನೆ-ಒಟ್ಟಾರೆ ಈತ ನಿರ್ವಹಿಸದ ಪಾತ್ರಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆರೆಯನೀರನು ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಎಂಬಂತೆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ತನ್ನ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಮನಗಳಿಗೆ ಆದರ್ಶವಾಗಬಲ್ಲ, ಲಕ್ಷೋಪಲಕ್ಷಜನರು ಓದಿ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ,ಪ್ರಚುರಗೊಳ್ಳಲು ಸನ್ಮಾರ್ಗ ಬೋಧಿಸುವ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕೃತಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಪೇರಿಸಿ ಮುಂದಿಡುವ ಕಾಯಕವೇ ಈ ಸಂಪಾದನೆ. ಸಂಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದ ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿದ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಆಮೇಲೆ ಮಿಕ್ಕಿದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಗಳಿಸುವ ಗಳಿಕೆ ಸಂಪಾದನೆ! ಇದು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗಳಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ತನಗೇ ಎಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥವಿರದಿದ್ದರೆ ಅದು ತುಂಬಾ ವಿಹಿತ. ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಶಃ ದಾನ-ಧರ್ಮ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಯಿಸಿ ಸಮಾಜದ ಹಿತರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಯಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲೂ ಈ ಸಂಪಾದಕ ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ.

ಶಬರಿ

ರಾಮನೇ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ ಎಂದು ಬಗೆದು ಆಂಜನೇಯನಂತೆ ರಾಮನನ್ನು ತನ್ನ ಹೃತ್ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ ಮುದಿ ಜೀವ ಶಬರಿ. ಗಾಳಿಗೆ ತರಗೆಲೆಗಳ ಸದ್ದಾದರೂ ರಾಮ ಬಂದನೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹುಡುಕುವ ಮನೋವೃತ್ತಿ ಆಕೆಯದ್ದು. ಬಹಳ ಜನರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಳು ರಾಮನ ಬಗೆಗೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಈಗಬಂದಾನು ಆಗ ಬಂದಾನು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಆಕೆ ಮುಪ್ಪಡರಿದ ಶರೀರದಲ್ಲೇ ಎಳೆಯ ಮನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾಕೆ. ಕಾಡುಮೇಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದು ಫಲಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತಂದು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಗಲ ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ನೇಯ್ದು ಮಾಡಿದ ಬುಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಆ ಬುಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟು, ಗುಡಿಸಲ ಮುಂದಿನ ಅಂಗಳದಂಥ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗವನ್ನು ಸಾರಿಸಿ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು-ಹೂಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಸಪಾಟಾದ ಅಗಲದ ಕಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಇಟ್ಟು ಅದರಮೇಲೆ ತನ್ನದೊಂದು ನಾರುಮಡಿ ಹಾಸಿ ರಾಮ ಇನ್ನೇನು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ದಿನವೂ ಕಾಯ್ದೇ ಕಾಯ್ವಳು.

ಕಾಡುಜನರು ಜೇನಿಗೋ, ಕಟ್ಟಿಗೆಗೋ, ಗೆಡ್ಡೆ-ಗೆಣಸಿಗೋ ಬಂದವರು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಕೂಗಿ ಕರೆದರೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ರಾಮನ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು ಹಿಮ್ಮಡ ಎತ್ತರಿಸಿ ಎರಗಿ ಎರಗಿ ನೋಡಿ ರಾಮನ ಇರವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿನವೂ ರಾಮ ಬರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಆಕೆಯ ಆಂತರ್ಯ ’ರಾಮ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ ಮಗಳೇ ನೀನು ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರು’ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ರಾಮ ಬರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನೂ ಹೊಸದಿನವೇನೋ ಎಂಬರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಾವದಲ್ಲೇ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣ್-ಹೂವು ಆಯ್ದು ತಂದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ದಿನವೂ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಮ ಬರುವನೋ ಬರನೋ ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ,ಆದರೆ ರಾಮ ಬಂದೇ ಬರುವನೆಂಬ ಅಚಲ ವಿಶ್ವಾಸವೊಂದಿತ್ತು, ಅದು ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಂತರ್ಯದ ಕರೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಭಕ್ತಿ ಪುರಸ್ಸರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಅಜ್ಜಮ್ಮನ ಸುತ್ತ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನವರು ಎಂದು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗುಡಿಸಲ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಅಥವಾ ಆ ಭೂ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಅವಳದೊಂದೇ ಗುಡಿಸಲು. ಮುಪ್ಪಡರಿದ ದೇಹಕ್ಕೆ ದೇವರದೇ ಕಾವಲು! ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆ, ಅರೋಗ್ಯ ಇದರ ಬಗ್ಗೆಲ್ಲ ಚಿಂತೆಗೀಡಾದವಳಲ್ಲ ಶಬರಿ. ಅವಳಿಗೆ ರಾಮನ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು ಆ ಕೆಲಸದ ಮುಂದೆ ಕಳಾಹೀನವಾಗಿದ್ದವು. ಕಾಡುಮರಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸೆದು ಪೀಂ ಪೀಂ ಅಂತ ಶಬ್ಧ ಹೊರಟರೆ ರಾಮ ಬಂದನೇನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಳು. ಮಂದ ಮರುತ ಬೀಸಿ ಕಾಡಹೊಗಳ ಪರಿಮಳ ಬಂದರೆ ಅದು ರಾಮ ತೊಟ್ಟ ನಾರುಡುಗೆಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಪೂಸಿದ ಪರಿಮಳವೇನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಳು. ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿ ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವವರೆಗೂ ರಾಮನಿಗಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅವಳದ್ದು. ಊಟ-ತಿಂಡಿ ಇವುಗಳ ಗೊಡವೆ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಾಡುವಳು ಇಲ್ಲದಿರೆ ರಾಮನನ್ನು ನೆನೆದು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದೇ ಹಾಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳಾಕೆ. ಶರೀರ ಬಿದ್ದುಹೋಗುವ ಮೊದಲು ರಾಮ ಒಮ್ಮೆ ಬರಲಿ ಎಂದು ಸುತ್ತಲ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಳು.

ಮಗನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮನನ್ನು ಉಪಚರಿಸಲು ಬಯಸುವ ಆಕೆ ಕಾಡ ಮಿಕಗಳ ಕೂಗನ್ನು ಆಲೈಸುವ ಶಬರಿ, ಮೊದಲ ಬಾಣಂತನದಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸನ್ನು ಬಹಳಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಆಮೆಲೆ ಭೆಟ್ಟಿಯಾದಗ ಮುದ್ದಿಸುವ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ರಾಮನಿಗಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳಾಕೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಮಹತ್ತರ ಭಾಗ್ಯವೇ ರಾಮನನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಎಂಬ ಅಭೀಪ್ಸೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳಾಕೆ. ಯಾರೇ ಬರಲಿ ಇರಲಿ ಯಾವುದೂ ಅವಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಶ್ರೀರಾಮನ ಮುಖ ಕಮಲವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ರಾಮನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಹೂವುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಆತ ಮನಸಾರೆ ತಿನ್ನಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಬೋರೆಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಬಯಕೆ ಅವಳದಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ.

ಅಂತೂ ಶ್ರೀರಾಮ ಬಂದ, ಶಬರಿಯ ಭಕ್ತಿಯ ಆದರಾತಿಥ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ, ಆಕೆ ಸಿಹಿಯಿದೆಯೋ ಎಂದು ನೋಡಲು ಶುದ್ಧಮನದಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ,ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ರಾಮ ತಿಂದ. ಅವಳ ಕೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಎದುರುನೋಡಿದ. ಅವಳ ಕೋರಿಕೆ ಜಗದ ಹಿತವೇ ತನ್ನ ಹಿತವೆಂಬುದಾಗಿತ್ತು, ತನಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿರಲಿ, ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿರಲಿ --ಇವಿಷ್ಟೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಶಬರಿ

ಸ್ವಾಮೀ ಬಂದೆಯಾ ನಿನ್ನ ಕಾಣದೇ ಹಗಲಿರುಳು
ಧ್ಯಾನಿಸುತ ಇರುತಿದ್ದೆ ಕಾಲಪರ್ವದಲಿ
ರಾಮನಿನ್ನಯ ಪಾದ ಧೂಳಿಯನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ
ಧನ್ಯನಾದೆನು ಮುದುಕಿ ಜನ್ಮ ಜನ್ಮದಲಿ

ಬಾಷ್ಪವಿಳಿಯಿತು ಮನಕೆ ಬಹಳ ಸಂತಸವಾಗಿ
ಕಾಶ್ಯಪಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಹರಸಿಹರು ರಾಮಾ
ನಿಷ್ಫಲವು ಎಂದು ಹಳಹಳಿಸುತ್ತ ನೊಂದಿದ್ದೆ
ಪುಷ್ಪಗಳ ಹಂದರವು ಈಗ ಜೀವನವು

ಏಸೋ ದಿನಗಳು ನಿನ್ನ ಹಂಬಲಿಸಿ ಹಲವತ್ತು
ವಾಸಿಯಾಗದ ನೋವ ಮರೆತೆ ನಾ ರಾಮಾ
ನಾಸಿಕದಿ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತಲೊಮ್ಮೆ ಹೂವುಗಳ
ವಾಸುಕೀಶಯನ ನಿನಗರ್ಪಿಸಲು ತಂದೆ

ಘಟ್ಟ ಘನಘೋರ ದುರ್ಗಮ ಕಾಡು ಕಣಿವೆಗಳ
ದಿಟ್ಟೆಯಾಗುತ ಜಯಿಸಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ರಾಮಾ
ಬುಟ್ಟಿಯಲಿ ಕೊಯ್ದಿರಿಸಿ ಕಾದಿದ್ದೆ ನಿನಗಾಗಿ
ಕೊಟ್ಟು ನಮಿಸುವೆ ಕಚ್ಚಿ ಸಿಹಿಯಾದುದಾಯ್ದು

ನನ್ನತನವೆನಗಿಲ್ಲ ಬಂದುಹೋಗುವರಿಲ್ಲ
ಬಿನ್ನಾಣ ಬೆಡಗುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲ ರಾಮಾ
ನನ್ನ ಹೃದಯದ ತುಂಬ ನಿನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ
ಇನ್ನಾಯ್ತು ಸಾರ್ಥಕವು ಬದುಕಿದ್ದು ಜೀವ

ಮಗನ ರೂಪದಿ ಶುಭ್ರ ಗೌರವರ್ಣದಿ ಬಂದು
ಖಗವಾಹನನೆ ನಿಜದ ನೆಲೆಮರೆತು ರಾಮಾ
ಬಗೆಬಗೆಯ ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳಿಹವು ನಿನಗಾಗಿ
ಜಗದ ಜೀವರ ಹರಸೋ ತಿಂದು ಸುಖದಿಂದ

ಮುಂಗಾರಿನ ಕಹಳೆ

[ಚಿತ್ರ ಋಣ : ಅಂತರ್ಜಾಲ ]

ಮುಂಗಾರಿನ ಕಹಳೆ

ಮಳೆಯ ಹನಿ ಪಟಪಟನೆ ಭುವಿಯ ಅಂಗಣಕುದುರಿ
ನಳಿನ ಮುಖಿಗಾಗಿಹುದು ಮಂಗಳದ ಸ್ನಾನ
ಇಳೆಯ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆವ ಮೂರುತಿಯಿರಿಸಿ
ಸುಳಿದು ಒಡೆದಂತಿಹುದು ತೆಂಗು ಫಲವನ್ನಾ

ನವಿಲು ನೋಡುತ ಮೋಡ ನರ್ತಿಸಿತು ನಲಿವಿನಲಿ
ಒಲವಿನಲಿ ಗರಿಗೆದರಿ ತೋರಿಸುತ ಬಣ್ಣ
ಉಲಿಯಿತದೋ ನಡು ನಡುವೆ ಸಂಗಾತಿಯನು ಕರೆದು
ಗೆಲುವ ಭಾವದಿ ಮಿಟುಕಿಸುತ ತನ್ನ ಕಣ್ಣ

ಕಪ್ಪೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಇರವ ತೋರ್ಗೊಡುತ
ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ನೆಗೆದಿಹವು ರಸ್ತೆಯುದ್ದಗಲ
ಒಪ್ಪಿಸುತ ಒದರಿಹವು ಗೊಟರು ಗೊಟರಿನಮಾತು
ಸಪ್ಪೆ ಬದುಕಲಿ ತಂತು ಜೀವಕಳೆಯನ್ನ

ಬಲಿದ ಮಾರುತ ತನ್ನ ಮಂದ ಧೋರಣೆ ತೊರೆದು
ವಿವಿಧ ದಿಸೆಯಲಿ ಹರಿಸಿ ಹರಿಹಾಯ್ದು ಬೀಸಿ
ಸವಿದು ನುಂಗಿದ ಜಗದ ಜಡತತ್ವಗಳನೆಲ್ಲ
ತಿವಿದು ಜನಶಕ್ತಿಯನು ಬೆಚ್ಚಿಸುತ ಕುಣಿಸಿ

ಬಟ್ಟಬಯಲಲಿ ಒಣಗಿ ಮುರುಟಿ ಸತ್ತಿಹ ಸಸ್ಯ
ತಟ್ಟನೇ ಮೈಕೊಡವಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಚಿಗುರಿ
ಕಟ್ಟೆ-ಕೆರೆಗಳು ತುಂಬಿ ಮಗುಚಿ ನುಗ್ಗುತ ನೀರು
ಸೃಷ್ಟಿಯಲಿ ಹೊಸಹಬ್ಬ ಜೀವಸಂಕುಲಕೆ

ಏಡಿ ಎರೆಹುಳವೆದ್ದು ಜಾಡಿಸುತ ಮೈಮುರಿದು
ಓಡಿಹವು ಊರಗಲದುದ್ದ ಜಾಗದಲಿ
ಆಡಿಸುತ ಬಾಲವನು ಹೊಸೆದು ಮೈಯ್ಯನು ಮುದುಡಿ
ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿವೆ ಒಳಗೆ ನಾಯಿ-ಬೆಕ್ಕುಗಳು

ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಆಗಸದಿ ನೇಸರನು ಮರೆಯಾಗಿ
ಹಗಲಿನಾ ಚಹರೆ ಕಳೆದೋಯ್ತು ಮೋಡದಲಿ
ಬಗಲೊಳಗೆ ಮಿಂಚು ಕರೆತಂದು ಗುಡುಗುಮ್ಮನನು
ಒಗೆದು ಕೆಡವಿದ ಶಬ್ಧ ಮಕ್ಕಳವು ಹೆದರಿ